Puan vermedi
//KİTAP TAVSİYEM
"KUZGUN YEMİNİ"
//ALINTILAR
#Karanlık her zaman korkutucu değildir, bazen de öğreticidir...
#En büyük korku bilinmeyen değil, insanın henüz tam keşfedemediği kendi zihnidir;çünkü adalet de zulüm de önce orada başlar...
#Bazı karanlıklar anlatılmadıkça büyür...
#Bazı hikayeler yazılmak değil, susmamak için doğar...
#Bilinmezlik kapının ardında kara bir kuyu gibi bekliyordu...
#Zaman yalnızca akmıyor, insanın üstüne çörekleniyordu...
#Düşünceler bazen insana bir tabanca gibi doğrulabilirdi...
#Gölge karanlığı değil aydınlığı getirecek...
#Bazen dönmek iyidir, nereye olursa olsun...
#Doğrular acıtır...
Dönüşen birinin ardından koşan herkes, bir noktada aynı karanlığa girer..
#Bazı sorular soruldukları anda anlamını yitirirdi..
#Hiçbirşey söylememek en doğru cümleydi...
#Bazı mesajlar anlaşılmak için değil, uyanmak için yazılırdı...
#Bir insanın içinde bu kadar karanlık olabileceğini... Sevginin bazen insanı kurtarmadığını... Geç farketmişti...
#Bazı sorular insanı hayatta tutmaz;sadece daha çok acıtırdı...
#Yüreğinin ortasından kırılmıştı, nasıl onarılacağını bilmiyordu...
#İnsan her zaman gerçeğin iyileştirdiğine inanır...
#Bir insanın sevdiği birini kaybetmesinden daha önemli ne olabilirdi?
Yanılmış olmak...
#Bazı anlar vardır, yaşanmasa hayat devam eder, yaşandığında ise insanın içinden bir şey kopar...
#Hiçbir şey aydınlığa erişmemişti, aksine herşey karanlığa gömüldü...
#Bazen doğru olan şey, insanın en büyük yanlışıydı...
#Bazı pişmanlıklar ses istemezdi., sessizce insanın içine çöker orada kalırdı...
#Gölgeler ölümsüzdür...
#Tehlike geçmişte kalmazdı, şekil değiştirirdi...
//KİTAP HAKKINDA
Fantastik aşkımın coştuğu ama vakit darlığı çektiğim şu zaman zarfı için iyi biçilmiş bir kaftan idi kendileri.
Okuması kolay, akıcı, heyecanlı ve keyifliydi.
Hikaye bilindik kurguların buluşması gibiydi ama kötü bir buluşma değildi, benim için gayet yeterli ve iyiydi.
Evelyn karakterini sevdim, herşeyin mantıklı bir açıklaması olmalı takıntısına hak verdiğim yerler oldu.
Aspeni ise başlarda çok anlayamadım ama anlayınca onu da sevdim.
Kitaptaki aşkı çok hissedemedim, hafif bir etkilenme hissi gibi geldi bana.
Seri başlangıcı için hafif ve kolay bir aperitifti umarım devamı çok daha lezzetli ve zengin olur.:)
Reklam
MEZARLIKTA SENFONİ II
Mezarlıkta Senfoni II
"Aşkla büyümek yerine, gururla küçülmeyi seçen bir aşk kahramanı..."
Eveeeet, kitabımızda böyle bir kahraman var. Hissedenler gerisini siz düşünün. Küçük, yapay bir tebessüm
Kitabın ilk çeyreğinde falan dedim ki "1. kitap daha iyiydi". Sonrasında ilerleyen zamanlarda daha güzel olaylara tanıklık ettik, bir bütünü paylaştık.
Hep bir yarım kalmışlık var. Ben yarım kalmışlıkları hiç sevmem ama bu yarım kalmışlık içimizi ısıtıyor, yakıyor, kavuruyor, durdurak bilmez.
Göktuğ tam sorulması gereken yerde sormayı bıraktı. Oysa meraklıydı. Sormaya sormayı bırakmayı tam zamanında buldu, her şeyi mahvetti. Ailesi hakkında bir bilgimiz yok. Sadece var olduklarını biliyorum. Onların duygularını, hislerini bilmiyoruz. Göktuğ'un sadece Eda ile olan kısımlarını biliyoruz. Bu kısım beni fazlasıyla üzdü. Belki dedim, onları bilirsek bir şeyleri çözeriz. Belki de son kez şans verip çok güzel oluruz dedim. Bir şey, şey dedim ama biz en çok Eda'nın yanışına tanıklık ettik, kıyamadığına tanıklık ettik.
