Dişi Ehli
@disiehli
Türkçe bilenin işi rast gider.
13 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Cesare Pavese'ye aşina olmayan bir okuyucunun içine girmekte zorlanacağı, ölüm, yalnızlık, özgürlük ve yabancılaşma üzerine yazılmış bir gezi anlatısı.
Tezer Özlü, Kafka’nın Prag’ında, Svevo’nun Trieste’sinde, Pavese’nin Torino'sunda dolaşırken aslında, kendi gamlı iç dünyasını da keşfe çıkar. Merkezde bir ölüm düşüncesi otursa da bir kadın olarak toplumun kadına dayattığı normlara da karşı çıkmayı ihmal etmez.
Bir kadın olarak Pavese ile kendi yazgısını karşılaştırmasını açıkçası ben de tuhaf buldum. Şunu da belirtmeliyim ki Pavese’ye çok aşina olan bir okuyucu değilim -yanlış yorumlayabilirim- ancak bildiğim kadarıyla onun kadını yazma, anlatma şekli kadınlarla kuramadığı sağlıklı bağlarla özdeşleştirilir ve bazı eleştimenlerce "kadın düşmanlığı"na yorulur. Belki de Özlü, Pavese’deki çıkışsızlığı, kendi yaşamında hissettiği varoluşsal sıkışmışlıkla bir tür ortaklık içinde görmüştür, kim bilir?
Sonuç olarak, kitap takibi ve içine girmesi kolay olmayan, parçalı yapısı ve yoğun göndermeleriyle okurdan dikkat isteyen bir kitap. Ancak bu zorluğuna rağmen Özlü’nün aforizmalara dönüşen güçlü ifadeleri ve yaşamla ölüm arasındaki gerilimi içtenlikle anlatışı eseri okunmaya değerli kılıyor.
Not: 6.5 verirdim ama öyle bir puan yok, 7'ye yuvarlamaya da elim gitmedi ne yalan söyleyeyim (;
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Mitoloji, psikanaliz ve sanat ile ilgilenenlerin kütüphanelerinde bulundurmasının iyi olacağını düşündüğüm İstanbul Psikomitoloji Çalışma Grubu'nun bu kolektif eserini heyecanla okudum. Fakat okurken kafamda şöyle bir düşünce belirdi: Keşke editörler arasında bir edebiyatçı da olsaydı. Çünkü metinler, ne kadar zihin açıcı ve cesur sentezlere girişirse girişsin, kimi yerde dili tökezliyor, kimi yerde yapısı dağınıklaşıyor; sonuçta okuyucuyu metnin içeriğinden ziyade formuyla uğraşmak zorunda bırakan bir yorgunluk doğuyor.
Bu yorgunluğu artıran bir başka etken de kitabın çok da başlangıç seviyesine hitap etmiyor oluşu. Yunan mitolojisine aşina olmayan bir okurun, anlatılanları takip ederken kaybolması kaçınılmaz. Metinler, bilgiye doymuş bir zihin için keyifli çağrışımlar üretiyor ama hazırlıksız bir okur için zahmetli bir patikaya dönüşüyor.
Tüm bunlara rağmen, kitabı sevmedim diyemem. Bana büyük bir kaynakça sundu. İkinci cildi de okumayı düşünüyorum fakat üçüncü ve dördüncü ciltler için aynı iştahı taşımıyorum. Belki ikinci cilt, yorgunluğumun üstüne taze bir merak serperek fikrimi değiştirir; belki de bu yolculuğun iki kitaplık bir serüvenle kalması daha iyidir.
Yazar eğleniy bizimle :)
Nüfus memuru Bahri Memlük’ün, anlaşılmamak ve hatta silinmek için kurgulanmış çoklu kimlikleri ve parçalı hayatları, absürd mizah ve bilinçli kaosla buluşmuş. Yazar tekinsiz, karakter tekinsiz, anlatım tekniği tekinsiz. Dolayısıyla okuyucu, gerçek ile kurmacanın bulanık sınırlarındaki kah konuşma baloncuklarında kah tiyatro sahnelerinde kah mektuplarda kaybolmaya hazır olmalı.
