Dilek
@dilemma_dilemma
Şu anda okuduğu kitap
Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı'ya:
Olanlar oldu Tanrım
Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!
Dilek
Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan.
Binlerce yeşil gözü olan bir zeytin ağacı gibi,
Çok şey görmüşüm gibi,
Ve çok şey geçmiş gibi başımdan,
Ah...dedim sonra
Ah!
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir İntihar Çok Ölüm
Bir İntihar Çok Ölüm – Görünmeyen Kamburlar
Üzerine
Esra Kahya’nın Bir İntihar Çok Ölüm adlı romanı, tek bir ölümün aslında kaç hayatı sessizce yok ettiğini anlatan sarsıcı bir metin. Roman, yaşarken ailesi ve toplum tarafından elbirliğiyle yok sayılan “kambur kız” Acibe’nin, ince ince planlanmış, neredeyse bir intikama dönüşen intiharıyla başlıyor. Ama bu bir başlangıçtan çok, yıllarca bastırılmış hayatların kapısını aralayan bir patlama gibi. Acibe’nin ardından ortaya dökülen sırlar, bir ailenin hikâyesini gözler önüne seriyor. Esra Kahya, bu hikâyeyi anlatırken kendine özgü üslubunun tüm zenginliğini sergiliyor; yer yer acıtan, yer yer gülümseten ama okuru hiç rahat bırakmayan bir anlatım kuruyor. Romanın karakterleri birbirine değen ama birbirinden habersiz hayatlar gibi..Tüm yükleri ömrü boyunca sırtında taşıyıp ölümle rahatlayıp düzleşen Acibe; Güzeller güzeli Nazenin… Evlendikten sonra otuz yıl boyunca aynı adama âşık olup onu bekleyecek kadar sevmeyi bilen ama bir türlü anne olamayan Müsemma…Ahh Meskür..Ahh Neri.. Faruk Nafiz ve diğerleri..Her biri kendi iç hesaplaşmasını yaşarken, diğerinin yükünü fark etmiyor. Belki de romanın en can yakıcı yanı bu: Kimsenin tamamen suçlu olmadığı ama kimsenin de masum kalamadığı bir dünya. Bu hikâye bende tuhaf bir duygu bıraktı; karakterlere kızamamak… Çünkü herkes kendi kamburunu taşıyor. Ve roman şu soruyu sessizce fısıldıyor: Asıl kambur görünen bedenler mi, yoksa görünmeyen yükler mi? Bir İntihar Çok Ölüm, bitmesini istemediğim, bittiğinde de bitmemiş gibi hissettiren bir roman oldu. Yazarın “son” demeyerek kapattığı hikâye, okurun zihninde yaşamaya devam ediyor. Belki de bazı hikâyeler gerçekten bitmez; sadece yük değiştirir.
Dilek
Daha nice güzel hikayelere sevgili yazarımız, özlemle bekliyoruz 💓
Babamı kaybettim deyip duruyorum...Edebiyat & Roman
"İnsan kalemini kaybeder, anahtarını kaybeder. Sonra da bulur. Babasını kaybetmez ki! O kadar saçma geliyor ki! Nereye koyduğumu unuttuğum bir eşya gibi günün birinde karşıma çıkmayacak. Çünkü artık öyle birisi yok. Öldü işte, geri gelemeyecek.
Dilek
Ahh canım Ayşegül..Kelimeler bazı acılara küçük gelir..
İnsan yaradılışı kusurludur. En parlak yıldızların bile üzerinde lekeler vardır.
Dilek isimli okura yanıt verildi
Dilek
Çok sevindim,daha
nice güzel keşifleri birlikte yapmaya..