Ne yaşanırsa yaşansın, Eda Göktuğ'a hiç kötü söz söylemedi, yalan söylemedi, hiç kıyamadı. Ama ben onun yerine biraz kıydım çünkü hak ediyor.
Bir de şöyle bir şey var: Bir şey oldu, öyle bir şey oldu ki ben biraz abartıyor olabilirim ama benim için öyleydi. İnanamadım. Gerçek miydi diye sorguladım, rüya falan olmasın diye söylendim kendi kendime ilk başlarda. Sonradan zaten hiç ummadığım bir şekilde gelişti.
Şiir kitabı değil bu, bir roman. Ama içimizi yakacak türden bir roman. Daha önce şiir sananlar olmuştu, o yüzden belirtmek istedim. İçinde şiirleri olan bir roman.
Eda'nın şiirleri, yani bizim yazarımızın yazdığı şiirler, insanın içine çok dokunuyor, ruhuna dokunuyor. Yeri geliyor ruhunu okşuyor, besliyor. Çok güzeldi benim için, özeldi.
Kitabın konusuna
Mezarlıkta Senfoni II
"Aşkla büyümek yerine, gururla küçülmeyi seçen bir aşk kahramanı..."
Eveeeet, kitabımızda böyle bir kahraman var. Hissedenler gerisini siz düşünün. Küçük, yapay bir tebessüm
Kitabın ilk çeyreğinde falan dedim ki "1. kitap daha iyiydi". Sonrasında ilerleyen zamanlarda daha güzel olaylara tanıklık ettik, bir bütünü paylaştık.
Hep bir yarım kalmışlık var. Ben yarım kalmışlıkları hiç sevmem ama bu yarım kalmışlık içimizi ısıtıyor, yakıyor, kavuruyor, durdurak bilmez.
Göktuğ tam sorulması gereken yerde sormayı bıraktı. Oysa meraklıydı. Sormaya sormayı bırakmayı tam zamanında buldu, her şeyi mahvetti. Ailesi hakkında bir bilgimiz yok. Sadece var olduklarını biliyorum. Onların duygularını, hislerini bilmiyoruz. Göktuğ'un sadece Eda ile olan kısımlarını biliyoruz. Bu kısım beni fazlasıyla üzdü. Belki dedim, onları bilirsek bir şeyleri çözeriz. Belki de son kez şans verip çok güzel oluruz dedim. Bir şey, şey dedim ama biz en çok Eda'nın yanışına tanıklık ettik, kıyamadığına tanıklık ettik.
Ne yaşanırsa yaşansın, Eda Göktuğ'a hiç kötü söz söylemedi, yalan söylemedi, hiç kıyamadı. Ama ben onun yerine biraz kıydım çünkü hak ediyor.
Bir de şöyle bir şey var: Bir şey oldu, öyle bir şey oldu ki ben biraz abartıyor olabilirim ama benim için öyleydi. İnanamadım. Gerçek miydi diye sorguladım, rüya falan olmasın diye söylendim kendi kendime ilk başlarda. Sonradan zaten hiç ummadığım bir şekilde gelişti.
Şiir kitabı değil bu, bir roman. Ama içimizi yakacak türden bir roman. Daha önce şiir sananlar olmuştu, o yüzden belirtmek istedim. İçinde şiirleri olan bir roman.
Eda'nın şiirleri, yani bizim yazarımızın yazdığı şiirler, insanın içine çok dokunuyor, ruhuna dokunuyor. Yeri geliyor ruhunu okşuyor, besliyor. Çok güzeldi benim için, özeldi.
Kitabın konusunaDoğanın ölüm görevini insanlar devralırsa...
İnsanlık artık kusursuzluğa ulaşmış. Tüm gelişmeler, bilgiler artık doruk noktasında; iktidar insanlardan kusursuz bir makine olan Fırtına Bulutu'na el değiştirdiğinden insani hırslardan, çatışmalardan uzak bir dünyadayız. İnsanlar artık ölümsüz, Fanilik Çağı'nı geride bırakalı çok olmuş. Nüfus artmaya devam ediyor fakat insanlar ölmüyor. Doğa ölüm işini bırakınca bir grup insan bu işi devralmak zorundaydı: Tırpanlar. İnsanlığın devamı için ölümü tırpanlar tedarik ediyor. Bu kutsal göreve devşirme deniyor.
