Dipte
Puan vermedi
Daha Derine İnmeye Hazır mısınız?
Dipte
"Burası son, daha fazla batamayız" dediğiniz her anın, aslında yeni bir çukurun başlangıcı olduğunu düşünün. Murat Uyurkulak, 'Dipte' ile bizi tam olarak o zifiri karanlığın ortasına, bir masanın etrafına bırakıyor.
Roman, hepsi birbirinden derin meseleleri olan bir grup adamın, bir film çekme bahanesiyle aslında kendi çürümüşlüklerini, ülkenin yakın tarihindeki karanlık duraklarını ve kolektif hafızamızdaki o sızılı boşlukları filme alışını anlatıyor.
Uyurkulak’ın kaleminde sokak jargonunun o sert ritmi, hüzünlü bir melodiyle birleşiyor. Okurken bazen bir tokat yemiş gibi sarsılıyor, bazen de bu trajikomik halimize acı bir tebessümle eşlik ediyorsunuz.
Neden Okumalısınız?
Kurumların, dilin ve hatta vicdanın nasıl adım adım yozlaştığını görmek için.
Kitap boyunca süren o yüksek tempo ve "freni patlamış kamyon" hissi veren anlatım tarzı sizi içine hapsedecek.
"Biz kimiz?" ve "Bize ne oldu?" sorularını sormaktan korkmayanlar için cesur bir eser.
Bazı kitaplar sizi yukarı taşır, bazıları ise olduğunuz yerin altındaki o karanlık mahzenleri gösterir. Dipte, o mahzenin kapısını ardına kadar aralıyor. Bakmaya cesaretiniz var mı?
"Kendi karanlığımızla yüzleşmekten korktuğumuz için mi bu kadar derine battık?"
Bugünün Türkiye'sine tutulmuş sert, sarsıcı ve karanlık bir aynaya bakmak ister misiniz?
Bence isteyin. Neden mi? Yazarla tanışma kitabımdı "Dipte". Ve açıkçası yazarın kaleminde şunu gördüm: politik olanı slogana dönüştürmeden insan ruhunu en kırılgan yerlerinden anlatıyor. Günümüz Türkiye'sinde hayatta kalmaya çalışan İnsanların ruh hallerini yansıtıyor. Yazar Kara mizahın ince çizgisinde dolaşıyor. Dipte kalmışların içinden nasıl hakikatlar çıkarabileceğini gösteriyor. Bütün bunları yaparken de edebiyatın vazgeçilmezliğini hatırlatıyor.
Bir masada, hepsi birbirinden derin bir grup adamın çevirecekleri filmin sıra dışı hikâyesini okuyoruz kitapta. Filmin hikâyesi de bu adamların hikâyeleri de sıra dışı olup aynı masada toplanınca acayip bir kurgu çıkıyor ortaya. Her gün biraz daha kirlenen, biraz daha korkunçlaşan politik atmosferde batağa saplanmış yazarlar, yayıncılar, yapımcılar, sinemacılar ve onların evlilikleri, aşkları; el birliği ile mahvedilmiş güzel bir ülkeye el sallayan insanlar... Bunun için okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar diliyorum.
Geç tanıştığım bir yazarı daha keşfetmenin mutluluğuyla en kısa zamanda yazarın diğer kitaplarını da okumayı planlıyorum.
Reklam
Kitap çok sürükleyiciydi amaaaa kitaba ismini veren DİP kısmı ve kitabın sonu çok eksikti, yarım kalmıştı . Kitabı hüzünlü bitirdim. Olay farklı, ilgi çekiciydi. Devrimi ve devrimcileri çok iyi bilen Uyurkulak’ın da ilk kitabından bu yana fikirlerinin değiştiğini hissettim ( hepimiz gibi ).
Bazen bir kitap bittiğinde kapağını kapatıp öylece kalakalırsınız ya, hani o odadaki sessizlik bile birden ağırlaşır...
Hayatın, geçmişin ve insanın kendi içine düşen o karanlık gölgeler...
Gelin biraz o ağır, puslu perdeyi aralayalım. Çünkü bu öyle sıradan bir hikaye değil; bizi bambaşka bir masaya davet eden, çok sesli, sivri dilli ve acayip sıra dışı bir yüzleşme.
Hemen o dehlizlerden çıkıp kitabın o muazzam, entelektüel dünyasına adım atalım. Karşımızda komünistinden muhafazakarına, eylemcisinden sanatçısına kadar toplumun her katmanından bir araya gelmiş sekiz farklı insan var. Bu ekip, bir film senaryosunu tartışmak için bir masanın etrafında toplanıyor. Tartıştıkları senaryo ise tam bir bomba: Yıllar sonra bir çanta içinde bulunan günlükler... Osmanlı Devleti’nin yıkılış ve kuruluş mücadelesi yıllarında yaşanan, Ahmet Tahsin ve yakın arkadaşının eşi Fehime arasındaki o büyük, yasak aşk hikayesi ("Kalplerin Zaferi").