Yazarın tarzına alışık olmayan okuyucu için kabus olabilir fakat ilk kitabı Dünya Dönmeden Önce'ye -ki bu romanından çok daha 'sakindir'- veya Ayarsız Dergi'deki yazılarına aşina olan okuyucu içinse keyifli bir romandır. Beynini zorlamayı seven, metinlerarası yolculuk yaparken helak olmaktan korkmayan, "Ben bir şey kaçırıyorum kesin burada, ama ne?" hissine alerjisi olmayan, bir kaç gün "Beni kim yazdı?" "Karım var mı karım?" diye dolaşmaktan korkmayan okuyucuya tavsiye ederim.
Not: Romanı destekleyen resimler bir harika!
Uzun zamandır saatler içinde bir roman bitirmemiştim. Asılacak Kadın okuyucuyu üç farklı karakterin bilincinde gezdiren, özellikle ilk iki bölümde yoğun bir bilinç akışı tekniğiyle kurgulanmış, sert feminist bir roman. Olay örgüsü bir cinayet dosyası gibi açılıyor ama mesele, sadece bir adamın ölümü değil; patriyarkanın kadın bedeni ve yaşamı üzerindeki tahakkümü.
Yargıç Faik İrfan’ın hukuk ve adalet üzerine ukala ve mizojinist yorumları, Melek’in çaresizlikle örülmüş hayat hikâyesi ve Yalçın’ın romantik fakat işlevsiz kurtarıcı bakış açısından akan detaylar, romanı çok sesli ve rahatsız edici derecede gerçek kılıyor.
Yayımlandığı dönemde "müstehcen" bulunarak yasaklanan romanın son kısmında Pınar Kür'ün Asliye Ceza Mahkemesi'ne sunduğu etkili savunmasına da yer verilmiş. Yazarın da dediği gibi romanın kahramanı Melek'in çektiği korkunç acıları, işkenceyi, akla uzak aşağılanmaları okuyup da cinsel arzuları kabaracak bir kişinin ruh sağlığından ciddi bir şekilde kuşkulanmak gerektiğini düşünüyorum ben de.
Kısaca roman, yazıldığı dönemden bugüne hâlâ güncelliğini koruyor çünkü sistem aynı, sadece dekor değişik. Kadınların sıkıştığı yerler, susturulma biçimleri, bedeni üzerinden verilen hüküm hâlâ aynı. Bu yüzden hâlâ çok 'sarsıcı' bir roman.
Nazlı Eray’ın Ömür Uzatma Kahvehanesi, hayatın sıradan anlarını büyülü bir dille anlatan, sıcacık bir öykü seçkisidir. Yazarın üslubune alışık olanlar zaten hem tatlı bir hüzün hem de ince bir mizah taşıyan bu büyülü öykülere aşinadır.
İlk kez Eray okuyacakları ise bu küçük seçkinin kendilerini rüya ile gerçek arasında bir yerde gezintiye çıkaracağı gerçeğine hazır olmalıdır. Büyülü gerçekçilik tarzı, onun anlatımında öyle doğal akae ki, kendinizi evinizde oyduğunuz bir delikten yan komşunuzun karanlık odasına geçerken, bir kahvehanede 'eski' kokan amcalarla ömür uzatan sohbetler yaparken ya da bir tezgahtan sıcak yuvalar seçip beğenirken bulabilirsiniz.
Özellikle sıradan hayatların içindeki olağanüstü anları yakalama biçimi çok etkileyici. Kısa olmasına rağmen, her hikâye insanın içinde bir iz bırakıyor. Ömür Uzatma Kahvehanesi, sadece bir hikâye kitabı değil, aynı zamanda hayatın küçük mucizelerine bir selam gibi.
Nazlı Eray'ın kendine özgü sesi ve hayal gücüne dayalı anlatımı, bu kitabı okumayı gerçekten özel bir deneyim hâline getiriyor. Özellikle edebiyatta büyülü gerçekçiliği sevenler için kaçırılmaması gereken bir eser.
