Özgür Dinçer Çalım
@dincercalim
'Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize?'
Çok derli toplu ve başı sonu belli kitaplar vardır. Giriş, gelişme, sonuç olaylar bir yerde çözümlenir, mesele aydınlanır. Bu öyle bir kitap değil.
Rıfat (kahramanimiz) bir sabah uyanır ve yağmurun yağdığını ama damlaların bir kapta birikmedigini farkeder.
Oysa ki Insanın hayati bir yerde birikir. Bir başka insanda, bir şehirde, bir evde vs. Bu nedenle kendimizi bir yere ait hisseder, bir yerleri ya da birilerini severiz. Tanıdığımız, bildiğimiz için bu böyledir belki de.
Tablolarda bir zemin boyası yapılır. Ve üzerine bir resim yaparsınız . Insan hayatında bazen o zemini kaybeder. Bazı yaşantılar, anılar vardır. Ama bunlar böyle kesik kesiktir. Bazı dönemler kayıptır. Bu durum insanı çok zorlar. Çünkü bir yerlerde biriktiğini bildiğin günlerin artık birikmiyormuş gibi gelir sana. Oysa günler geçmektedir. Ve birikmesi gerekmektedir...
Diger B.Bicakci kitaplari gibi dili cok guzel. Seyrek Yağmur benim çok sevdiğim nadide bir kitaptır. Hayatımız nerede birikiyor sorusunu sordurdugu için bu böyledir belki de...
Bir ömür karşılığı bir ömür veriyoruzŞiir
Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz...
Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...
Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.
Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.
Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.
Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.
"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Guzel bir kitap. Dili ve kurgusu güzel. Ve pek tahmin edilemeyen bir sonu var.
Kahraman negatif bir karakter. Öyle karakterler pek sevimlezler. Hatta insani okurken biraz sinir bile edebilirler. O nedenle kitabı da pek sevmeyenler çıkabilir. Ben kitabı sevdim.
Hilmi aydın (baş kişi ) hayattaki gerçeklikten uzak birisi. hayatı yorumlarken dayanakları objektif bilgilere dayanmaz. Bu nedenle çok yanılır. Hilmi , yaşadığı olumsuzluklardan kendini korumak için bir yol bulmus. Bütün suçu çevresinde aramak gibi bit huyu var. Böyle insanlar vardır. Donupte kendilerine bakamazlar, kendi hatalarını eksiklerini göremezler, mutlaka olanlar için suçlayacak birseyi ya da birilerini bulurlar. Bence hilmi böyle biri.
Insanı pek yormayan bir kitap. Guzel bir dili olduğu dan hızlıca ilerliyor...
