Derya CESUR
@deryacesur
Reklam
Ev, battaniye, yün çorap…
Ayaklarım soğuk,
sanki çıplak.
Belimde fıtık acısı,
boynumda kara gün ağrısı.
Hava karlı, diller bitap.
Gece zifir, gün zehir,
memleketim harap.
Molozdan, tozdan,
feryattan ve yakarıştan,
ölü evlatların ellerini bırakmayan babalardan
ve buzdan
ve buzdan
ve buzdan bir cehennem burası.
Burası;
memleketim,
kıyamet operasından
giriş şarkısı.
Dünyanın en büyük kepçesi olmak istiyorum şimdi.
Kocaman ağzımı açıp
bütün betonları yutmak istiyorum.
Ses olmak istiyorum,
bir kulak ve el.
Dar karanlıklara dalıp
dokunmak istiyorum takatsiz,
umudu yitmişlere.
Siz açın büyük çukurlarınızı!
Kum, çakıl, su,
sonsuz hayal,
bir o kadar da dua karıştırın harca.
Uzatın beton kollarını zebellanın
yukarı, yukarı
ve daha yukarı.
İçinde
erkenden çürüyecek çocuk sesleri olsun,
Müstakbel ölülerin
kıt kanaat umutları olsun sıvalarında.
Siz, efendiler!
Tuğla ağızlı
taş göbekli canavarlarını
olmaz yerlerde büyütenler!
Giden gitti, konan uçtu,
kalanların ateşi
aynı çıradan tutuştu.
Siz, sahte Azrailleri yeryüzünün!
Şimdi
gölgelere dönüşüp kaçın yine.
Kaçıp
yeni çukurlar açın.
Biz
bunu da unuturuz yarın.
Derya Cesur
#deprem #deryacesur
KalbenŞiir
Bir avuç insan gerek bize;
yalanı kârdan,
yılanı yardan bilmemiş.
Aşına tuz diye
ballı riyalar ekmemiş,
alnına kara
karnına haram düşmemiş
bir avuç insan…
Her şey
onlarla başlamalı.
Zifir…
Zifirden de kara elleri, ayakları
ve çirkin
ve aciz,
balçıktan da batak dilleri, ocakları
gömmeli Dünya’nın ortasına.
Orada ne vardı bilmemek için
unutma çiçekleri ekmeli
gömütün toprağına.
Bir avuç insan bulmalı
seven, gülen, değer bilen.
Gönüllerinden maya çalmalı
yedi kıta, beş okyanusa.
Sonra
gökte kuş,
denizde balık,
kuşta gök,
Reklam