İnceleme yazısı Can'ım Tenimden Ayrıldı- Ebru Asya
Ares Kitap tarafından ikinci baskısı yayımlanan “Can’ım Tenimden Ayrıldı,” adlı eser, iki yüz sayfadan oluşmaktadır. Yazar ve şair, Ali Haydar Koyun’un altıncı kitabıdır.
Kitapta kırk beş anlatı vardır. Metinler genel yapı itibariyle birkaç sayfadan oluşmuştur. Her bölümün başlangıç sayfasında okuru anlatıya hazırlayan lirik geçişler bulunur. Bu geçişler anlatının duygusal eşiğini belirlerken aynı zamanda epigraf işlevi görür.
Kitabın içeriğine dair bölümde yazar, eseri kaleme alma gerekçesini açıklamaktadır. Geride yazılı bir eser bırakmamış olsa da can dostum dediği Yücel Doğanşahin’in yazılmaya değer bir hayat sürdüğünü vurgular. Bu kitabı yirmi altı yıllık hatıraların vefa nişanesi olarak okura sunar.
Bir kayıp üzerinden duygu paylaşımının yapıldığı metinlerde yazar, süslü anlatımlardan kaçınmıştır. Okurla sohbet ediyormuş gibi kurduğu içten dil sayesinde kitabı herkesin kolayca anlayabileceği ve içselleştirebileceği bir zemine taşımıştır. Ancak bu sadelik anlatımın şiirsel yönünü gölgede bırakmamıştır. Bazı cümleler şiirsel mısralar inceliğinde sayfalara süzülmüştür. Yalınlık içinde derinlik barındıran bu üslup, esere duygusal bir zarafet kazandırmıştır.
Yürüme engelli Yücel Doğanşahin’in hayatına adanan Can’ım Tenimden Ayrıldı adlı eser biyografik ve tanıklık temelli bir kitaptır. İçerikte; anılar, mektuplar, günlükler, dost duygular adı altında yapılan yorumlar ve taziye mesajları yer almaktadır. Acı, burukluk, boşluk, çaresizlik, dostluk, düşler, fedakârlık, karanlık, ölüm, özlem, sancı, sevgi, sonbahar, vicdan, yara, yas gibi temalar işlenerek, yer yer Ali Tura, Ahmet Arif, Benjamin Franklin, Cemal Süreya, Charles Bukowski, Konfüçyus, Mevlâna, Osho, Paul Carson, Publilius Cyrus, Şükrü Erbaş, Tuncel Kurtiz, Yusuf Hayaloğlu gibi yazar- şair ve düşünürlerden
Saatleri Ayarlama Enstitüsü Müdiriyet-i Umûmiyesi’ne
Saatleri Ayarlama Enstitüsü Müdiriyet-i Umûmiyesi’ne
Sayın Tanpınar,
Bu mektup, geçmiş zamanın tozlu raflarına terk edilmiş bir özlemin yankısını taşımakta her bir harfim, İstanbul’un tüm ihtişamıyla yansıdığı o tabloların nesneleşmiş anlara atılmış bir çentik, her bir cümlem ise yaşanmamış günlerin çetelesini tuttuğum ruznâmeden alıntıdır.
Zamana çentik atmaya başladığım o ilk andan itibaren bu güne değin süren bu gecikmişlik hâli, Mübarek’in çarkları arasında daha da bilenerek dışavurmaya devam ediyor.
Eskimiş yüzlerin bir izdüşümü olan bu gecikmişlik beyanı, aklımı kalbimin çekmecesinden çıkardığım o "geniş zaman" algısına ram olduğum şu ezelî ve ebedî saniyeden itibaren nihayete eriyor. Kalemim parmaklarımın esaretinden kurtulup ürkek ve marazlı sözcüklerim, kırık kanatlarıyla Boğaz’ın sisli sularına doğru yola çıkmaya hazırlanırken zarfımı anın geniş ufkuna emanet ediyor, pulunu geleceğin meçhul boşluğuna mühürleyip tüm zamanları içine alan bu müşterek iç döküşü, bu hüzünlü senfoniyi sizinle paylaşıyorum.
İnsan, fikirlerini büyütüyormuş meğer kendi tenhalığında... Ben de büyüttüm yıllarca söylencelerin ağırlığını omuzlarımda. Tıpkı Nuri Efendi’nin saatlere yüklediği anlamlar gibi suyun derinliğindeyken ağır, yüzeye çıktığında "incir çekirdeğini" dahi doldurmayacak bir hiçlik... Şimdi tüm bu anlamları "sahnemin dışında" bırakıp bu içi boş ama muazzam derecedeki ağırlıktan, dipsizliğin o derin uğultusundan kurtuluyorum nihayet.
