O zamanlar fark edemediğim şey, acı veren bir şeye diren diğimiz zaman sıklıkla kaçınmaya çabaladığımız acının sü resini uzattığımızdı. Bu şekilde yaparak sürekli acıyı zama naşımına uğratırız.
Tek düşüncesi kendinden kaçmak, ta içinde varlığını hissettiği kudurmuş hayvandan kaçmak için dosdoğru ileriye, daha uzağa, hep daha uzağa gitmekti. Ama o kudurmuş hayvan da kendisiyle birlikte gidiyor, aynı hızla koşuyordu.