Dilara
@dilaraasln
Kitaplarım, bana yetecek kadar büyük bir krallıktır.
~William Shakespeare
Üniversite
97 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Öncelikle bu kitabı okumama vesile olan yakın arkadaşıma teşekkür ediyorum. Hiç aklımda yokken bir anda okumaya başladım ve aklımdan nasıl çıkaracağım kitabı bilmiyorum. Bu benim mitoloji alanında okuduğum ilk eser. Yazarın 10 sene uğraştığı bu kitap, gerçekten 10 yıl geçse de okuyucuların aklında kalacağına emin oldum bitirince. Ne kadar mitolojik kahramanları bilmiyor olsam da, sadece kulak arkası bazı duyumlar vardı, kitabı okurken hiç zorlanmadım. Yazarın dili büyülü bir akış içindeydi kitap ellerimden su gibi aktı gitti. Kitaptaki savaş sahneleri çok detaylı ve gerçekten gözümde canlandırabileceğim kadar büyük bir ustalıkla yazılmıştı. Beni normalde sıkacak sahneler asla bir dakika bile sıkmadı. Hatta ellerim titreterek bir sonraki sayfaya daha heyecanlı bir şekilde geçtiğimi söyleyebilirim. Kitaptaki ana karakterler olan Akhilleus ve Patroklos'un aralarındaki çocukluktan gelen içten bir dostlukla başlayan bağ ilerleten zamanlarda çok tatlı bir sevgiye ve sonrasında aşka dönüşüyor. Yazar aralarında o derin bağı sıkıcı aşk romanlarındaki gibi her dakika hatırlatarak değil de, baş karakterlerin birbirine söylediği günlük bir cümlede bile hissettirmiş. Bu beni çok etkiledi çünkü daha kitabın ilk başlarında hissediyorsunuz aralarındaki bağın dostluk ötesi olacağını. Kitabın sonunda gerçekten hüngür hüngür ağladım. Kitabı henüz yeni bitirdim ve tüm duygularım çok taze. Spoiler vermekten de çok çekiniyorum. Velhasıl unutamayacağım kadar güzel bir kitaptı. Herkese öneririm. İyi okumalar!
Akhilleus’un Şarkısı
Akhilleus’un Şarkısı
Reklam
‘’Müslüman aleminin tek romanı’’ denilen Hay bin Yakzan ya da Esrarü’l-Hikmeti’l-Meşrikiye, birçok İslam düşünürün yapıtlarına kaynaklık etmekle beraber Robinson Crusoe gibi önemli Batı eserlerinin üzerinde iz bırakmış kült bir eserdir. Lakin Robinson Crusoe'dan haberdarken Hay bin Yakzan'dan ve nicelerinden haberdar olmamamızın bir sebebi olmalı elbet. Batı’nın bu kadar etkisi altına girmişken, benliklerden uzaklaşırken ve dahi kendi benliğimizi hiçe sayarken ıssız yollarda kaybolmuşuz. Öz’den gelenleri görmek istememişiz. Öyle ki kimi zaman kendi geçmişimizi unutmuşuz!
‘’Hay bin Yakzan’ın bizdeki etkilerinden söz etmek mümkün değil. Çünkü biz ne İbn Tufeyl’i, ne de eserini tanıyoruz.’’
Felsefenin ve dinin iç içe olduğunu ortaya koyan, alegorik öykü geleneğinin başyapıtlarından olan bu kitap, aynı zamanda var olan ‘’öz’’ü keşfetmek, benimsemek için çok güzel bir yol. Ayağımıza takılan taşları kaldırıp atmaya gayret ederek, önümüze çıkan engellerin üstlerinden atlamaya çalışarak yolun sonuna yaklaşmaya çalıştığımız şu fani dünyada, kaybolan benliğimize bir ışık nitelinde kitap. Yolun değil yolda olmanın güzelliğini fark ettiren, bir adım ötede meyve bahçeleri vadeden bir kitap.
Ancak kitap İslami bir bakış açısıyla yazıldığı için kimilerini rahatsız ededebilir. Şunu unutmamak gerekir ki; okuduğumuz her kitap bizi yansıtmak zorunda değildir. Bazen bizi yansıtmayanı da okumak gerekir bizden ötesini görebilmek için. Ayrıca doğuyu keşfetmek isteyenlerin de mutlaka durak noktası olmalıdır Hay bin Yakzan.
‘’Şunu da belirtelim ki, ortaya koyduğumuz sırları büsbütün örtüsüz bırakmadık. Ehli olanların kolaylıkla yırtabileceği, bu bilgilere ulaşması doğru olmayanlar için ise oldukça kalın sayılabilecek ince bir perde çektik.’’
Küçük çocukların küçük dünyaları var sanırız biz insanlar. Çocuktur anlamaz, çocuktur takmaz, çocuktur o çocuk ne anlar parasızlıktan, sevgisizlikten, gerçeklerden...
Ah Zeze...
Nasıl da büyümüşsün. Nasıl da büyütmüş hayat seni. Nasıl bükmüş boynunu, nasılda kıvrılmış belin hayatın kırbacıyla.
Ah Zeze... Ah Zeze gibi olan tüm çocuklar...
Hayat üstünüzden bir hışımla geçmiş de siz yine kalkmışsınız ayağa! Binmişsiniz atınıza gidiyorsunuz.
Minguinho, Xururuca!
Hayatta hepimizin olmalı böyle bir ağacı.
Herkesten uzak, tüm dertleri, hayatı boşverip binmek lazım ata, gitmek lazım buralardan.
Ah Zeze...
Ah Vasconcelos...
Ah biz...
Mangaratiba gibiler hep olmadı mı zaten?..
"O şimdi gökyüzünde."
Okurken hem tarih öğrendim hem de insanlık!
Okurken hem zulüm gördüm hem de sağlamlık!
O öyle bir köprü ki doğuyu ve batıyı birleştiren, insanın merkezinde olan, işgallere, topa, tüfeğe, yarım kalmış hayallere, aşklara, nefrete en çokta zulüme şahitlik eden... Drina öyle bir köprü ki her şeye rağmen sapasağlam kalan, direnen ve haykıran!
Bir ülkeyi ve insanlarını, onların yazgılarını destansı denilebilecek bir anlatımla anlatan Ivo Andriç senden de böyle bir kitabı yazdığın için insanlık sağolsun.
Muhteşem bir kitap. Muhteşem bir kalem.
Ve bana bu kitabı hediye ederek büyük iyilik yapan arkadaşıma da selam olsun.
Okuyunuz, okutunuz.
İyi okumalar...
Franz Kafkayı genel olarak pek anlamıyorum. Ya daha okuma bakımından tecrübesizliğimden ya da benlik bir yazar değil. Mesela Yeraltından Notlar bana ağır gelmişti dil bakımından ama algılayabiliyordum yine de, ancak Franz Kafkada aynı sayfayı 2,3 kere okusam da bazen hiçbir şey kafamda canlanmıyor maalesef.
Reklam