8/10
2026 17. kitabı
Tam anlamıyla bir klasik olan bu roman muhtemelen birçoğumuzun küçük yaşlarda da okuduğu bir eser. O zamanlarda okuduğumuzun aksine şimdi daha geniş bir perspektiften yorumlayabildiğimiz için ne kadar değerli ve vurucu olduğu da anlaşılıyor haliyle.
İki ülkenin, şehrin, sınıfın, bedenin hikâyesi bu eserde zıtlıkların yanı sıra ortak noktalar da mevcut. Her karakter deyim yerindeyse ana karakter durumunda. Öne çıkan karakterlerin bulunması bu durumu değiştirmiyor. Her biri gidişatta önemli bir rol oynuyor. Tarihi kurguların tümünde bile sık karşılaştığımı söyleyebileceğim bir biçim değil bu.
Kitabı aristokrasi mensubu kişilerin tarafından okusak da, bu güruhun uyumsuz karakteri ile aslında olabildiğince denge getirilmeye çalışılmış. Bir taraf diğerine ağır basmıyor, yazar buna izin vermiyor. Ne lanetliyor ne yüceltiyor. Diyor ki, her ne görüşe sahip olursak olalım insan birdir.
Ancak işin özünde biliyoruz ki, insan aynı zamanda (maalesef) bencildir. Sürecin devamında, ezilen taraf devrimi gerçekleştirirken tıpkı güç sahiplerinin kendilerine uyguladığı zulmü onlara uyguluyorlar. Yaşadıklarını yaşatıyorlar. Bunu da adaletli buluyorlar ki adaletin kendisini de aslında pek umursamıyorlar. Yani menfaatleri için kurdukları düzende devam edilmesi için ölüyor, öldürüyorlar ve bunu yaparken sakınca görmüyorlar. Bunu doğru ya da yanlış olduğu için söylemiyorum. Zaten kitap da bize bunu veriyor. Sen ne düşünürdün, diye soruyor. Bense keşke bu kitabın diğer gözden anlatılmış bir devamı (ya da aynı kitap içinde iki ayrı açıdan yorumlanması) olsaydı diye düşünüyorum.
Nihayetinde devrim yanlıları nefret ettikleri kişilere dönüşüyorlar. Değişen sadece yönetim sistemi ve isim oluyor. Şiddet ise daha kanlı, net ve "keskin".
Sorgulamamız da buna göre şekilleniyor elbette: Kim haklı,
10/10
Beğendi
·2026 25. kitabı
Funda Uçuk Er tarafından yazılan Asude Bahçe, “Huşu Ağacı” serisinin devamı olan bir romandır. Hikâye hem bireysel hem de tarihsel bir arka planda ilerler. Kitapta iki ana hikâye iç içe geçer. Günümüzde Zeynep ve Ömer’in hayatı anlatılmaya devam eder. Zeynep’in eline geçen gizemli bir günlük, olayların yönünü değiştirir. Bu günlük sayesinde geçmişe gidilir ve Hüma ile Teğmen Yusuf Ali’nin Kıbrıs’a uzanan imkânsız aşkı ortaya çıkar.
Bu aşk hikâyesi, Kıbrıs’ta yaşanan savaş, zulüm ve trajediler eşliğinde ilerler. Savaşın parçaladığı hayatlar, kayıplar ve acılar oldukça yoğun bir şekilde işlenir. Aynı zamanda romanda tasavvufî öğeler, ilahi ve beşeri aşk ve insanın içsel yolculuğu (tekâmül) ön plandadır. Kitap, okuyucuya şunu hissettirmeye çalışır:
Hayatta yaşanan acılar, karşılaşmalar ve ayrılıklar aslında insanın olgunlaşma sürecinin bir parçasıdır. Asude Bahçe, savaşın ortasında filizlenen bir aşkı, geçmiş ile bugünü birleştirerek anlatan; aynı zamanda insanın ruhsal yolculuğunu ve kaderle yüzleşmesini işleyen duygusal ve tasavvufi bir romandır.
Reklam
Minimalizmin uç noktalarında bir hikaye. Konusu o kadar yalın ve ve üslubu o kadar durağandır ki tekrar tekrar okuduğunuzda hikayenin devamı hakkında hatırladığınız detaylar hiç canınızı sıkmaz; aynen devam edersiniz.
Tüm bunların yanı sıra, Hemingway yalnızlığı gerçekten çok güzel tanımlamıştır kitapta; gayet tablo gibi gözünüzdedir.
Ernest Hemingway
Ernest Hemingway
Bozkurt Destanı'nın kaynağı Çin yıllıkları, Ergenekon Destanı'nın kaynağı ise Reşideddin'in Cami'üt-Tevarih adlı eseridir. Reşideddin Ergenekon Destanı'nından Moğol destanı olarak bahsetmiş. Bazı kimseler bundan dolayı Ergenekon Destanı'nı Moğollara maletmeye çalışmışlar lakin aynı Reşideddin Moğollardan bir Türk boyu olarak bahsettiği halde aynı kimseler bunu görmezden gelmiştir.
Bozkurt Destanı ile Ergenekon Destanı birbirinin devamı niteliğinde destanlardır. Bozkurt birinci bölümü, Ergenekon ise ikinci bölümü oluşturuyor.
Necati Demir bir çok ülkede bulunan eski yazma eserleri tarayarak bu destanların kökenine inmeye çalışmış ve derli toplu bir eser meydana getirmiş.
kendime not
Kitap bir anda tüm hayatını ,ailesini bırakıp ormanda yaşayama başlayan Doppler in hikayesinin devamı. Ormanda her şey yolunda gitmistir geyiği ile birlikte ormandan ormana gezip ilker hayatı dibine kadar yaşamamış olan Dopper, modern hayatı olmasa bile ailesini özlediğini hatta ailesinin onun çok özlediği düşünerek yıllar sonra ormandan çıkıp evine geri döner ama işler umduğu gibi gitmez .
tüm değerlerini yıkarak yaban hayatına atılıyor ama duygularının oluşunu kurmuş olduğu aile onu modern dünyaya dönmeye zorluyor . Ve sanki uzaydan gelmişcesine daha önce kendi de icinde bulunduğu modern dünyanın her yönüyle eleştiriyor. Yaban hayatına alıştığında ciddi uyum sorunu yaşıyor çalışmayı reddediyor. İnsanın nesnelesmis olmasına ve bunu önceki hayatında anlamamış olmasına şaşırıyor. Son bölümlere doğru yesimcam klasiğne dönüyor. Kötü yola düşmesi falan orda yaşadığı kişilik bölünmesi ve artık modern dünyaya sigamamasi.
Çok beğendim. Güzel bir kitaptı. Ata İlkokulu’nun müze gezilerine Berke ile nirlikte ben de eşlik etmiş oldum. Keşke devamı olsa… yazardan okuduğum ilk kitap
Reklam
Reklam