“..Fakat zamanla seni niçin kaybettiğimi anladım: Senin neyin eksikliğini çektiğini göremediğim için, senin içindeki güçlü ve sağlıklı olan yanı yanlış anladığım için; sen gelişimin engellendiği için, kendini sanatsal anlamda ifade edebilecek durumda olmadığın için hastalıklı görünüyordun.
.
.
.
.. Belli ki kararım doğruydu, ama niçin? Sadece ve sadece baştan korkunç bir hata yapmış olduğumuz için. Yani bana karşı davranışınla ilgili . Seni benim deneyimsizliğimin sınırları ve engelleriyle kısıtlamak yerine, senin daha zengin olan varlığın sayesinde sınırlarımı aşmalıydım; aynı ayrı kaldığımız bu sürede sayende yaşadığım geişim gibi.,,
Sırf sevgi uğruna aslında olmadığı bir kişiliğe bürünen ve bunun farkına bile varmayan bir karakterin, kendini bulduktan sonra o sevgiyle yüzleşmesinin iyi kötü yanlarını gösteriyor yazar. Okurken bir an bile sıkılmadım veya herhangi bir karakter eğreti, yapmacık gelmedi. Çok güzeldi