İnsan, şükrün nihai merciinin Allah olduğunu fark etiğinde aslında en büyük prangalarından kurtulmuş olur. Çünkü şükür, eğer yönünü şaşırırsa insanı görünmez köleliklere sürükleyebilir. İnsan, nimeti verenin Yaratıcı değil de bir kurum, bir makam, bir insan, bir sistem, bir otorite olduğunu zannettiği anda; o kapılara mahkûm olmaya başlar.
Minneti Allah'a değil de insana borçlu hissettikçe de kendini beğendirme, onay alma, kabul görme, yaranma çabaları ruhunu kıskaçların içine alır.