DP
@dipol
‘Yaşadım’ diyebilmen için 
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet Ran12 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Lou Andreas-Salome’un muazzam anlatımıyla..Edebiyat
Sırf sevgi uğruna aslında olmadığı bir kişiliğe bürünen ve bunun farkına bile varmayan bir karakterin, kendini bulduktan sonra o sevgiyle yüzleşmesinin iyi kötü yanlarını gösteriyor yazar. Okurken bir an bile sıkılmadım veya herhangi bir karakter eğreti, yapmacık gelmedi. Çok güzeldi
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çocukluğumdaki en sevdiğim kitaplarından biri özellikle kafamı boşaltmak, biraz içimi ferahlatmak için açıp okurum bu seriyi. Hep başucumdadır
Böyle büyük bir akılla, sohbet havasında hayatın amacını sorgulamak çok güzeldi. Bazı yerleri tekrar tekrar okudum, durup düşündüm, sayfalar sonra geri döndüm.. Yalnız- sanırım baskı kaynaklı- cümle geçişleri çok karmaşıktı.
Kitabı okurken gerçekten karakterin hissettiği duyguları kendiminkilermiş gibi hissettim ve aşırı utanç duydum. Kendini yüksekte gören bir insanın kendince iyilik adı altında ne kadar alçalabileceğini görmüş oldum kitabı okurken ve garip olan başlarda gerçekten söyledikleri çok anlamlı gelmişti. Sonra gördüm ki (ki bu benim hoşuma gitmese de sıkça düşündüğüm bir şeydir) herkes ait olduğu yere göre yaşamalı. Ayrıca kitabın dili aşırı güzeldi
Sabahattin Ali’nin tüm kitapları gibi bu da çok akıcıydı. Edebi dilin güzelliğinden bahsetmiyorum bile zaten. Herkese tavsiye ederim
*spoiler* Kitapta en sevdiğim karakter Macideydi. Kendine has duruşu, özgüveni, sarsılmaz doğruları benim çok ama çok hoşuma gitti. Böyle olan bir insanın sırf aşkı için doğrularını çiğnemesi, onları esnetmesi; karşı tarafın seviyor oluşuna rağmen bazı şeyleri düşünmemesi, akıl edememesi bana çok dokundu. Macide çok daha iyisini hakediyordu.