İlk tırpanlar, bu işin ne kadar hassas olduğunun bilincindeydi. Onlara göre Tırpanlar mümkünse Tırpan olmayı istememeli, vicdan sahibi olmalı, bu işi devam ettirdikçe içinlerinde hala ilk günkü merhameti yaşatmalıydılar. Kuşaklar ilerledikçe makinenin yönetmediği, Fırtına Bulutu'nun karışmadığı, insanlara kalan tek mesele Tırpanlık, insan doğası gereği yozlaşmaya uğruyor. Öldürmekten zevk duyanlar, öldüreceği insanları önyargıyla belirleyenler, Tırpanların her şeye sahip olabilmesini kötü yönde kullananlar... Bu durumlar muhafazakar Tırpanları çok korkutuyor.
Tırpan Faraday, Citra ve Rowan'ı çırak olarak yanına alır, bir yıllık çıraklık eğitimi sonunda sadece biri Tırpan olacaktır. Eğitim sürecinde katıldıkları ilk mecliste tarihte ilk kez iki çırak alındığı için başarısız olan Tırpanın, başarılı olup atanan diğer Tırpan tarafından devşirilmesi kararı onaylanır. Hangisi Tırpan olacak?
Kitabın akıcı anlatımını, Rowan ve Citra'nın karakterlerinin ayrı ayrı tanıtılmasını çok beğendim. Ayrıca aradaki Tırpan günlükleri ile farklı Tırpanların kişiliklerinin yansıtılmasına ve sisteme ait düşüncelerinin verilmesine bayıldım. Tırpan Curie benim favori tırpanım :). Bu distopya serisinin devamını okumayı iple çekiyorum.
*buradan itibaren spoi içerir*
Tırpan
Sıfır ve Bir Arasındaki İnce ÇizgiRoman
Sıfır ve bir hakkında asla bu kadar detaylı düşünmediniz. Kitaptaki teknoloji bilgisini ve insan psikolojisini o kadar güzel harmanlamış ki yazar bayıldım. Olaylar benim gözümde üç yüzüncü sayfadan sonra akmaya başladı. Tanrısal bakış açısıyla yazılması yer yer sahne kopukluğuna sebep oldu bence. Hikayenin konusu o kadar karmaşık o kadar heyecan verici ki bence kahraman bakış açısıyla yazılsa çok daha ilgi çekerdi çoğu sahne. Tanrısal bakış açısında karakterlerin tavırlarını önden hissetmek, bu kitap için biraz yavan hissi yarattı. Tabii bazı sahnelerde yaşadım bu hissi her sahnede değil. Özellikle kitabın son yüz sayfasını öveceğim. Müthiş bir harmanlanma vardı. Elimden bırakamadım o aralar. Kitap kesinlikle uç bir yerde bitti. Devamı olmalı, olmazsa hapsolduk demektir. Ne nasıl oldu, neden oradayız, biz kimiz? Sorularımın cevabı için ikinci kitabı bekliyorum. (Naçizane fikrim kitaptaki sahneler biraz toparlanarak sayfa sayısı azaltılabilirdi bence. Birbirini tekrar eden hisler devreye girince bu uzunlukta bir kitap zaman zaman okuyucuyu boğabiliyor)
Yazarın emeğine sağlık
Merhaba kitap dostlarım! Çekiliş üzerine kazandığım ve iyi ki de kazandığım demek istediğim kitabım “Özgürce” ile karşınızdayım. Yazar ile ilk kez bu kitabı ile tanışmış oldum. İyi ki tanıştım, oldukça memnun oldum. :) kendini okutan, akıcı, sürükleyici bir dili, sıcacık da bir hikayesi var. Çocukluk,Büyümek, Tanımak, Aramak, Paylaşmak ve Yürürken İz Bırakmak bölümlerinden oluşuyor. Yazarın sevgi dolu bir ailede ve çevrede büyüdüğünü, sahip olduğu güzel dostlukları, beraber paylaşım ve yardımlaşmalarını görüyor, her birine içtenlikle şahit oluyoruz.
Aradığını buldu mu bulacak mı diye yüreğim hop oturdu hop kalktı ve en sonunda rahatladım :)
Özgür ‘ün Özgür’e has, ‘Özgürce’ hayatı…
Kitabın kesinlikle devamı olmalı, olursa okumayı çok isterim çünkü. Kalemini başarılı buldum. Altını çizdiğim çokça cümle oldu.Ben sevdim. Cesaretle nicelerini yazıp, nicelerini okutmalı. Başarılarının devamını diliyorum. :)
Reklam
Reklam