Yapımcısı, senaristi, yönetmeni hepsi bir masada ama hayata bakışları asla aynı değil! Murat Uyurkulak bu zıt karakterler üzerinden yakın dönem siyasi olaylara öyle ince ve sivri dilli atıflar yapıyor ki... Roman içinde roman okurken, yazarın o muazzam mizah anlayışı sayesinde yer yer kendinizi kahkahalar atarken buluyorsunuz. Karakterler o kadar içimizden, sağımızdan solumuzdan ki, o masadaki kavgalar aslında hepimizin kavgası.
Kitap bittiğinde hissettiğim şey hem büyük bir hayranlık hem de derin bir yorgunluk oldu. Eğer "Ben öyle hafif, çerezlik hikayeler istemiyorum; hem toplumsal zıtlıklarımızı yüzüme çarpsın, hem harika bir kara mizah barındırsın hem de felsefesiyle beni içine hapsetsin" diyorsanız mutlaka okumanızı tavsiye ederim.
Herkese merhaba
Bugün size, son sayfayı kapattıktan sonra bile günlerce zihnimde tatlı bir tortu bırakan, beni adeta büyüleyen muazzam bir keşifle geldim: “DİPTE”.
@muratuyurkulak bizleri çok başka, çok sahici bir yolculuğa çıkarıyor. Süslü püslü, yapay hayatları bir kenara bırakıp; hayatın tam içinden gelen, yorulmuş ama bir o kadar da dirençli insanların dünyasına ışık tutuyor. Bir masanın etrafında toplanan yazarlar, yapımcılar ve sinemacılarla oturup sohbet ediyor gibi hissettiğimiz bu romanda, arka plandaki o dönem ruhunu ve insan kalbinin derinliklerini o kadar güzel keşfediyoruz ki... Çekmeye çalıştıkları film, aslında her birinin hayatı güzelleştirme çabasına dönüşüyor.
Yazarın kalemine kelimenin tam anlamıyla bayıldım! Acıyı, hüznü hiç gözümüze sokmadan, öyle zarif ve naif bir şekilde kalbimize dokunduruyor ki... Karakterlerin her biri o kadar bizden, o kadar içten ki onları birer roman kahramanı değil, sanki en yakın dostlarımız gibi benimsiyoruz. Üstelik o yoğun atmosferin arasına öyle tatlı, ince bir kara mizah serpiştirilmiş ki! Tam duygulanıp derin bir nefes aldığınız anda gelen bir diyalog, yüzünüzde sıcacık, buruk ama çok tatlı bir tebessüm bırakıyor
“Dipte”, aslında hepimizin, kaybolan umutları yeniden arayışımızın ve insanca var olma çabamızın çok güçlü, çok sarsıcı bir aynası. Eğer karakterlerin ruhuna dokunan, derinliği olan ve kalemi ışıl ışıl parlayan romanları seviyorsanız, bu kitaba mutlaka ama mutlaka şans vermelisiniz. Çünkü bazı kitaplar sadece okunmaz, insanın ruhuna çok güzel bir iz bırakır… Bu kitap da benim için tam olarak öyle oldu.
#dipte yazar ile tanışma kitabım. Açıkcası yazarın tarzından dolayı okurken biraz zorlandım. Çok fazla karakter olması ve farklı zamanlarda geçmesi dediğim gibi başta zorladı sonra alıştım.
Herşey bir çanta içinde ortalığa dökülen günlükle baslıyor. Bu günlükte Ahmet Tahsin'in çocukluk arkadaşı Fehime ile ayrı kişilerle evlenmelerine rağmen yıllarca süren aşkları anlatıyor. Ahmet Tahsin eşini doğum sonrasi kaybediyor ama Fehime hala Münip beyle evli, buna rağmen aşkları devam etmektedir. Günlük bulunduktan sonra sonu mechul hikaye icin Balta yapim kocaman bir masa kurdu sektör böylesini ne görmüş ne de duymuştu. İddali bir hikaye ile memleketi sarsacaklardı. Bir yandan Balta Yapım filmini çekerken bir yandan Kav Yayıncılık kitabı ı basacaktı. Yapımın ismi "Kalplerin Zaferi". Yalnız masadakilerin hepsi birbirinden farklı karakterler farklı düşünce de insanlar, ne ararsan var. Onlar yapım projesi için çalışıyorlar bir yandan onların hayatlarından kesitler okuyarak onları tanıyor bir yandan günlüğe odaklanıyoruz. Günlük başlı başına roman olsaydı isteğiyle bitirdim kitabı.
Yazar yakın geçmiş tarihten bugünümüze ince ince dokundurmuş, güleriz ağlanacak halimize dedirtmiş.
Yazarın tarzına alıştım mı sevdim mi yazarın bir başka kitabını daha okuyup öğrenmeliyim Daha önce #muratuyurkulak okudunuz mu ? Hangi kitabını tavsiye edersiniz?
Reklam
Reklam