“Bizi Birleştiren Bağlar” serisinin 5. kitabı bende tuhaf bir yankı bıraktı; sanki uzun süredir kapalı duran bir kapı nihayet aralanmış gibi.
Dört kitap boyunca Nox’a karşı hep bir mesafem vardı. Sertti, soğuktu, bazen öfkemin hedefi bile oldu. Onu tam anlamıyla affedemediğimi düşünüyordum ama aslında içimde başka bir şey vardı: onun bir hikâyesi olduğunu, o sertliğin bir yerden doğduğunu hissediyordum. Ve bu kitapta o hikâyenin içine girmek… her şeyi değiştirdi. Nox’un geçmişini, yaralarını ve neden böyle biri haline geldiğini gördükçe, ona kızmaktan çok onu anlamaya, hatta sıkı sıkı sarılmak istemeye başladım.
Ve tam “artık her şey çözüldü” dediğim noktada hikâye beni yeniden ters köşeye yatırdı. Dört kitaptır kurulan savaşın aslında düşündüğümüz gibi ilerlemediğini, asıl düşmanın bambaşka bir yerde durduğunu öğrenmek… gerçekten beklemediğim bir sarsıntıydı. Ama en güzeli, bunun çok iyi yazılmış olmasıydı; her şey yerli yerindeydi, her detay bir anda anlam kazandı.
Sürükleyiciliği, duygusal ağırlığı ve o ustaca kurgulanmış ters köşesiyle beni içine çekti. Şimdi tek bir şey kaldı: son kitabı okumak. Ve bu kez gerçekten hiçbir şeyi tahmin etmeye cesaret edemiyorum.
Romanın kahramanı mezar taşı ustası ve ile onunla bir şekilde yolları kesişen insanların anlatıldığı kitapta yazar tarihsel olaylar ile kurguyu birbirleri ile kaynaştırarak okunması zevkli bir eser ortaya çıkarmış.
Avdo'nun asla kavuşamayacağı ilk ve tek sevgilisine olan aşkı ve sadakati ile hayatına bir şekilde giren insanlarla ilişkileri geçmiş ve bugün ile zaman zaman dönemin siyasal olayları üzerinden hikayeleştirilmiş.
Akıcı, rahatlıkla okunabilen bir eser. Ama dönemsel siyasi olaylara dair fazla bir detay anlatım beklentiniz olmasın. Sadece hatırlatma ya da dokundurma diyebileceğimiz bir tarzda bahsediliyor.
kısacık bölümleri olan, pek çok karakterin perspektifini okuyup yapboz parçalarını birleştirir gibi olayı anlamaya çalıştığımız keyifli bir kitaptı bence. yazarın dili pek bana göre değildi ama akıcı bir kitaptı. sadece son yüz sayfasını çok zorlanarak okudum... yazımın devamında spoiler var.
SPOILER!
kitapta beni okuduğum andan beri en çok rahatsız eden sahne, jon'un ilaçla uyutulup tecavüze uğradığı kurgusunun yapıldığı sahne oldu. jon bir tecavüzcü, geçmişte çok fazla kadına cinsel saldırıda bulunmuş ama tecavüzcüye tecavüz eden biri de daha az tecavüzcü olmuyor ki. kitapta bu olayın gerçek olup olmadığı kitabın son sayfalarında açıklandığı için o yüz sayfayı kit'den inanılmaz rahatsızlık duyarak okudum. :( bunu kitabın sonunda değil, çok daha erkenden öğrenebilmeyi isterdim çünkü bence okunup geçilebilecek bir detay değildi, çok rahatsız ediciydi.
bir de kitapta oyuncu insanların diğer insanlardan çok daha farklı varlıklarmış, oyunculuk düzenbazlıkmış ve bunlar onların kişilik özelliğiymiş şeklinde tanımlanması hoşuma gitmedi. boon'un sorgu odasında polise ''biz şaklabanlar, düzenbazlar böyleyiz işte, bundan gurur duyarız.'' konuşması yapması da aynı şekilde gerçekçi hissettirmedi.
