Spoiler içerir..
Wattpad hikayem 2022 yılına dayanıyor.. 700 küsür takipçili gününün 23 saatini Wattpad'de geçiren o dönemde yemek yemekten kesilen, ailesiyle sosyalleşmeyen, tek hayatı kitap okumak, kitabın yorumlarında ki tuttu-tutmadı oyanayan, kitaptaki bi olaya hunharca ağlarken acaba benim gibi de ağlamışlar mı diye düşünüp yorumlara girince gülmekten neye ağladığımı unutturan o minnoş watty ailem.. binlerce dilek halkım olsa yine o zaman dönmek isterim..
'24 yılında bi sabah yine wattye girdim bi baktım dm kısmı kapanmış olsun olur öyle şeyler dedim devam ettim yoluma.. bi'kaç ay sonra ise tamamen kapattılar..
şeyy geri açabilir misiniz orda kurgusal kocalarım, sanal arkadaşlarım ve 16,17,18.yaşım kaldı da.. arada VPN ile giriyorum ama hani olur ya köyde eski yıkık bi eve gidersiniz, yıkık döküktür ama duvarlarda onlarca yazı vardır, yaşanmışlık vardır, insanların iz'leri vardır ama artık terk edilmiştir geriye kimse kalmamıştır işte bu his o his..
Raife namıdiğer (aslı arslan) ilk kitabı sokak nöbetçileriyle '21 yılında tanıştım. SN'ni 700 küsür sayfadan oluşan kitabı gece 9 sularında başlayıp sabahın ilk ışıklarıyla bitirmiştim.. okuduğum ilk watty kitabıydı ve ilk tanıştığım watty yazarı Raife'ydi..
Gelelim BL namıdiğer (beyaz leke) '24 yılında başladım bir gecede yine bütün yayımlanan bölümleri okumuştum sonra raifenin aksayan bölüm atamama olaylarından sonra ufak (2yıl) ara verdim. tabii araya yks, üniversite vs girdi ondan.
kitap hakkında durmadan spoiler yedim durmadan ama yine de inat ettim ve evet şu an kitabın sonunda buluşuyoruz..
Pilot TDÇ (Tugay Demir Çeviker) ve sevgili avukatı Eftalya Atalar (anlamı çiçek olan Eftalya)..
önce kitap hakkındaki eleştirilerimle başlayacağım.
Bazı noktaları ben kurguyum diye çığlık atıyor tamam bende biliyorum kurgu ama hani çok
Bu İncelemeyi Yazabilmek İçin 1 Ay Beklemek Zorunda Kaldım
Başlıkta da belirttiğim gibi 1 aydır bu kitaba inceleme yazmak için bekliyorum. Niye mi? Çünkü yayınevine tetikleyici unsur koyabilecekleri yönünde mail ve dm attım ve dönerler diye bekledim ama nafile. Yazın Can Yayınlarına yazmıştım 24 saatten kısa sürede dönülmüştü o yüzden yazdım zaten. Neyse...
Kitabı 3 farklı kişiden (farklı değildir belki ;D) okuyoruz. Kadın karakter, erkek karakter ve italik yazılmış kısımlar. Kitapta arka arkaya cinayet işlenmeye başlanıyor ve italik ksımlar katilin ağzından yazılmış. Kitap boyunca italik kısma yönelik farklı tahminler oluşsun diye sürekli farklı karakter eklenmiş gibiydi. Katil sonda aklıma gelmeyen biri çıktı ama pek okuduğum bir tür değil o yüzden de olabilir. Gerilim, polisiye çok okuyorsanız kitap sizi muhtemelen tatmin etmeyecektir. Akıcı ve boş zamanım var, klasikler kadar yormasın ama aşırı yüzeysel de olmasın diyorsanız bakılabilir. Kitapta yer yer karakterlerin geçmişini okuyoruz. Mail atma sebebim de tam burada başlıyor. (Kısmen spoilera girebilir bu kısım)
Biri anakarakterin çıplak-yarı çıplak fotoğraflarını çekip insanlara sattı.
Aynı kişi anakarakterin reşit olduğu gün kızları ormana götürüp yaşça büyük adamlarla bir şeyler yapmaya zorladı çünkü adamlar para ödemişti bunun için.
Zorla uyuşturucu kullandırttılar.
