Nedir insan, hep ovülen bir yarı Tanrı! O, en cok gereksinim olduğunda gücünü yitirmiyor mu? Ve sevincinden havalara uçsa da, üzüntüsünden çökse de durdurulmuyor mu, özlemini cektigi sonsuzluğun derinliklerinde kaybolmayı arzularken, soğuk bilincine yine geri yollanmıyor mu?
Donup kaldı, ölü duygularla bir uçurumun kenarında hissetti kendini. Onu bekleyen sonsuz dünyası kararmıştı. Tek başına kalmıştı, her şey onu terk etmişti. Sanki körleşmiş, daracık bir yere sıkışmıştı. Bıraktı kendini derinliklerine, her yanını saran ölümün ıstıraplarının onu boğup yok etmesi için.