Evvelce zatıalinize arz ettiğim o "sükût provası" meselesi –doğrusu ben bu durumu aristokratik bir inzivada ruh terbiyesi sanıyordum ki yanılmışım– zihnimde, metruk bir mabedin estetiğiyle örülmüş bir girdaba dönüştü. Dayanılmaz hâle gelen bu trajik ciddiyeti, bu yapay mukaddesatı muhafaza edebilmek uğruna kalbime çıkan tüm yolları
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sinan Akyüz’ün İncir Kuşları adlı eserini büyük bir ilgiyle okudum ve kitap beni derinden etkiledi. Roman, 1992-1995 yılları arasında Bosna’da yaşanan savaşın acı gerçeklerini etkileyici bir anlatımla gözler önüne seriyor.
Kitabı okurken savaşın en büyük mağdurlarının kadınlar olduğunu bir kez daha gördüm. Ancak tüm yaşadıkları acılara rağmen Bosnalı kadınların gösterdiği direnç, cesaret ve hayata tutunma gücü hayranlık uyandırıcıydı. Bu yönüyle eser, yalnızca savaşın yıkıcılığını değil, insan ruhunun gücünü de anlatıyor.
Romanın gerçek olaylardan esinlenerek yazılmış olması, anlatılanları daha da etkileyici ve sarsıcı kılıyor. Kitap boyunca, bir insanın kaderinin bazen bir gün, hatta birkaç saat içinde tamamen değişebileceğini düşündüm. Bu sorunun cevabını eser çok güçlü bir şekilde veriyor: Evet, insanın kaderi bir anda değişebilir.
Tarihî gerçekleri duygusal ve akıcı bir dille okuyucuya aktaran Sinan Akyüz’ü bu değerli eserinden dolayı tebrik ediyorum. Kalemine ve emeğine sağlık.
Bahçıvan ve Ölüm (Kısaltılmış İnceleme)
Puan vermedi·208 syf.·
2026 19. kitabı
Bir Bahçıvanın Portresi: 'Bahçıvan ve Ölüm' Romanındaki Baba Karakteri
Giriş: Bahçıvandan Bahçeye Dönüşen Bir Hayat
Georgi Gospodinov'un romanı, anlatıcının babasını en merkezi ve dokunaklı metaforla tanıştırır: "Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe." Bu basit ama derin cümle, karakterin tüm portresini çizen bir tohum gibidir. Bu ifade, onun yalnızca mesleğini değil; kimliğini, yaşam felsefesini, acıyla başa çıkma yöntemini ve en nihayetinde geride bıraktığı ölümsüz mirası özetler. O, toprağa kök salmış, kelimelerden çok eylemleriyle konuşan, sessiz bir onur, sarsılmaz bir direnç ve ölçüsüz bir sevgiyle dolu bir adamdır. Bu karakter portresi, romanın bu sessiz, metanetli ve sevgi dolu kalbinin katmanlarını aralamayı amaçlamaktadır.
--------------------------------------------------------------------------------
1. "Korkacak Bir Şey Yok": Stoacı Bir Ruh
Babanın karakterinin temel taşı, hayata karşı sergilediği stoacı duruştur. En zorlu anlarda bile sığındığı ve etrafındakilere sunduğu teselli, onun kişiliğinin en belirgin özelliğidir.
1.1. Hayat Felsefesi Olarak Bir Cümle
Babanın dilinden düşürmediği "Korkacak bir şey yok" ifadesi, basit bir teselliden çok daha fazlasıdır; bu, onun için bir savunma mekanizması, bir metanet ilkesi ve acıya karşı ördüğü bir duvardır. Bu söz, onun iç dünyasındaki fırtınaları gizleyen sakin bir yüzey gibidir. Aşağıdaki tablo, bu ifadenin ardındaki acı gerçekliği ve babanın sarsılmaz metanetini gözler önüne sermektedir:
Söylediği Söz Karşılaştığı Gerçeklik
"Korkacak bir şey yok." Ölümcül bir hastalıkla mücadele ediyor,
dayanılmaz ağrılar çekiyor.
