Hastalıkta sağlığı, parasızlıkta parayı, sevgisizlikte sevgiyi…
Kaybedince anlıyoruz her şeyi. Sağlığımız yerindeyken istediğimizi yesek, paramız varken yaşasak ya doyasıya, sevdiklerimiz yanımızdayken söylesek sevdiğimizi, hissettirsek verdiğimiz değeri. Neden geç kalıyoruz çoğu şeye? Yusuf Atılgan’ın da dediği gibi: “İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.” İnsan olmanın kaderinde geç kalmak mı vardır?