Dilan Aydın
@dilandenizayd
Biz sırma ipekten giysiler giymiş kelebekleriz, afyondan kafamız bulanık..
34 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabı okumaya başlamadan 1K dan bir incelemelere bakayım demiştim ama hiç inceleme yazılmamış, şimdi kitabı bitirdim ve neden inceleme yazılmadığını çok iyi anlıyorum; çünkü kitap hakkında birşey yazmayı bırakın, söylemek, hatta düşünmek bile çok zor. Sayısız imgelerle, imgelerin imgeleriyle, katman katman anlatımıyla, yer yer komik, bazen sarkastik kimi zaman da şiirsellik barındıran kitabın çok çok garip bir tat bıraktığını söyleyebilirim ancak. Olaylar, karakterler, mekanlar rüya gibi hem saçma hem mantıklı bir arkaplan barındırıyor ya da bir kez söze dökülmüş olmaları hasebiyle barındırmış bulunuyor. Zihnim bir başkasının rüyasındaki bir imgeler kavanonuzuna konup santrifüj makinesiyle traktör römorkunda bir yolculuğa çıkmış gibi şöyle bir dolanıp geldi, bir hoş oldum. Tavsiye edilir.
Reklam
Ben bugün bir kitap tarafından dövüldüm dostlar..
"Bir Son Duygusu". Sadece adını bile telaffuz etmek kitabı bitirince kapılacağınız duygudan bir miktar tatmanıza yetiyor. Özellikle hayatında travmalar yaşamış, belki yaşadığının travma olduğu bile henüz dank etmemiş olanlara bir uyarı yapalım; okurken beyninizin hayatta kalmak için sümenaltı ettiği anılar ve duygularla yüzleşebilirsiniz ve bunlar pek hoşunuza gitmeyebilir!
Kitabımıza dönersek, burada kahramanımızın anlattığı aslında bir travma değil, gençliğinde yaşadığı, herkesin başına gelebilecek olaylara altmışlı yaşlarında bir vesileyle dönüp bakması ile -daha doğrusu bakmaya çalışması diyelim çünkü anıları silik ve karmaşık, öznel ve kesinlikten uzak haldedir- başlayan, sonrasında hatırlamaya çalıştığı, kendisine miras bırakılan, daha önce intihar etmiş arkadaşının güncesini almak için kırk yıl önceki kız arkadaşıyla bağlantı kurması ve böylece yaşananların 'kendi kendine anlattığı hikayeden' ne kadar farklı olduğunu idrak etmesi ile devam eden sonu da oldukça vurucu bir hikaye. Kurgusu bakımından çok güçlü olduğunu söyleyemeyeceğim, ya da kitap beni irdelediği konularla çok hırpaladığı için sonunu merak bile etmeden, olaylara takılmadan okuduğumdan buna çok değinmek istemiyorum, bir önemi de yok zaten.
Burada asıl mesele, dünyayı, hayatı ne kadar öznel algıladığımız, ne kadar güçlü duygular, dramatik olaylar, büyük travmalar yaşarsak yaşayalım belleğimizin hayatta kalma uğruna zamanla sümen altı etmesi.. Evet işte, hafızamız böyledir; bizler herşeyi dramatize ederken, ne kadarının tasarrufunu elimizde tuttuğumuz bile meçhul olan bu hayatı binbir çeşit romantizmle yaşamakla meşgulken o yegane amacından başka hiçbir yere sapmaz: hayatta kalmak, fiziksel sağlığımızı mümkün ölçüde koruyarak.. Ama bizler evrimin bu aşamasına gelmiş bir tür olarak yine uyanık
Barbarları Beklerken, beklentimin çok üzerinde bir okuma oldu. Hangi coğrafyada ya da hangi tarihte olursa olsun iktidarların nasıl benzer şekillerde düşman yarattığını, bunun üzerinden nasıl otorite ve korku devşirdiğini, günah keçilerinin nasıl seçildiğini çok sıradan bir dille anlatırken insanı sarsmayı başarıyor. Hikayenin en sarsıcı öğeleri ise tabii ki 'işkence' ve 'işkenceciler'. Kurgu bile olsa daha önce dinlediğim birçok gerçek işkence olayını, bunu yaşayan insanları bana sürekli anımsattığı için inanılmaz bir rahatsızlık duyarak okudum. Bunlara aşina olduğum için de yaşadığımız çağdan, dünyadan tekrar tekrar tiksindim. Kimse bunlara aşina olmamalı ve bu büyük insanlık suçu dünya üzerinden tamamen silinene kadar mücadele edilmeli.