"Korkacak bir şey yok, Durumunun
Spoiler
Bu kitap bana üç farklı kadının, üç farklı hayatın aslında ne kadar benzer duygular taşıdığını hissettirdi. Hindistan’da Smita, İtalya’da Giulia ve Kanada’da Sarah… Birbirlerinden çok uzak yerlerde yaşasalar da hepsi kendi hayatlarının içinde mücadele eden, güçlü kalmaya çalışan kadınlar.
Kitapta en çok hoşuma giden şey, kadınların sadece yaşadıkları zorluklarla değil,o zorluklara rağmen nasıl ayakta kaldıklarıyla anlatılması oldu. Her birinin içinde bir kırgınlık, bir korku ama aynı zamanda yeniden başlama cesareti var. Saç örgüsü de zaten bu üç hayatın birbirine görünmez bir şekilde bağlanmasının güzel bir sembolü gibi.
Ama kitabı bitirdiğimde içimde biraz yarım kalmışlık hissi kaldı. Çünkü karakterlerin hayatlarında büyük değişimler başlıyor, önemli kararlar alıyorlar ve insan devamında neler olduğunu daha çok görmek istiyor. Sanki bazı hikâyelerin kapısı açılmış ama içeriye tam giremeden kitap bitmiş gibi hissettirdi.
Yine de 
Saç Örgüsü , kadınların gücünü, hayata tutunma çabasını ve bazen hiç tanımadığımız insanların bile hayatımızda iz bırakabileceğini anlatan güzel bir kitap. Okurken bazı yerlerde üzülüyor, bazı yerlerde umutlanıyorsunuz. Bitirdiğinizde ise aklınızda kalan şey sadece üç kadının hikayesi değil “insan ne kadar zorlanırsa zorlansın yeniden başlayabilir” duygusu oluyor.
Saç Örgüsü , kadınların gücünü, hayata tutunma çabasını ve bazen hiç tanımadığımız insanların bile hayatımızda iz bırakabileceğini anlatan güzel bir kitap. Okurken bazı yerlerde üzülüyor, bazı yerlerde umutlanıyorsunuz. Bitirdiğinizde ise aklınızda kalan şey sadece üç kadının hikayesi değil “insan ne kadar zorlanırsa zorlansın yeniden başlayabilir” duygusu oluyor.
Bana göre Ruhsal İnzivalar, psikanalitik literatürde yazılmış en etkileyici kitaplardan biri. Kitap ilerledikçe, daha önce klinikte karşılaştığım ancak anlamlandırmakta zorlandığım birçok ruhsal süreci yeniden düşünme fırsatı buldum.
John Steiner, kitap boyunca özellikle psikotik, sınır ve nevrotik örgütlenmedeki hastaların ruhsal dünyalarını anlamaya çalışırken, ruhsal inziva kavramını merkeze alıyor. Steiner'a göre bazı hastalar, ruhsal çatışmaların, depresif kaygıların, suçluluk duygularının ya da paranoid korkuların yarattığı acıdan korunabilmek için iç dünyalarında bir tür sığınak oluştururlar. Ancak başlangıçta koruyucu bir işleve sahip olan bu alan, zamanla kişinin gerçeklikle, ilişkilerle ve kendi ruhsal gelişimiyle temasını sınırlandıran bir yapıya dönüşebilir.
Kitabın en güçlü yanlarından biri, ruhsal geri çekilmeyi yalnızca bir savunma olarak değil, karmaşık bir ruhsal örgütlenme biçimi olarak ele alması. Steiner, kişinin neden bu yapılara tutunduğunu anlamaya çalışırken, aynı zamanda bu yapıların nasıl olup da ruhsal gelişimin önünde bir engel haline geldiğini gösteriyor. Bu nedenle kitap, yalnızca patolojiyi açıklamaya değil, onun işlevini anlamaya da davet ediyor.
Kitap boyunca Klein'ın paranoid-şizoid ve depresif konum kavramları Steiner'ın düşüncesine yön veren temel referans noktalarından biri olarak karşımıza çıkıyor. Bölme, yansıtmalı özdeşim, idealizasyon ve değersizleştirme gibi savunmalar, Steiner'ın seans odasında karşılaştığı gerçek örnekler aracılığıyla çok daha anlaşılır hale geliyor. Bu yönüyle eser, Kleincı kuramın seans odasında nasıl hayat bulduğunu görmek açısından oldukça değerli.
Beni en çok etkileyen bölümlerden biri, hastanın sağlıklı ve gerçeklikle temas kurabilen parçalarının nasıl baskı altında tutulduğunu anlattığı
