distopyadan
@distopyadan
16 Nisan 2001
155 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Herkes bizim rahat bir hayat yaşamak için gittiğimizi düşünüyor. Yabancı bir dünyadakendine küçücük bir yer edinmenin ne kadar zor olduğunu bimiyorlar.
Nostaji, bilmemenin acısı
"O sadece tek bir şey bekliyordu: nihayet ona şöyle demelerini: anlat! Ve onlar bu tek kelimeyi ona asla söylemediler."
Sahaftan hiçbir fikrim olmadan aldığım ama görünce sıcak ve iyi hissettirecek gibi gelen bir kitaptı. Ve hislermi yanıltmadı. Oldukça ilgiyle ve karakterlerin duygularını hissederek bir okuma deneyimi yaşattı bana. Sanki karakterleri yalnızca dışardan izlemişsem dahi onların tüm iç çatışmaları, kendi içlerinde yaşayıp birbirlerinde gördükleri ya da göremedikleri duygularıyla bütünleşerek okudum.
İltica etmek ve 20 yılın ardından artık 'ben kimim, nerede mutlu olabilirim, eski kimliğim kim ve kime dönüştüm?' sorularıyla baş eden karakterlerimiz var. Bir yandan doğdukları, ailelerini bıraktıkları ya da kaybettikleri öz ülkeleri Prag; diğer yandan kucak açmış ve güvenle nefes almalarına olanak sağlamış 20 yıl yaşadıkları ülkeleri. Benlik kaybıyla baş etmek ve o iki arada bir yerlerde kalma duygusunu o kadar hissettim ki. Hani nereye gitse tam anlaşılamayacağını hissetmenin yalnızlığı vardır ya, tam da öyle.
Tekrar tekrar okusam her seferinde daha farklı şeyler hissedeceğimden emin olduğum kısa bir roman oldu. 9 vermemin sebebi kitabın ortalarında karakterler arası geçişlerde hangisini okuduğumu anlayamadığımdan karıştığı oldu. Daha farklı olabilirdi bu kısım. Yazarın dilinde duyguları puslu bir şekilde görebiliyordunuz ve beni oldukça etkilediğini söyleyebilirim. Bundan dolayında başka kitaplarına şans vereceğim.
Sakince satırlarda kaybolup, bir başkasını anlamak isteyen herkese öneririm.
Reklam