n
Norveç Edebiyatı
7 üyeTakip
Ben yazayım da nasılsa okunur kitabıNorveç Edebiyatı
Pek çok okur gibi 
Miras kitabını ayıla bayıla okuyup, ardından 
Annem Öldü mü ile güzel ama bir Miras değil dediğim Norveçli yazardan okuduğum 3.kitap.
Hikaye kullanmadığı eşyaları bodruma kaldırırken - bizde olsa eskiciye ya da ihtiyaç sahibine verilirdi - eski günlüğünü bulan orta yaş krizli bir kadın karakter ile başlıyor. Yine bizde olsa o günlük çoktan başkaları tarafından okunmuş mangalda çıra besleyici olmuştu. Kadın günlüğü okuyor o zamanki kendinden ne kadar farklı olduğunu fark ediyor, bir de tabi aynı zamanlarda intihar eden bir iş arkadaşı da var o da tuz biberi oluyor bu farkındalığın. Sonrasında işte rahat batan İskandinav ülkesi vatandaşı sorunsalları; varoluşsal sancılar, ben neden mutsuzum, ben neden normal insanlar gibi değilim, "hakiki" ne demek ... Kendisini ve etrafındaki insanlarla ilişkisini sorgulamaya başlıyor, kız kardeşi ile uyumlanamıyor, sevgilisine sevgisini gösteremiyor ben neden böyleyim neden neden neden!! youtube.com/shorts/rk-RgIIc... .
Teselli olacaksa bu kitapta anasına babasına daha az sallamış :) Yazarın genel olarak bir "anne problemi" olduğunu da düşünüyorum bu kitapta da annesi ile ilişkisinde sorunlar vardı. Annem Öldü mü ile benzeşen yerler vardı, annesi kız kardeşi ile daha iyi anlaşıyor bizimki yine kendisini yetersiz, az sevilen hissediyor ama annesi pek farkında değil tarzda örüntüler vardı.
Sonuç olarak wattpat kitaplarından hallice söylemine katılmasam da okura geçmiyor duygular, ne anlatmak istediğini tam oturtamamış gibi sıkıcı bir hikayenin arasına serpilmiş güzel cümleler kitabı. Norveç politikaları, sendikalar vb buralarda zaten aşırı uzadı konu, bilgimin de olmadığı bir alan olduğu için iyice sıkıcı bir hal aldı.
Bence okumasanız da olur ama siz bilirsiniz. :)
Miras kitabını ayıla bayıla okuyup, ardından Annem Öldü mü ile güzel ama bir Miras değil dediğim Norveçli yazardan okuduğum 3.kitap.
Hikaye kullanmadığı eşyaları bodruma kaldırırken - bizde olsa eskiciye ya da ihtiyaç sahibine verilirdi - eski günlüğünü bulan orta yaş krizli bir kadın karakter ile başlıyor. Yine bizde olsa o günlük çoktan başkaları tarafından okunmuş mangalda çıra besleyici olmuştu. Kadın günlüğü okuyor o zamanki kendinden ne kadar farklı olduğunu fark ediyor, bir de tabi aynı zamanlarda intihar eden bir iş arkadaşı da var o da tuz biberi oluyor bu farkındalığın. Sonrasında işte rahat batan İskandinav ülkesi vatandaşı sorunsalları; varoluşsal sancılar, ben neden mutsuzum, ben neden normal insanlar gibi değilim, "hakiki" ne demek ... Kendisini ve etrafındaki insanlarla ilişkisini sorgulamaya başlıyor, kız kardeşi ile uyumlanamıyor, sevgilisine sevgisini gösteremiyor ben neden böyleyim neden neden neden!! youtube.com/shorts/rk-RgIIc... .
Teselli olacaksa bu kitapta anasına babasına daha az sallamış :) Yazarın genel olarak bir "anne problemi" olduğunu da düşünüyorum bu kitapta da annesi ile ilişkisinde sorunlar vardı. Annem Öldü mü ile benzeşen yerler vardı, annesi kız kardeşi ile daha iyi anlaşıyor bizimki yine kendisini yetersiz, az sevilen hissediyor ama annesi pek farkında değil tarzda örüntüler vardı.
Sonuç olarak wattpat kitaplarından hallice söylemine katılmasam da okura geçmiyor duygular, ne anlatmak istediğini tam oturtamamış gibi sıkıcı bir hikayenin arasına serpilmiş güzel cümleler kitabı. Norveç politikaları, sendikalar vb buralarda zaten aşırı uzadı konu, bilgimin de olmadığı bir alan olduğu için iyice sıkıcı bir hal aldı.
