Özgür Dinçer Çalım
@dincercalim
'Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize?'
Insanlık dediğin odur
Biz Yunanlılar trajediye düşkünüz. Belki de bunu kendimizin yaratmış oluşumuzdandır." "Ne tür bir trajediden söz ediyorsun?" "Tek tip trajedi vardır Ve üç unsura dayanır her zaman: Aşk, acı, ölüm."
Rus Devrimine bakın. Yeni - kan ve düş nehirleri akıp gitti. Yeni zulüm ve umut denizleri aktı. Bu da yeni zehir kaynağı oldu. Yok edilen çarın benzeri olan küçük çarlar imparatorluğu. Öncekilerin ayrıcalıkların aynı olan ayrıcalıklar veya daha da mükemmelleştirilmiş olanları. Bilimsel ölçülere dayandırılmış bir doktrine uyularak iktidar saptırmaları... Amerika Birleşik Devletleri’ne bakın. Özgürlük ve mutluluk aramak için yola çıkanların, İngiltere'nin sömürgesi olmamak için savaşanların ülkesine bakın. Köleliği icat etti. Kiloyla satılan hayvan eti gibi kiloyla tartarak insan sattı. Özgürlük ve mutluluk arayan başka insanları ezdi, sonra da yerkürenin yarısını kendi sömürgesi haline getirdi. Neden öyleyse savaşım vermek, acı çekmek, seni kuyunun derinliklerindeki balıklara yem yapacak kaya parçaları altında kalmak niye? Ne yaparsınız ki, insan olarak yaşamanın başka yolu yok! Bir insan, eğer bir insansa ve sürüden biri değilse, onda savaşım vermeye iten bir içgüdü vardır. Sonu boş da olsa, sonunda kaybedeceğini de bilse. Onun kendisi için veya insanlık için savaşım vermesinde, halka inanması ya da inanmaması, özveriden sonuç alması veya almaması önemli değildir. Mücadele ederken ve alta düştüğü anda Halk dediğin odur. İnsanlık dediğin odur.
Kitaba başladıktan sonra devam etme heyecanı verdiğini söylemeliyim. Çok fazla kitap böyle hissettirmez.
Doğrusu nazi dönemi filmi ya da kitaplarına bir vakittir ilgisizim. Buna rağmen pek güzel bir roman olduğunu söylemeliyim. Ileride bir kez daha okuyacağım. Iyi kitapları bir kez daha okumayı severim.
Bu kitabı tek cümlede özetlemek oldukça zor.
Bir aşk romanı diyemeyiz, bir yargılama, bir hesaplasma kitabı demek daha iygun olabilir. Nazi döneminde işlenen suçların bütün topluma sirayet etmesi hesaplaşmayı zorlaştırıyor. O zorluk cok guzel anlatilmis. Cunku bu kez kollettif bir suc sozkonusu.
Hayatın karmaşıklığı, insanın çelişkisi, ahlak, erdem , doğru, yanlış üzerine düşündüren bir kitap. Üstelik bunu ağır olaylar üzerinden yakınınızdaki insanlar üzerinden yapmak durumundasınız. Zorluk burada. Daha kitabı okurken başlıyorsunuz düşünmeye, zaman zaman ara verip de düşündüğünüz olacaktır.
Bütün kitapları bitirdikten sonra zaten üzerine düşünmezseniz bir yerde hiç okumamış bile sayilabilirsiniz. Burada farklı olan bunun doğallığında gerçekleşmesi. Bizi zorlayan birseylerin olmasi. Ister istemez olanları çelişkiyi doğruyu yanlışı düşünüyorsunuz. Bir sonuca varmamız şart değil...
Devrimci süreli yayınlar da okuyalım okutalim yazardı. Bu güzel dil ve anlatım şekli, bu hazin ve sorgulayan sorgulatan hikaye paylaşılmayı hakediyor..
Elbette edebiyatın bir yumusak karnı var. En trajik durumdan, en vahim olaydan ve belki de en büyük katliamdan en iyi hikayeyi çıkarmak gibi yumuşak bir kârın bu.
Netice de sevdiğiniz bir kitap oluyor okuyucu. Sarsıcı, bir yumruk gibi içinize oturan ve nerden baksaniz acı olaylardan kaçamayacağıniz ve sıradan insanın kotulugu ile hesaplasmanin o kadar da kolay olmadigini gosteren bir kitap. Zira bir fasisti iciniz rahat bir sekikde
Iyi oyku kitaplarindan biri. Sadece aynı isimli öykü için okunabilir. "Bütün mümkünlerin kıyısındaydım" cümlesi için de okunabilir.
Oyku icinde kucuk yan hikayeler, Sıradan insana dair hoş belirlemeler , kelime köklerine dair anlatılar öykülerin ilgiyle okunmasını sağlıyor.
Yazar çok gençken yazdığından ayrıca kıymetli ve samimi.
Galeano son yazdiklarinda bir çeşit perhiz yaptigini daha az kelime ile daha çok Şey anlattığını söylüyordu. Bu ilk kitapta bu perhiz tutmuş. Bazı öykülerde bir kelime bile fazlalık yok.
