Wesley stressed what we now call Arminian beliefs; he was the only prominent leader of the Great Awakening who did. The name came from Jacob Arminius (1560–1609), a Dutch professor who tried to modify the Calvinism of his time. Wesley felt no special debt to Arminius, but he did staunchly oppose Calvin’s doctrine of predestination. He thought the belief made God seem arbitrary and partial to certain people and neglectful of others. He insisted that God willed the salvation of all and that people had enough freedom of will to choose or refuse divine grace.
These Dissenting Brethren of Westminster articulated the denominational theory of the church in several fundamental truths:
First, since a person is unable to always see all of the truth clearly, differences of opinion about the outward form of the church are inevitable.
Second, even though these differences do not involve fundamentals of the faith, they are not matters of indifference. Every Christian is obligated to practice what he believes the Bible teaches.
Third, since no church has a final and full grasp of divine truth, the true church of Christ can never be fully represented by any single ecclesiastical structure.
Finally, the mere fact of separation does not of itself constitute schism. It is possible to be divided at many points and still be united in Christ.
Reklam
İLÂHÎ ve İNSANÎ KOMEDYA...Akademya Yazıları
(...) Dante’nin yaşadığı dönemde onun kadar ünlü iki İtalyan edibi daha vardır: Petrarca ve Boccaccio… Bu üçü, Batı edebiyatının, eski Yunan ve Lâtin şairlerinden sonraki temelleri sayılır.
Boccaccio, meşhur Decameron Hikâyeleri’nin müellifidir. Halkı nefsinden men’ederken, kendileri bir çok ahlâkî deformasyonu yaşayan papaz takımı hakkında bazı hikâyeler ve fıkralar anlatır. Hristiyanlığın ikiyüzlülüğünü sergilemekteki cesaretinden dolayı büyük bir hâdise olmuştur Boccaccio Batı’da; gizli gizli, yasaklı yasaklı, yüzyıllara varan bir etki göstermiştir.
Ve dediklerine göre, onun eline geçmeden önce Dante’nin eseri sadece “Komedya” ismini taşırmış. Dante öldükten sonra Boccaccio bu eseri elinde tutmuş ve kendi anlattığı beşerî komikliklerden ayırmak için ona “La Divine-İlâhî” sıfatını eklemiş. Böylece Dante’nin Komedya’sı, olmuş İlâhî Komedya…
Aslında burada bir müddet oyalanmakta fayda var:
Batı’daki “İlâhî” ve “insanî” ayrımı… Batı tarihi, bu iki temel kutbun çatışmasının tarihi olarak da görülebilir. Hristiyanlığın te’sisinde en başından beri bir “ruhban sınıfı”, “avam sınıfı” ayrımı vardır. Hristiyanlıkta dini ancak (cleric) dedikleri rahib takımı bilebilir; (laic) dedikleri avam kesimi ise bu rahiblere tam itaatle yükümlüdür. Nitekim Batı’da “İlâhî” olanı da yalnız Aziz Augustinus’un Doctrina Christiana’sı veya onunla aynı şey demek sayılan kilise zırva ve zorbalıkları temsil eder. “İnsanî” olan, bu zırva ve zorbalıklardan kurtuluştur. (Lâik) kesimin (cleric) kesimi ezdiği çağa gelince, Dante’nin İlâhî Komedya’sının yerini de Balzac’ın “İnsanlık Komedyası” alacaktır.
Selim Gürselgil, (I. Dönem, Sayı 8, Ekim 1997) DANTE'NİN YOLCULUĞU -I-, (31 Ekim 1997 tarihinde Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi’nde verilen konferans metnidir.)
DANTE ve İLÂHÎ KOMEDYA...Akademya Yazıları
(...) Dante’yi, Milâdî 1300’e doğru İlâhî Komedya (La Divine Commedia) isimli manzum bir eser vermiş bir İtalyan şâiri olarak tarif edebiliriz. Bu manzum eser üç cilddir: Cehennem (Inferno), Araf (Purgatorio) ve Cennet (Paradiso)… Anlaşılacağı gibi, ölümden sonraki hayata, âhiret hayatına dair bir eser. Ve Dante’nin yolculuğu, âhiret hayatında, Cehennem’de, Araf’ta ve Cennet’te geçen bir şiir macerası… Ama Simyacı’nın diliyle söyleyecek olursak bir “şahsî menkıbe” değil: Tafsilâtını birazdan göreceğimiz, bütün bir Batı edebiyatını derinden etkileyen, bütün bir Batı edebiyatının temelinde yer alan bir tecrübe…
Selim Gürselgil, (I. Dönem, Sayı 8, Ekim 1997) DANTE'NİN YOLCULUĞU -I-, (31 Ekim 1997 tarihinde Tarık Zafer Tunaya Kültür Merkezi’nde verilen konferans metnidir.)
"It is how you commit your particular wrong that you has you go on
making a fool of yourself. Can't you remain on your way for once?"
"You know that it was for the sake of love."
"No, for the sake of your weakness, for the sake of your doubt, for the
sake of your disbelief. Stay on your way and don't run away from yourself. There is a divine and a human intention. They cross each other in stupid and godforsaken people, who also include you from time to time.”
("Tam da o belirli hatayı işleyişin, seni sürekli kendini gülünç duruma düşürmeye itiyor. Bir kez olsun yolundan sapmadan devam edemez misin?”
"Bunun aşk uğruna olduğunu biliyorsun."
“Hayır, zayıflığın uğruna, şüphelerin uğruna, inançsızlığın uğruna. Yolundan sapma ve kendinden kaçma. İlahi ve insani bir niyet vardır. Bunlar, aptal ve tanrının unuttuğu insanlarda kesişir; bu insanlara zaman zaman sen de dahilsin.” )
Çeviri: DeepL
Orthodoxy represents an interesting contrast to Roman Catholicism. The great theme of Orthodox theology is not legal standing before God but the incarnation of God and the recreation of human beings to reflect more of God’s image. According to Orthodoxy, when people sin they do not violate the divinely established legal relationship between God and that person (a dominant idea in Catholicism and Protestant teaching); they reduce the divine likeness—they inflict a wound on the image of God.
Salvation, therefore, consists of the restoration or perfection of the full image of God within people. Christ, the incarnate God, came to earth to restore the icon of God in humanity. The major themes of Orthodoxy, then, are rebirth, recreation, and the transfiguration of women and men.
Reklam
Reklam