Zindanda iki hece.Mehmed'im lafta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de geri adam,boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mi?..Belki ..Daha ölmedim!
Necip Fazıl Kısakürek
KIZ ÇOCUĞU
Kapıları çalan benim,
kapıları birer birer
Gözünüze görünemem,
göze görünmez ölüler
Hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar
Yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar
Saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu
Bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu
Benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok
Şeker bile yiyemez ki
kağıt gibi yanan çocuk
Çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver
Çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler
Kurumuş, kokusuz bir çiçek gördüm,
Unutulmuş bir kitabın sayfaları arasında;
Ve bu çiçek tuhaf hayallerle,
Doldurdu ruhumu ansızın:
Nerede açtın, ne zaman, hangi baharda?
Çok mu yaşadın, kim seni koparan?
Tanıdik mi, yabancı-bir el mi?
Ve neden seni böyle birakıp gittiler?
Sevecen bir buluşmanın mi,
Yoksa ölümcül ayrılıkların anısına mı,
Ya da ıssız kırlarda, orman gölgelerinde
yapılmış,
Bir yalnız yürüyüşün ardindan mı buradasın?
Yaşar mı şimdi çiçeği solduranlar?
Acaba şimdi neredeler?
Yoksa onlar da, şu gizemli çiçek gibi,
Çoktan cansızlaşıp gittiler mi?
- Aleksandr Sergeyeviç Puşkin