Dilovan Dinar
@dilovandinar
qui sème le vent récolte la tempête...
Öğrenci
Kastamonu Üniversitesi, Türk Dili ve Edebiyatı
Kastamonu
96 okur puanıAralık 2024 tarihinde katıldı
İlber Hoca'nın çeşitli söyleşilerinin deşifre edilmesiyle oluşan bu eser, Osmanlı'nın bazı siyasi olayları, içtimaî yapısı, harem hayatı ve bazı padişahların kişiliklerine sade ve mütevazi bir şekilde değiniyor. Osmanlı'yla ilgili bazı muhtelif alanlardan bilgiler bulabileceğiniz bu eseri ve bu kitap serisini gönül rahatlığıyla bir çırpıda okuyabilirsiniz...
Zaman kaybı. Okumaya gerek yok. İdeolojik olarak gerçeklerin pençesinden kaçıp yalanların ardını sürdürmeye çalışan ve iftiracı, yanlış ideolojinin basamaklarını kullanarak bir yere varan bu yazarı bi' tekrardan okuyayım (derste okumamız gerekiyordu) dedim. Neyse bi daha hür irademle okumam herhalde. Faydalı, size bir şeyler katacak; insanlığın terakki etmesini amaçlayan yazarları okumanız dileğiyle...
KİTABA UYGUN BİR İNCELEME...Alıntı
ne zaman başladım bu kelimeleri üst üste yığmaya hatırlamıyorum aslında turgut özben de hatır sayılmazdı oysa trenlerden bahseden her adam biraz yorgundur herhalde sayfaların arasında kaybolurken selim ışık’ın omuzlarına binen o devasa yükü kendi sırtımda hissettim sonra dedim ki kendime bak işte tutunamamak dedikleri şey tam da bu durakta bekleyip de hiç gelmeyecek olan o hayali otobüse bilet kesmek gibi bir şey ansiklopedik maddelerin ruhsuzluğuyla dalga geçen koca bir hayatın provası sanki bu kitap ironi dediğin nedir ki acının makyaj yapmış hali değil mi hem de en ağırından hani şu meşhur olric meselesi var ya efendimiz diye başlayan cümlelerin sonu hep uçuruma çıkıyor aslında herkes biraz kelimelerin oyuncağı olmuş o kalabalıklar içinde tek başına kalmanın kitabını yazmış üstat ama biz hala sayfaları çevirirken hangimiz daha çok tutunamadık diye yarışıyoruz sanki olimpiyat madalyası vereceklermiş gibi oysa sadece bir iç döküş bu yarım kalmışlıkların ve bitmeyen iç seslerin gürültüsüyle sarmalanmış sessiz bir çığlık.
Alışılmışın dışında bir Yaşar Kemal klasiğiyle beraberiz. Bu sefer destansı bir hava, çok fazla doğa betimlemesi bulunmamakta, tamamen insanın iç dünyasına ve psikolojisine odaklanan bir hava bulunmakta. Bu kitabı okurken umut ve umutsuzluğun arasındaki o çizgiyi net bir şekilde görecek ve bu durumun kısacık bir romanda nasıl anlatıldığına hayret edeceksiniz...
Benim Hüzünlü Orospularım, yazarla ilk kez karşılaştığım bir kitaptı ve okurken sürekli mesafeli kaldığımı hissettim. Hikâye çok sakin ilerliyor, büyük olaylar yok. Doksan yaşındaki bir adamın aşkla tanışması fikri ilginç ama anlatım bana yer yer tek taraflı geldi. Kız karakter neredeyse hiç yok gibi, daha çok anlatıcının kendi kendine konuşmasını okuyoruz. Bu da beni bazı yerlerde metinden uzaklaştırdı.
Kitap boyunca hafif bir rahatsızlık hissi var ama bu her zaman düşündürücü olmuyor. Bazı anlarda sorgulamak yerine kabullenmem bekleniyormuş gibi hissettim. Yine de yalnızlık ve geç kalmışlık duygusu bana gerçek geldi. Çok etkilenmedim ama kısa olmasına rağmen akılda kalan bir kitap oldu.
İki puan kırmamın nedeni, 90 yaşındaki birinin 14 yaşındaki bir kıza cinsel yaklaşımının tamamen masumane bir havada verilmesi. Tamam bu bir kitap, her konu ve her çeşit karakter ele alınabilir; hatta böyle ilişkiler de irdelenebilir. Ancak böyle bir sapkınlığın bir süre sonra ana karakterin masumane aşkı olarak aksettirilmesi rahatsız edici. Onun dışında kitap güzel, öneririrm...
