Adalet denen şey bir yalandan ibaretti.
İnsanlar suç işledikleri için değil, suç işlenmemesi gerektiği için cezalandırılıyordu.
Bu dünyanın insanlığa ait olmayan bir zamanla döndüğünü görüyordum.
Biz ölünce,insanlar balonlara binip uçacak, paltolarının modasını değiştirecek. Altıncı bir his keşfedip belki de onu geliştirecekler ama hayat yine aynı kalacak: Zorluk, gizemler ve mutlulukla dolu. Bundan bin yıl sonra, insanlar yine aynı şekilde çekecek: “Ah, hayat ne zor.” Yine de tıpkı şimdiki gibi, ölmekten korkacak ve kaçacaklar.
Karakoldan çıkıp Artuş'un merkezine doğru ilerledikçe kendimizi adeta bir distopyanın içinde bulduk. Artuş, kocaman askeri bir kışlayı andırıyordu: İnsanların ve araçların hareketini izleyen kameralar aşırı yoğunluktaydı. Her köşede polis kontrol noktaları vardı. Çinlilerin yerleştirildiği yüksek ve modern apartman blokları, Müslüman mahallelerinin içine doğru sokuluyordu.
