Özgür Dinçer Çalım
@dincercalim
'Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize?'
O kıza da acırım ben, şu kadına da kendime de.
Sokağa bakıyorum. Tek tük geçenler var. Çoğu kadın. Yüzleri asık, adımları sert. Bir yerden kavgadan geliyorlar, ya da bir yere kavgaya gidiyorlar sanırsın… Kös kös yürüyorlar. Hepsi de kendine güvenen kişiler, belli. Kusur bağışlayacak göz yok bunlarda. Büzülüyorum; içimi bir korku kaplıyor. Şu tokmak gibi herif bizim sokakta oturan kasap değil mi? Öğle yemeğine geliyor olmalı. Kime bırakmış dükkânı? Yetişkin çırakları vardır. Ceketi yamalı bir adama kemikli yerinden yarım kilo eti onlar yutturur şimdi. Bu adamlar namaz kılar mı acaba?
Bir kadın geçiyor. Tanırım onu, evleri bize yakın. Kocası bir bankada çalışıyormuş. Kıpkırmızı boyanmış. Neler söylüyorlar onun için komşu kadınlar, ne kötü şeyler. İnanmıyorum onlara. Hep birini çekiştirirler. Gözleri ışıldar anlatırken. Onların yanındayken kalkıp gitmekten korkarım. Gider gitmez beni çekiştirecekler sanırım. İnanmıyorum onlara ama bu kadını da sevmiyorum. Çok konuşur. Ara sıra bize gelir. ‘Bizimki’ dediği kocasını anlatırken bir bakışı vardır bana, evlenmedim diye eğlenir gibi, acır gibi bir bakış, sinirlendirir beni. Gene de bir şey demem; anlamamış gibi dururum. O boyuna konuşur. Müdürlere gitmişler geçenlerde. “Bir kızları var kardeş, bu kadar da olur mu? Neredeyse kucağına oturacak bizimkinin…” O kıza da acırım ben, şu kadına da, kendime de. Neden bu daracık kasabadayız sanki. Yoksa bütün dünya mı böyle. Kitapların dediği yalan mı?
Her insanın çok sevdiği kitap ya da kitaplar vardır. Benim ki kırmızı kazak. Uzun süre birgün gazetesinde takip ettiğin ve bir hafta yazmadiginda uzuldugum bir yazardi. O denemeler derlenip kırmızı kazak olarak karşımıza cıktı. Çokta iyi oldu. Bir deneme kitabı. Denemeler çeşitli başlıklarda toplanmış.
Ben bir çok yazısını defalarca okudum. Bir çok arkadaşımla paylaştım.
Kitap okuyorum ama aklımda hiç birşey kalmıyor diyenler daha bir şaşıracaklardır. Yazar okuduğu birçok kitaptan küçük alıntılar yapıyor ve onları kendi hayatıyla, ülke gündemiyle bağdaştırarak yazıyor. Okuduğunuz kitapları da başka bir gözle görmenizi sağlıyor. Okumadiklariniz ile ise iyi bir tanışıklık sağlıyor. Elbette bu başka kitapların tanıtıldığı bir kitap değil. Ancak yaklaşık 40 kitap ve bir-çok filmden alıntılar ve küçük hikayeler yeniden harmanlanarak, işlenerek önümüze getiriliyor.
Benim edebiyatla ilişkimi meltem gürle bir başka noktaya taşıdı. Zayıf olan bağlarım kuvvetlendi. Edebiyatın gücüne şimdi daha çok inanıyorum. Elbette hicbir sey tek basina cok buyuk bir anlam ifade etmez. Edebiyatı da bir butunun parcasi olarsk gormek getekir. Böylede bize güç vermesi de daha anlamli olur. En azından kendimi kötü hissettiğimde meltem in tanıdık bir metnini okuduğumda bana iyi geliyor.
Makalelerdeki birçok tespitin aynı zamanda bize dair oldugunu şaşırarak göreceksiniz ve gorecegiz. Yakınlık duyacaksınız yazılanlara.
Bir solukta okunup bitirilecek, tüketilecek bir kitap değil bu. (Belki) Defalarca elinize alacak, bir daha bir daha okuyacaksınız. Bazı yazılar işte öyle güzel. 2 ya da 3 sayfalık kısa makalelerle insanligin temel meselelerine dair pencereler açmak kolay değildir.
Raskolnikov neden kötüdür? Kötü müdür ? Kötülük nedir? Ölümsüzlük, Incelikler , direnme , dışlanma , oldugu
Taş ile Cam
Gözlerinle dilin arasında gerili uçurumu seviyorum
Kekeme özgürlüğünü seviyorum
Susuşundaki hıncı seviyorum
Kalbinde ürperen kışı seviyorum
Ellerindeki bilge zamanı
Denizi yağmurdan korumaya çalışan
Çocukluğunu seviyorum
Alnın masamızda dört mevsime ufuk
Dudaklarında titreyen zamanı seviyorum
Yürüyorsun ya
Kalabalık bir daha dönüp bakıyor kendine
Boyunda çiçeklenen yedi rengi seviyorum
Her damlası ayrı bir hayat; ne bilsin gözüne düşmeyen
Gözlerindeki yaşı seviyorum
Beni uzaklaştırmaya çalışırken aklından geçenleri seviyorum
Kalbinden gövdene yürüyen utangaç karıncayı seviyorum
Ses nasıl menevişleniyor susunca ağzında
Ağzından gelecek her sevinci, azabı seviyorum
Gece ışıklarından topladığın o evler esrarını seviyorum