Sebepler farklı ama insana hissettirdiği aynı. Yalnızlık…
Kendimi çok yalnız ve çaresiz hissettiğim bir dönemdeyim. Birşeyler için sürekli çabalarken ellerimin her seferinde boş kalması içimdeki heyecanı umudu hevesi öldürüyor. Öyle ki çok severek okuduğum mesleğimi bir daha yapamayacakmışım gibi hissediyorum. Tüm bunların üzerine bu kitap o kadar iyi geldi ki. Okurken hem selime teyzeydim hem meltem. Onları kitabın içinden çıkarıp yüzlerine bakın ben sizim demek istedim. Beni sorup soruşturmayan evlatlarım yok selime teyze ama ben senim ne hissediyorsan karşılığı bende,annem beni terk etmedi babaannem ve dedemle büyümedim Meltem ama bak ben senim demek istedim. Beni nasıl böyle güzel anlatabildiniz merak ediyorum demek istedim.
Sıcacık bir kitaptı elimden bırakmak istemedim. Öyle ki dün sabah dişlerimi fırçalarken de tam 3 sayfa okudum
Firdevs, hayatına giren bütün erkekler tarafından sömürülür . Önce babası tarafından hor görülür, babası öldükten sonra amcası tarafından ve daha sonra elbette kocası... Evden kaçar karşısına çıkan insanlara güvenir ve yine aldatılır , istismara uğrar. Eğitimine devam edip saygıdeğer bir kadın olmak ister bunu kısa bir süreliğine başarmış olsa da yarıda kalır. Kendi bedenine kendisi fiyat biçer ve kendisi seçer insanları, yaşadığı süreçte onun için özgürlüktür budur. En azından özgür bir fahişe. Her ne kadar hayatının kontrolünü eline almaya çalışsa da sürekli karşısına çıkan engellerle mücadele etmek zorunda kalır. Dönemin saygın insanları dahil yine kendisini sömürmeye çalışır. Firdevs artık dayanamaz kendisine sürekli şiddet uygulayan ve boyunduruğu altına almaya çalışan adamı öldürür ve hapse atılır. Dilekçe yazması onu kurtarmasına rağmen bunu reddediyor . Çünkü artık idamdan korkmaz ve ilk kez gerçekten özgürlüğün tadına varacağını düşünür. Etkileyiciydi...
Spoiler içerir: Giovanni Drago ilk tayininde Tatar Çölü denilen coğrafyanın ortasında yer lan Bastiani Kalesine atanır. Kaleye giderken yolda karşılaştığı ve kalede uzun süre kalan Binbaşı Ortiz kale hakkında hiç iyi konuşmaz. Drogo da 4 ay sonra muayene aşamasında tayinini istemeye karar verir. Ancak kaleden baktığı çölün uçsuz bucaksızlığında kaybolur ve tayinini istemez. Bu sefer aradan 4 yıl geçer. Kalede asker sayısı azaltılmaktadır ve dilekçe yazanlara öncelik verilmiştir. Arkadaşları bu gerçeği kendinden sakladığı için tayin hakkını kaçırır. Aradan yıllar geçer. Simalar değişir, yaşlanırlar, rütbeler değişir yükselirler. Değimeyen tek şey ucsuz bucaksız dağlar ve ovalardır. Binbaşı Ortiz artık emekli olmuş, kaleden ayrılmaktadır. Kendisi de yıllar önce aynen kendi yaşadığı gibi yolda bir teğmenle karşılaşır ve aralarındaki dialog Ortizle onun yaşadıkları gibi dejavudur. Yıllar içinde önemsenmeyen ve sınır çiziyorlar diye geçiştirdikleri karartıların aslında Kuzey Krallığının askerleri olduğu ve düşman saldırısının çok yakın olduğu anlaşılır. Drogo'nun yıllardır beklediği savaş kapıdadır. Ancak kendisi çok yaşlı ve hastadır. Yıllardır kaldığı odadan da yer sıkıntısı sebebiyle çıkartılıp kaleden gönderilir. Drogo geçen yılları gözünün önünden geçer ve boşa geçen hayatını sorgular.
Uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı. Kitap su gibi akıyor ve aslında kendi özgürlüğümüze ne kadar mahkum olduğumuzu anlatıyor. Bağlılık duyduğumuz ve yıllarımızı verdiğimiz işlerimiz için aslında biz bir hiçiz. Çoğu zaman herkesin yeri çok kolay bir şekilde doldurulabilir ve kimse vazgeçilmez değildir. Bunu anladığımız takdirde alışkanlıklarımızdan kurtulabiliriz. Yine de çoğumuz için konfor alanından çıkmak ve alıştığımız şeyleri geride bırakmak çok korkutucudur ve buna cesaret
Müthiş bir kitap
Bir öğretmen olarak bu kitabı çocuklarınıza içtenlikle tavsiye ediyorum. Paylaşmayı, ön yargılı olmamayı, iyiliği, güzel davranışı ve doğanın korunması gerektiğini çarpıcı bir şekilde anlatıyor. Yetişkin bir okur olarak çok etkilendim. Üstelik gerçek bir olaydan kurgulanmış. Keyifli okumalar.
Adalet Ağaoğlu - Ölmeye Yatmak
Adalet Ağaoğlu Ölmeye Yatmak
Post-modern bir eser olduğu için inceleme yapmak da özetlemek de oldukça zahmetlidir. Eserin en önemli özelliği cumhuriyetin ilk yıllarında milletin inkılaba karşı maddi ve manevi yaklaşımını yansıtmasıdır. Bence bu işi oldukça objektif yapmaktadır. Bazı kısımlarda açık giyinmenin, kadın erkek ilişkilerinde rahat hareket etmenin medeniyet sayılması bina örnektir. Bu arada sürekli Ulus'tan, Hergele Meydanı'ndan, Numune Hastanesi'nden bahsedilen eseri İbni Sina Hastanesi'nde sesli kitap şeklinde dinlemem de feleğin bir cilvesi gibi oldu. Eserde o dönemdeki yolsuzluk çeşitlerinden de bahsedilir. Buna göre halka o yoklukta karneyle kumaş verilmektedir. Bazı uyanıklar bunları insanlardan el altından alıp kendi dükkanlarında satarken bazı esnaflar kırk liralık kürdanı 41 liraya sattığı için ceza almaktadır. Meşhur Aşkale Kampları'na Varlık Vergisi nedeniyle gayrimüslimlerden ziyade Türklerin gönderildiği aktarılır. Yazarın solcu olduğu eserden oldukça net anlaşılıyor, aslında bence de o dönem için aşağı yukarı öyle olan ilk dönem Türkçülerini (ilk Atsızcılar, bunlar ikinci Dünya Savaşı'na girelim, İsmet Paşa basiretsizdir gibi görüşleri savunan biraz dalyarak tiplerdir) biraz daha öcüleştirerek anlattığını gördüm, sonra Vikipedi'den bakınca kendinin de Ödp'den milletvekili adayı olduğunu, "Yetmez Ama Evet" toplantılarına katılıp öğrencilerden yumurta yediğini gördüm. Tam olarak benim gözümdeki ılık solcu kategorisine girdi diyebilirim. Nedense böyle tiplere saygı duyamıyorum. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ABD'nin bize şeker, kullanılmış postal vs. verdiğini ve memlekette karneyle dağıtılıp karaborsa olan şekerin bu dönemde bollaştığını, çoğu insanın ayağının derli toplu bir ayakkabıyı ilk defa bu dönemde gördüğünü eserden öğrendim. Ayrıca
Dede konusu olunca hep hassaslaşırım. Kalbimin en özel köşelerinden biridir kendisi. Haliyle kitabı
görür görmez aldım. Son sayfalar, gözlerimden süzülen damlalarla bulanıklaşsa da kitabı tek solukta okudum. Okunmalı, zaman zaman açılıp okunmalı ve özellikle miniklere okutulmalı.