Bence okumasanız da olur ama siz bilirsiniz. :)Noktasızlık ya da Üç NoktaNorveç Edebiyatı
Her şeyi bırakalım, en temelde istediğimiz şey bir sonumuzun olmaması, en azından öldükten sonra
"Sonra" deyişimiz boşuna değil, bitmeyi bilmiyoruz, varız biz ve devam ediyoruz, birleşsek de, birbirimizle karışsak da, ayrılsak da devamı arıyoruz, süreni, olacağı arzuluyoruz, bitmek bizden değil, varlık çıktıktan itibaren yokluk mümkün değil, sürüyoruz, sürmeliyiz
Noktalanmayacağız, hayır, virgüller bizi devam ettiriyor, öyle ki kitabın da gönlü razı gelmemiş buna, bitmemiş, yazılanlar değil yazılma arzusu bitmeyen, noktalanmamış kitap, bir noktanın olmayışı bir inancı simgelemiş, virgüller dile gelmiş "Ben inancım" diye, var oluşun, devamın, süreğin inancı
Zaten neden bitmeliyiz? Sorular varken, verilebilecek yüzlerce cevap varken neden dinmeliyiz? Geçmiş bile dindi mi? Olan biteni yok saymak içimize sindi mi? Sorular var, noktalar yok, devam var, yokluk yok
Ölüm var, yine yokluk yok, ölüme kucağını açan kitap, umudu da sarıyor göğsüne, doğmuş ve yaşlanmış o beden parçasına değil ruha çeviriyor yüzünü, hayal gören o ruha, hayalle sonsuzlaşan
Bu yüzden olacak ki salt bir ölüm gerçeğini çığırmıyor kitap, ölümün ardındaki inancı da tasarlıyor, en sonunda bile noktalanmamasıyla tescilliyor bu inancı
Kitap sonsuzluğa böyle süregiderken benim de anlattıklarımı noktalamaya içim el vermiyor, belki de noktayı çoğaltmak lazım, çünkü bir noktanın tersine o, varlığı sonsuzlaştırıyor
...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hepimiz Gibi Biri!Norveç Edebiyatı
Kopenhag'dan Oslo'ya uzanan hepimiz gibi birinin hikayesi...Danimarka'nın Alman işgali sırasında misyoner bir anne ile marangoz bir babanın kızı olan kahramanımız küçük bir kız çocuğu. Savaşın çocukları erken olgunlaşır. Kahramanımız 23 yaşındayken de roman sona eriyor zaten. Per Petterson okumaya yeni başlayacaksanız elinizdeki eser doğru bir başlangıç değil. Per Petterson'ın en beğendiğim eseri de bu değil. Ama onun dili zaten sizin dilinizse çekinmeyin doğru yoldasınız. Eğer ki ben hislerin, anların, bakışların okuruyum Per Petterson zaten sizin sözcünüz. Ancak olay peşindeyseniz yanlış yazara yöneldiniz. Bu kitapla beraber çevrilmiş tüm eserlerini okumuş bulunmaktayım. Per Petterson sizi sadece sokak sokak gezdiren bir yazar değil, kahramana yaşattığı durumu sizin anılarınızda bulmanızı sağlıyor. Sibirya bir hayal hepimizin sahip olduğu, savaş, hayat, aile, coğrafya da engellerimiz. 23 yaşında hayat bazen bitebiliyor gerçekten bitmemiş olsa bile. İskandinav edebiyatı hayranlarına şimdiden iyi okumalar.
Ve canın da bir bedeli varNorveç Edebiyatı
Düşüş, zarafetin karşıtı. Özellikle tek tekerden düşüş. O zaman belaya davet çıkarıyorsunuzdur ve hak ettiğinizi de alırsınız.
Bununla birlikte düşmeden de olmazdı. Bu işin bir parçası. Uyanık olmayı asla elden bırakmamak için bir uyarı. Konsantrasyon kesinlikle bir an bile bozulmamalı. Bu bir parça evinizde beslediğiniz hayvanınızın ölmesinin klasik ikilemine benziyor. Öldüklerinde çok üzülüyorsunuz. Ama öleceklerini bile bile onları sahiplenmekten vazgeçmiyorsunuz. İnsan, canı çıkana kadar can taşıyan şeyleri istiyor. Ve canın da bir bedeli var. Can kıymetli.
Tek tekerlek bisikletNorveç Edebiyatı
"Benimle karşılaştıklarında bana gülümsemeyen, tam tersi kendilerini tehdit ediliyormuş hisseden insanlara rastlıyorum hala. Belki haftada bir ya da iki defa ortaya çıkıyorlar, çoğunlukla köpekleriyle, bana öyle bakıyorlar ki bunu kınama ve kızgınlığa yormaktan başka bir şey gelmiyor elimden. Zaten dünyadaki tüm aptal şeyler üzerine derin düşünceler içinde olduklarını düşünüyorum. Kronun değer kaybetmesi, petrol kaynaklarının yavaş yavaş tükenmesi, imar müdürlüğünün pürüz çıkardığı şu inşaat meselesi, korona salgını falan, sonra da ben gözlerine çarpıyorum, işte o an bardağı taşıran son damla geliyor. Bu kadarı da fazla artık. Kahretsin, diye düşünüyorlar, bu herif de kendini ne sanıyor? Neden ortalıkta herkes gibi hareket edemiyor? Çok sıkıcı ve gereksiz."
GÜLÜMSEYİNNorveç Edebiyatı
"Kibir tuhaf şey. Neden yaptığımı benim de anlamadığım şeyler yapıyorum. Ben bir muammayım.
Aması var ama. Ya da bizim oralarda dedikleri gibi yine de komik. Her şeye rağmen, başkalarının tutumlarının ya da başkalarının tutumları hakkında kendi düşüncelerinizin, ne yapacağınızı ve yapmayacağınızı belirlemesine izin vermek için hayat çok kısa. Madagaskar filmindeki penguenlerin söylediği gibi, gülümse ve el salla. Gülümseyin ve el sallayın çocuklar."