Derya CESUR
@deryacesur
Ev, battaniye, yün çorap…
Ayaklarım soğuk,
sanki çıplak.
Belimde fıtık acısı,
boynumda kara gün ağrısı.
Hava karlı, diller bitap.
Gece zifir, gün zehir,
memleketim harap.
Molozdan, tozdan,
feryattan ve yakarıştan,
ölü evlatların ellerini bırakmayan babalardan
ve buzdan
ve buzdan
ve buzdan bir cehennem burası.
Burası;
memleketim,
kıyamet operasından
giriş şarkısı.
Dünyanın en büyük kepçesi olmak istiyorum şimdi.
Kocaman ağzımı açıp
bütün betonları yutmak istiyorum.
Ses olmak istiyorum,
bir kulak ve el.
Dar karanlıklara dalıp
dokunmak istiyorum takatsiz,
umudu yitmişlere.
Reklam
Siz açın büyük çukurlarınızı!
Kum, çakıl, su,
sonsuz hayal,
bir o kadar da dua karıştırın harca.
Uzatın beton kollarını zebellanın
yukarı, yukarı
ve daha yukarı.
İçinde
erkenden çürüyecek çocuk sesleri olsun,
Müstakbel ölülerin
kıt kanaat umutları olsun sıvalarında.
Siz, efendiler!
Tuğla ağızlı
taş göbekli canavarlarını
olmaz yerlerde büyütenler!
Giden gitti, konan uçtu,
kalanların ateşi
aynı çıradan tutuştu.
Siz, sahte Azrailleri yeryüzünün!
Şimdi
gölgelere dönüşüp kaçın yine.
Kaçıp
yeni çukurlar açın.
Biz
bunu da unuturuz yarın.
Derya Cesur
#deprem #deryacesur
KalbenŞiir
Bir avuç insan gerek bize;
yalanı kârdan,
yılanı yardan bilmemiş.
Aşına tuz diye
ballı riyalar ekmemiş,
alnına kara
karnına haram düşmemiş
bir avuç insan…
Her şey
onlarla başlamalı.
Zifir…
Zifirden de kara elleri, ayakları
ve çirkin
ve aciz,
balçıktan da batak dilleri, ocakları
gömmeli Dünya’nın ortasına.
Orada ne vardı bilmemek için
unutma çiçekleri ekmeli
gömütün toprağına.
Bir avuç insan bulmalı
seven, gülen, değer bilen.
Gönüllerinden maya çalmalı
yedi kıta, beş okyanusa.
Sonra
gökte kuş,
denizde balık,
kuşta gök,
YIKILDIK EY HALKIM UNUTMA BİZİ
Çözülmemişti henüz gece.
Sabaha üç beş vakit önce,
dururken koca gök yerli yerinde
derin bir nefes alır gibi
kabardı göğsü toprağın.
Uğultu,
çatırtı,
çığlık, çığlık, çığlık…
Bağırdık, çok bağırdık.
Yıkıldık ey halkım,
unutma bizi.
Koca karınlıydı cehaletin çukuru,
ne yediyse doymadı.
Hak yedi, emek yedi,
Çocukların gülüşünü, annelerin şükrünü,
dizlerin, omuzların, bileklerin gücünü yedi.
Birdenbire değil,
ağır ağır fokurdadı çukur.
Ziftli bir balçık oldu, kabardı,
taşıp yayıldı dört bir yana.
Hırs vardı, kibir vardı harcında.
Kendini hiç bilmeyen
fakat hep önceleyen
sığ bir idrak vardı mayasında.
Kirli, dikenli, bozguncu ve yakıcı.
Sessiz ve sinsiydi adımları.
Dağıldı, sardı tüm kolonları.
Boğdu bilimi, boğdu soran aklı.
Esir aldı tüm renkleriyle sanatı.
Bu bir Nazım Hikmet Şiiri DeğildirŞiir
Diyelim ki
biz öldük, siz kaldınız.
Diyelim ki kurudu ormanlar,
nehirler, yuvalarında kuşlar.
Diyelim ki
ateş olup küller üfürdünüz memlekete.
Baktınız,
kalmamış yakacak tek bir ağaç,
sönmeyen ocak, akacak tek damla gözyaşı.
Sonra?
Geçip ortasına ölümün
düğün mü kuracaksınız?
Diyelim ki kurdunuz,
külden ağaçlar, uçmayan kuşlar,
ağıtlar, bu ziftli yaslar sarmışken toprağı
mutlu mu olacaksınız?
Bize nasip bunca kalp ağrısından
size tatlı huzurlar kalır mı dersiniz?
Yazık!
Davaya ibadet diye diye
toprağına ihanet edensiniz.
Lakin unutmaz toprak, göreceksiniz.
Yakan, yıkan, bozan,
ölüm saçan ellerinizden ayırmayın gözünüzü.
Onlar boğacak sizi.
Yavaş ve acı içinde kesilecek nefesiniz,
henüz gelmeden eceliniz.
Reklam