Dostoyevski’nin içindeki çatışmalar, her zaman olduğu gibi Karamazov Kardeşler’de de karakterlere yansıyor. Özellikle Büyük Engizisyoncu kısmı -kitabı iki yıl önce okumuş olmama rağmen- hala aklımdadır.
Eğer kendinizi hazır hissediyorsanız kesinlikle önereceğim bir eser…
İlk kez okumayı denediğimde içinde boğulacak gibi olduğumu da hatırlıyorum, devam edememiştim haliyle. Tabii o zamanlar ortaokuldaydım (sanırım)… Uzun süre kitaplığımda bir tuğla gibi durdu ve zamanla sayfaları sarardı. Aradan geçen birkaç yıl ardından, o yıllar boyunca okuduğum kitapların artık beni hazır kıldığını düşünerek başladım, ve iyi ki de başlamışım dediğim bir eser oldu. Tekrar dönüp okuyacağım kitaplardan birisi…