Tavsiye ederim, iyi okumalar.
"Yalan yanlış" ı bitirmiş olduğum bu dakikalarda kendimi birkaç akrabayla oturup saatlerce bütün sülalenin dedikodusunu yapmış gibi hissediyorum. Kitap bana böyle hissettirdi. Birçok kişiyi, birçok yeri, birçok tarihi, birçok duyguyu, birçok olayı bi güzel elden geçirmiş yazar. Burada "birçok" yerine "herkesi, her yeri" diyesim geliyor, öyle kalabalık bir roman ama "o kadar da değildir" herhalde :) Keyifli, bazen muzipçe, bazen laf sokarak, bazen herkesin bildiği ama bilmiyormuş gibi davrandığı gerçekleri yüzümüze çarparak ve bazen oldukça dramatik hikayeler anlatarak bir an bile sıkmadan akıp giden bir roman. Romadaki fikre, yani bir akıl hastanesi üzerinden yüzlerce karakteri ve koca bir ülkeyi, hatta bazen ülkenin dışına taşan mekanları, birçok yönüyle tarihi, tek romanda olabilecek genişlikte kültür öğelerini anlatma fikrine bayıldım. Ara ara biraz zorlama bulsam da kurgu konusunda da Ayfer Tunç' un zekasını taktir ettim gerçekten. Herkesin kolaylıkla okuyabileceği ve mutlaka kendinden birşeyler bulabileceği çok hoş bir roman.
Keyifli okumalar dilerim..
Sevgili Arsız Ölüm, okuduğum ilk kitabı oldu Latife Tekin' in ve bu zamana kadar nasıl okumamışım dedirtti. Okuması kolay, dili basit ve akıcı; tek cümlelik uzunca bir tekerleme okuyormuşum hissi yarattı bende. Köy diline ve kültürüne aşina olduğum için de ayrıca keyif aldım.
Kitap önce köyde yaşayan beş çocuklu bir ailenin köydeki yaşamını anlatıyor; köy yaşamı, çocukların dünyaya gelişinden itibaren karakterlerin şekillenmesi ve büyüdükçe dönüşmeleri, gelenekler, mitler, batıl inançlar, insanların anlamlandıramadıkları şeylerden nasıl korktukları ve korkunca neler yapabilecekleri.. Burada çocukluğumdan o kadar çok şey buldum ki unuttuğumu sandığım birçok anıyı hatırlama fırsatım oldu.
Hikaye ilerledikçe aile şehire göç ediyor ve burada da şehir yaşamına ayak uydurma çabalarını, bu yolda nasıl savrulduklarını, geçim sıkıntılarını ve aile içerisindeki dinamiklerin nasıl dönüştüğünü izliyoruz.
Kitabın adı ise annenin evdekileri çekip çevirme, işleri kendince yoluna koyma yönündeki asla bitmeyen çabalarında çözümsüz kaldığı zamanlarda eşini ve çocuklarını yola getirmek için sürekli hastalanması, 'bu sefer kesin ölüyorum' deyip istediklerini 'son isteğimdir' diye herkese kabul ettirmesi, sonra da azraille çeşitli pazarlıklar yapıp biraz daha ömür alarak hayatına devam etmesinden geliyor.
Reklam