Pek sevdiğim bir kitap oldu. Incecik güzel bir novella. Karakterler güzel ortaya konmuş. aziz beyin eşi ozlemiyle acisiyla kederiyle daha geniş yer alabilirdi. Bazı insani durumlar çok iyi anlatılmış... aziz beyi bir karatker olarak sevmeyenler çoğunluktadır. Ama bu kitabın sevilmesine engel olmasa gerek. Bazı güzel cümleler paragraflar vardır. Bir kitap sadece bunun için bile okunabilir. Bu kitapta dilin güzelliği nedeniyle benim öyle sevdiğim bir bölüm var: " Aziz Bey ilk kez o gün kırıldı. Maryam’ın, gidişini haber vermese bile, üzgün, ağlamaklı ve isteksiz olacağını, birkaç kez dönüp eve gireceğini sanıyordu. Onun gözünde canlanan gidiş tablosunda, Maryam apartmanın dış kapısının önüne oturmuş, ağlıyor, annesi kollarından tutmuş, onu çekip kaldırmaya çalışıyor, babası öfkeyle taksinin tekerleğine tekme atıyor, işaretparmağını hiddetle Maryam’a sallıyor, annesi kızının üstüne yürüyen kocasının önüne geçiyor, kızkardeşi Maryam’ın kulağına eğilip usulca yalvarıyor, Maryam bir türlü yerinden kalkıp gidemiyor, gözleri sokağın sonunda Aziz Bey’i arıyor olmalıydı. Böyle olmadı. Maryam da diğerleri gibi telaşlı telaşlı apartmana girdi çıktı, eşya taşıdı, sokağın başına bir kez olsun başını çevirip bakmadı. Oysa baksaydı, Aziz Bey’in yaşla dolmuş gözlerini, kırgın, üzgün, âşık halini görecekti." Bir başka güzel bölüm "Gerçi eve daha yorgun dönüyordu artık. Programdan sonra kendi için meşk edecek hali kalmıyordu. Zeki’yle içkisini içip, onun iltifatlarına doyduktan sonra evinin yolunu tutuyordu. Karısını yine pencerenin önünde oturmuş buluyor ve kendini beklediğini sanıyordu. Ama bilmiyordu ki, Vuslat bu bekleyişten çoktan vazgeçmişti. Artık hiçbir şeyi beklemiyor, sadece yılların verdiği bir alışkanlıkla, pencerelerinden ışık sızan evlere bakarak, böylesi evlerde

Edebiyat