Babam bahçıvan ve ölüm
Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Hayatının uzun yıllarını bahçesine vakfetmiş olan babasının, “omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan bir Atlas” gibi gördüğü ve idealize ettiği kişinin ölümünü anlattığı bu kitabında Gospodinov, yeri doldurulamaz bir kayıp karşısında hissettiklerini içten ve etkileyici bir dille aktarırken, aynı zamanda hayat ve ölüm üzerine, sevgi ve yas üzerine, varoluşumuzu anlamlandıran ve yola devam etmemizi sağlayan şeyler üzerine derin bir tefekküre dalıyor.
“Onun bugüne kadarki varlığı, benim kendi varlığımı, çocukluğumun varlığını doğruluyordu. Öte yandan yokluğu hafızanın tüm mekanizmasını harekete geçiriyor. Uzun zamandır aklıma gelmeyen şeyler şimdi uyanıyor, onları ben uyandırıyorum – tüm bunların gerçekten olup bittiğinden emin olabilmek için. İstemli ve istemsiz bellek birlikte çalışıyor ve anıların paslanmış çarkını harekete geçiriyor, net görülmeyen yerleri temizliyor veya uyduruyor. Kabul etmeliyiz ki bu, vefat edene yönelik bir bellek çalışması olduğu kadar, kendimize de yöneliktir, benmerkezci, bir anlamda kendimizi kurtarmaya, birinin gidişinden sonra hayatta kalışımızı anlamlandırmaya yönelik bir uğraştır. — Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hâlâ var olduğumuz söylenebilir mi?” Artık çocukluğumuzda yok oluyor....
Herkese merhabaa! :)
#UmutSerisi’nin tam beş yıldır beklediğim beşinci kitabı 
Güz Gözleri ile geldim bugün…
Serinin ikinci kitabı 
Asi ve Mavi Günnur’unun öyle bir kız kardeşi vardı ki… Zavallı Günnur’un
Burda gerçekleri konuşacağız
Şimdi ben kitabı aslinda. Beğendim ancak baya mantık ve kurgu hatası var. Öncelikle ilk kitaba bayıldım zaten ilk kitaba başlayınca dedim bu kitap güzel dedim çünkü kurgu gayet iyi ilerliyodu tugay mahkumdu falan iste ancak bu kitallik mal mı? Harbi bu krallık gerizekalı galiba. Koskoca krallık ülkenin dört bir yanını arayıp tugayı bulamadılar mi. Eftalya nasıl kolya kolay geziyor. Bide eftalya ve tugayin aşkı baya ama baya abartuliydi. Yani kitabın yarışı zaten tugay ve eftalyanin aşkı ile geçti. İkinci kitap baya açik uçluydu. Htta ikinci kitabı 3 hafta felan ara vemistim başka kitap okumuştum o kadar sıktı yani. Hep aynı olay olup duruyor yani insan bir zammann sonra bunaliyor. Zaten eftalya yüzünden tugay bu hallerde yani eftalya ile tanismaaydi belkide erken olmezdi ve etrafta aşkım da aşkım diye dolasmazdi. Edtalya ölü de tugaya birşey oldu aman yarabbbi delirdi dağ gibi adam. Zaten sobda intahaer ediyor ama umrumda dehil zaten herşey girayin baskına geldi. Tugay yuzunden Giray bu hallerde. Giray hem sevdihi kadını kaybetti hemde jrdesini anack o tugay gibi hemen intihara girişmesi o nida ile kaldı ve yaşamaya devam etti. Zaten ikinci kitap biraz saçma ama ne bilen birşey diyemiyorum d Allah zihin açiklihi versin napak...
Acı ama gerçek… Taaa o zamanlardan bu zamana hiçbir şey değişmemiş… Aynı şeyler günümüzde de devam etmekte. Minik minik eleştirirken bizi kahkahadan da mahrum bırakmadı.
Paçayı yırtmak
Son zamanlarda okuduğum en sürükleyici ve farklı romanlardan biri. Roman okurken benim için temel kriter, karakterle bağ kurabilmek ve o kişinin hikayesini merak edip devam edebilmek. Necip’in hikayesini öylesine merak ettim ki son kısımları hızlıca okuyuverdim. Öylesine sürükleyici, öylesine güzel ve öylesine plot twistli. İşin içerisine dostluk, aile bağları ve aşk hikayesinin de girmesi kitabı tekdüzelikten oldukça kurtarmış. Tam kahkahalarla güldüğüm yerlerin bir sayfa sonrasında çok duygulanıp ağladım, duygulardan duygulara sürüklendim. Ama o kadar iyi geldi ki, dayanılmaz dünyamızın bu sıkıcı günlerinde tüm şiirlerini okuduğum Can Bonomo’ya bu kitap için teşekkürlerimi sunarım.
Puan vermedi·440 syf.·
2026 32. kitabı
Yazardan okuduğum 2. kitap . Yazarın farklı bir anlatım tarzı var. Üç kuşak bir arada yaşayan 3 kadının hayatının farklı şekillerde birbirinin içine geçmesi ve zamanla ortaya çıkan sırlar. Yazar kitapta birçok şeyden bahsetmeye çalışırken her şeyi yarım bırakmış gibi. Dilisade akıcı ve hızlıca okunabiliyor. Ama baş karakter Şehnaz'ın içine girdiği hayat tarzından bir türlü kurtulamaması ve bu şekilde hayatını devam ettirmesi anlamsız geldi bana. Bile bile yapılan yanlışlar, sürekli vicdan muhasebesi, bunun farkında olmasına rağmen bir türlü dönmemesi sürekli bir kısır döngü oluşturmuş. Okumayanlar için tavsiye edebileceğim bir kitap.