Oyun-Stephen King1000Kitap
Gerald ve Jess evliliklerine heyecan katmak için beraber göl evine gidiyorlar. Gerald Jess'den bir oyun oynamak için bir ricada bulunuyor. Jess kabul edince Gerald onun kollarını kelepçeliyor ve kendini role çok fazla kaptırıyor. Jess ise artık bu oyunu oynamak istemiyor. Bunu Gerald'a söyleyince ise tepkisi sert oluyor ve Jess'e bir şey yapmaya çalışıyor. Jess ise bu duruma sinirlenince Gerald'a tekme savuruyor ve Gerald kalp krizi geçirerek ölüyor. O bölgede sadece ikisi geldiği için Jess yapayalnız bir şekilde yatakta kalıyor. Bu kısımdan sonra Jess'in kelepçelerden kurtulma mücadelesini okuyoruz. Tabi Jess bir yerden sonra kafasının içerisinde kendisinin ve Gerald'ın seslerini duymaya başlıyor.
Benim Stephen King'in kaleminden okuduğum ikinci kitap oldu. Aynı zamanda filmini de gidip izledim. İlk başlarda kitapta yavaş ilerleyen sahneler oldu. Jess'in o çaresizliğini okurken çok hissettim. Susuz kalması,bileklerinin gittikçe morarması ve yaşadığı kramplar okurken olayı daha iyi anlamama sağladı. Filmini de beğendim, çoğu detay kitap ile aynı verilmiş. Bu kitapta da yine bir baba figürüne sinir oldum. Küçücük çocuğa yaptığı hareketler ve onun omzuna yüklediği sorumluluk beni çok sinir etti. Kitabın konusu çok iyi ama okurken o gerilimi ben çok fazla hissedemedim. Bazı yerlerini okurken sıkıldığımı hissettim. Filmin ve kitabın sonunda olan bir sahneyi çok anlayamadım.King psikolojik anlamda yine güzel bir iş çıkarmış. Sadece kitapta çok betimleme yazılmış gibi geldi bana ve çok fazla heyecan hissedemedim.
Kitaba puanım:7/10
Eserimiz; tarihi olayları, aşkı, entrikayı ve insanın hedeflerine ulaşma mücadelesini etkileyici bir şekilde bir araya getiren bir romandır. İnsanın hayallerine ulaşma konusundaki kararlılığını, sevginin gücünü ve adalet arayışını etkileyici bir şekilde anlatan romanda baş karakter Cornelius’un hayaline tutku ile bağlı olması bizi etkileyen önemli bir detay olarak yer almaktadır..
Harry Potter 11 yaşımdan beri çok sevdiğim bir seriydi ama bir türlü kitaplarını okumamıştım ve okuduktan sonra da filmlerin ne kadar eksik olduğunu fark ettim. Birçok yan karakter yok, birçok ana karakterin derinliği yok, çoğu "haa ondaan..." diye aydınlanacağımız detay yok. Tabii ki filme her şeyi sığdırmak mümkün değil ama 'kitaplar ne kadar farklı olabilir ki' adlı savım geri döndürülemez bir şekilde çürütüldü. Kitap serisi ve karakterler bende filmlerde olduğunda çok çok farklı yerlere sahip oldular. Sevdiğim karakterleri daha çok sevdim ve anlayamadığım ilişkileri anladım (ör. ginny&harry, hermione&ron)
spoiler içerebilir!!
Yazar yanlışlıkla mutlu falan olursak diye savaş sonrasını beş satır yazmış neredeyse. Açıkçası sonrası için merak ettiğim tonlarca şey vardı. En basitinden golden trio 7. sınıfı sonradan okudu mu, hangi meslekleri seçtiler, savaş sonrası insanlar nasıl toparlandı, neler yaşandı , travmalarını nasıl atlattılar, nasıl mutlu oldular? 19 yıllık zaman atlaması baya insafsızcaydı bana göre...Mesela George Fred'in ölümüne ne tepki verdi? Lupin'in oğlu nasıl büyüdü? Grimmauld meydanı kimsesiz kalmaya devam mı etti? gibi gibi. Tabii ki tüm sorularım cevaplanamaz ama bir Voldemort tehlikesi olmadan, korku ve endişelerinden özgür karakterlerin mutluluklarını biraz daha görebilirdik.
Bu kitap serisine o kadar alıştım ki başka kitap okumak bana çok garip gelecek bir süre sanırım....
