Dişi Ehli
@disiehli
Türkçe bilenin işi rast gider.
13 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hükümet halkındır sultanın değil,
Ferman milletindir, divanın değil
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Cesare Pavese'ye aşina olmayan bir okuyucunun içine girmekte zorlanacağı, ölüm, yalnızlık, özgürlük ve yabancılaşma üzerine yazılmış bir gezi anlatısı.
Tezer Özlü, Kafka’nın Prag’ında, Svevo’nun Trieste’sinde, Pavese’nin Torino'sunda dolaşırken aslında, kendi gamlı iç dünyasını da keşfe çıkar. Merkezde bir ölüm düşüncesi otursa da bir kadın olarak toplumun kadına dayattığı normlara da karşı çıkmayı ihmal etmez.
Bir kadın olarak Pavese ile kendi yazgısını karşılaştırmasını açıkçası ben de tuhaf buldum. Şunu da belirtmeliyim ki Pavese’ye çok aşina olan bir okuyucu değilim -yanlış yorumlayabilirim- ancak bildiğim kadarıyla onun kadını yazma, anlatma şekli kadınlarla kuramadığı sağlıklı bağlarla özdeşleştirilir ve bazı eleştimenlerce "kadın düşmanlığı"na yorulur. Belki de Özlü, Pavese’deki çıkışsızlığı, kendi yaşamında hissettiği varoluşsal sıkışmışlıkla bir tür ortaklık içinde görmüştür, kim bilir?
Sonuç olarak, kitap takibi ve içine girmesi kolay olmayan, parçalı yapısı ve yoğun göndermeleriyle okurdan dikkat isteyen bir kitap. Ancak bu zorluğuna rağmen Özlü’nün aforizmalara dönüşen güçlü ifadeleri ve yaşamla ölüm arasındaki gerilimi içtenlikle anlatışı eseri okunmaya değerli kılıyor.
Not: 6.5 verirdim ama öyle bir puan yok, 7'ye yuvarlamaya da elim gitmedi ne yalan söyleyeyim (;
Mitoloji, psikanaliz ve sanat ile ilgilenenlerin kütüphanelerinde bulundurmasının iyi olacağını düşündüğüm İstanbul Psikomitoloji Çalışma Grubu'nun bu kolektif eserini heyecanla okudum. Fakat okurken kafamda şöyle bir düşünce belirdi: Keşke editörler arasında bir edebiyatçı da olsaydı. Çünkü metinler, ne kadar zihin açıcı ve cesur sentezlere girişirse girişsin, kimi yerde dili tökezliyor, kimi yerde yapısı dağınıklaşıyor; sonuçta okuyucuyu metnin içeriğinden ziyade formuyla uğraşmak zorunda bırakan bir yorgunluk doğuyor.
Bu yorgunluğu artıran bir başka etken de kitabın çok da başlangıç seviyesine hitap etmiyor oluşu. Yunan mitolojisine aşina olmayan bir okurun, anlatılanları takip ederken kaybolması kaçınılmaz. Metinler, bilgiye doymuş bir zihin için keyifli çağrışımlar üretiyor ama hazırlıksız bir okur için zahmetli bir patikaya dönüşüyor.
Tüm bunlara rağmen, kitabı sevmedim diyemem. Bana büyük bir kaynakça sundu. İkinci cildi de okumayı düşünüyorum fakat üçüncü ve dördüncü ciltler için aynı iştahı taşımıyorum. Belki ikinci cilt, yorgunluğumun üstüne taze bir merak serperek fikrimi değiştirir; belki de bu yolculuğun iki kitaplık bir serüvenle kalması daha iyidir.
Bir çocuğun ölü olma düşüncesiyle bizimki arasında ne kadar az bir benzerlik var! Dahası, ölümü izleyen acı çekme sahneleri çocuktan saklanmış olduğu için 'ölü' olmak 'gitmiş' olmakla -sağ kalanı artık rahatsız etmemekle- aşağı yukarı aynıdır. Bir çocuk bu yokluğun nasıl gerçekleştiği konusunda hiç ayrım yapmaz: İster bir yolculuğa bağlı olsun, ister kovulmaya, ister yabancılaşmaya, isterse ölüme."
Sayfa 89 - İlker Özyıldırım - OİDİPUS'UN ÖYKÜSÜNÜN OİDİPAL KOMPLEKSİN BİÇİMLENİŞİ ÇERÇEVESİNDE YENİDEN DEĞERLENDİRİLMESİ VE AÇIMSANMASI·Kitabı okudu
LETHE'NİN SULARINDA YIKANMAK ya da ÖLEREK DOĞMAK
Sokrates şöyle der: 'Kim bilebilir, acaba yaşamak mı ölmektir, oksa õlmek mi yaşamak? Olabilir, biz belki de sahiden ölü-yüz; hatta bir defasında bilgelerin şöyle dediğini işitmiştim: Biz simdi ölüvüz ve bedenimiz bizim mezarımız