“Ben kaybetmiş olabilirim. Ama kimse enkaz altında bıraktığı bir insan için kazanmış sayılmaz. Sen de merhametini kaybettin. Artık eşitiz.”
Sadi Şirazi, insanı; "Yek katre-i hûnest, sâd hezârân endişe" “yani bir damla kan ve bin endişe” şeklinde tanımlar. Endişelerimiz arttıkça hayatımızda o oranda zorlaşıyor. Ama ne var ki endişe içinde yaşamaya alışmışız.
Geldiğim yaşa kadar hep bildiğimi okudum; hiç bir zaman yanlış adımlar atmadım. Özgür ruhumu kafeslemedim gerektiği yerde yalnızlığı seçtim. Huzuru kitaplarda, şiirlerde buldum; küçük detaylar, sıradan bir yaşantı..
Her zaman her olayda bir umut olduğunu biliriz; yeter ki içimizdeki o ışık hep yansın. Şair der ya “takvim sorma bana, Ihlamurlar çiçek açtığı zaman” diye; işte şair de umudun olduğunu iyi bilir. Elbette olan olacaktır; ama vaktinden sonra ama biraz geç ama yine de beklemeye değer.. Belirsizliği sevmeyiz ama hiç umut olmamasından iyi değil mi ?