dizisini çok severek izlemiştim,bu yüzden kitapları da merak edip aldım.dizi,kitaba beklediğimden daha fazla bağlı kalmış;neredeyse farklı hiçbir şey okumadık.ama bu durum heyecanımı köreltmedi,hatta bazı kısımları soluksuz okudum.sadece devamı için çok büyük bir merak uyandırmadı,çünkü bildiğim bir evren.o yüzden seriyi tamamlamak için acele etmeyeceğim.ayrıca kitabın tek kötü yanı çevirisiydi;maalesef hem çeviri hem de imla olarak hataları epey fazlaydı.umarım devam kitapları da böyle değildir.
Cam Kent, Paul Auster’ın New York Üçlemesinin ilk kitabıdır. Eser, polisiye bir kurgu gibi başlasa da ilerledikçe kimlik, dil ve gerçeklik üzerine felsefi bir sorgulamaya dönüşmektedir. Başkahramanımız Daniel Quinn, polisiye romanlar yazan ve kendi yarattığı dedektif karakteriyle bütünleşen yalnız bir yazardır. Bir gece yarısı ısrarlı telefon çağrılarıyla hayatı değişecektir. Arama yanlış kişiye yapılmıştır ama bu yanlışlığı düzeltmek yerine Quinn görüşmeyi kabul eder ve Peter Stillman adlı genç bir adamı ve onun takıntılı babasını izleme görevini üstlenir.
Quinn bu vakayı araştırdıkça hem Stillman’ın izini kaybeder hem de kendi kimliğini sorgulamaya başlar; zamanla gerçek ile kurgu arasındaki sınırlar silikleşir ve Quinn adeta kendi varlığını yitirmeye doğru sürüklenir.
Polisiye olarak başladığım bu serüvende kendimi çok farklı yerlerde ve sorularla boğuşurken buldum.
Auster ile ilk kez tanışıyorum ve bu üçleme başlangıç için ideal olduğunu şimdilik diyebilirim gibi. Kalemi çok akıcı diyemem ama kendini okutan bir yapısı mevcut. Olaylar ve karakterle bağlıyor. Benim en çok sevdiğim bir konu parçası, yazarın hikayeye dahil olması. Beni daha çok cezbediyor.
Quinn'in kimlik kargaşasını çok net şekilde yansıtmış ve biraz kafa bulandırıyor :)
"Yalnızca kentte değil, kendi içinde de kayboluyordu."
Üçlemenin devamı merak ettiğim için ortalama bir başlangıç diyebilirim.
Reklam
Bu kitabı ikinci okuyuşum ama en az ilk seferimde olduğu gibi sevdim. 15-16 yaşlarındaki bir genç kızın aldığı kararların, yaptığı hataların, düşüncelerinin ve duygularının bu kadar gerçekçi olması çok hoşuma gitti. Kendimi yalnız hissetmedim çünkü o yaşlarda bende bu tarz düşüncelere sahiptim.
Günlük temalı kitapları seviyorsanız okumanızı tavsiye ederim ama sıkıcı buluyorsanız, pek sizlik olmayabilir. Bunun yanında ilk kitaplar size sıkıcı gelebilir ama serinin devamı daha heyecanlı ve güzel oluyor, bundan emin olabilirsiniz.
Kendi Bahçem.Duygu ve Düşünce
Halil Cibran’ın Ermişin Bahçesi eseri, Ermiş kitabının devamı niteliğindedir. Bu eser, yalnızca bir devam kitabı olmakla kalmaz; içinde farklı temaları da barındırarak okuyucuyu daha derin bir yolculuğa çıkarır.
Anlayabilen bir insanın yüreğinde yeşerecek düşüncelerden, doğanın diliyle konuşan dağlardan, ağaçlardan ve tepelerde dolaşan bir sis gibi var olabilmekten söz eder. Tüm bunların ötesinde ise hakikatin kendisine dokunmaya çalışır.
Noktasızlık ya da Üç NoktaNorveç Edebiyatı
Her şeyi bırakalım, en temelde istediğimiz şey bir sonumuzun olmaması, en azından öldükten sonra
"Sonra" deyişimiz boşuna değil, bitmeyi bilmiyoruz, varız biz ve devam ediyoruz, birleşsek de, birbirimizle karışsak da, ayrılsak da devamı arıyoruz, süreni, olacağı arzuluyoruz, bitmek bizden değil, varlık çıktıktan itibaren yokluk mümkün değil, sürüyoruz, sürmeliyiz
Noktalanmayacağız, hayır, virgüller bizi devam ettiriyor, öyle ki kitabın da gönlü razı gelmemiş buna, bitmemiş, yazılanlar değil yazılma arzusu bitmeyen, noktalanmamış kitap, bir noktanın olmayışı bir inancı simgelemiş, virgüller dile gelmiş "Ben inancım" diye, var oluşun, devamın, süreğin inancı
Zaten neden bitmeliyiz? Sorular varken, verilebilecek yüzlerce cevap varken neden dinmeliyiz? Geçmiş bile dindi mi? Olan biteni yok saymak içimize sindi mi? Sorular var, noktalar yok, devam var, yokluk yok
Ölüm var, yine yokluk yok, ölüme kucağını açan kitap, umudu da sarıyor göğsüne, doğmuş ve yaşlanmış o beden parçasına değil ruha çeviriyor yüzünü, hayal gören o ruha, hayalle sonsuzlaşan
Bu yüzden olacak ki salt bir ölüm gerçeğini çığırmıyor kitap, ölümün ardındaki inancı da tasarlıyor, en sonunda bile noktalanmamasıyla tescilliyor bu inancı
Kitap sonsuzluğa böyle süregiderken benim de anlattıklarımı noktalamaya içim el vermiyor, belki de noktayı çoğaltmak lazım, çünkü bir noktanın tersine o, varlığı sonsuzlaştırıyor
...
Yazarın ilk kitabı olan sol ayağımı okumuştum ve çok beğendim. Birincikitabın devamı niteliğinde düşündüğüm için ikinci kitabını da almıştım fakat yarım bırakmak zorunda kaldım çünkü inanılmaz sıkıcı birbiriyle bağlantısı olmayan konular ve cinsel içerikli olduğu için ve beni sıktığı için zaman harcamak istemedim tavsiye etmiyorum
Reklam
Reklam