Cinayet kısımlarında vahşi yerler vardı (zımbayla cesedin derisine yazı yazmak gibi)
Cinsellik vardı.
Kedi derisi yüzüp tüylerinden şapka yaptılar...
Dahası elbette vardır bunlar ilk aklıma gelenler. destek@ithakiyayingrubu.com mailine 2 kez, ithaki@ithaki.com.tr mailine 1 kez yazdım. Sonra yanlış e-mailse diye Yabancı Yayınları ve İthaki'nin Instagram hesaplarına dm attım ama hiçbirine dönüş olmadı. Bilmiyorum, bence gayet tetikleyici gayet yetişkin okurlara uygun bir kitaptı. Düşüncelerinizi merak
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
ZonaDuygu ve Düşünce
Etiraf edim ki, bu roman tam mənlik idi. Bir romandan gözləntim düşündürücü olmasıdır. Lakin bu işi, fəlsəfi cümlələr ilə, müəllifin təlqinləri ilə yox, macəraları ilə etməsini üstün tuturam. Zona məhz belə bir roman idi. Heç bilmədiyim bir səbəbdən, Nelsonu özümə çox yaxın hiss etdim. Əslində niyə olduğunu bilirəm, bir qədər sonra o mövzuya da toxunacam. Zona... Məni tam da istədiyim kimi, qəddar, sərt, konkret dünyadan ayırıb, möcüzəvi bir aləmə apardı. Orada sözünün altında hansısa məqsəd gizlədib, riyakarcasına danışan və ya gülümsəyən şəxslər yox idi. Orada əvvəl mehribanlıqla yaxınlaşıb, sonra itələyən şəxslər yox idi. Orada saxta gülüşlər, yaltaq ifadələr yox idi. Orada heç nədən böyüdülən lazımsız zərurətlər yox idi. Orada iki insan var idi. Çevrənin içində. Qəfəsin içində. Qəfəs bəzən içəridəkinin çölə çıxmasına mane olmaq üçündür, bəzən də içəridəkini çöldəkindən qorumaq üçün. Bəs Çevrə? Çevrə hansından idi? Bax bu da düşündürən bir sual! Varam bir kəlimə belə fəlsəfədən dəm vurmayaraq düşündürən hekayələrə! Hamının sözsüz ki, özünə görə çətinlikləri var. Amma hamı, öyrəşdiyi, çətinlik dolu olsa da, vərdiş etdiyi şəraiti doğma sayır və yeniliklik və dəyişikliklərdən çəkinir. Necə ki, Tomi və Nelson, çevrəni doğma hesab edir, məcbur olmadıqca zonaya keçmirdilər. Tominin gözü uzaqlarda idi. Aşıb keçmək istəyirdi zonanı. Amma Nelson narazı deyildi, hətta məmnun idi. İki göyərçin düşünün. Biri səmanı arzulayır. Digəri isə, səmada özbaşına, müdafiəsiz qalmaqdan yorulub, qəfəsini sevir. Bir psixoloqun məqaləsində belə bir cümlə oxumuşdum: “Qəfəsi üçün darıxan göyərçin kimiyəm!”. Başqa maraqlı bir məqam isə, qəhrəmanların zonada travmaları ilə üzləşməsi idi. Əla detal! Nə zaman bilmədyimiz, yeni bir hadisəyə məruz qalsaq, yeni mühitə düşsək, travmalarımız yapışır
İnsan bəzən məcbur qalırDostluk
Yenicə bitirdiyim bu kitabı hardasa mənə çox da fərqli baxışlar qazandırmadı, amma nəsə içimdə boşluq oldu,səbəbi isə deyəsən Lenni kimi Corca inanmağım idi.
Kitab demək olarkı oxuduğum ən axıcı kitablardan biri idi,çox qısa müddətə bitirdim. Oxuyanda əlinizdən salmayacaq,bir nəfəsə oxuyub bitirəcəyiniz bir kitabdı.
Kitabda hər obrazın mənə görə bizə çatdırmaq istədiyi fərqli fikir var idi,müəllif obrazların öz adı ilə belə bizə çox şeyi çatdırmaq istəyirdi. Bundan sonrası əsərin məzmunu ilə bağlıdı,oxumaq istəyirsinizsə davam etməyin.
Əvvəlcə hadisələr baş qəhrəman olan iki dostun Corc və Lennin üzərindən danışılırdı,doğrusu ilk səhifələrdən elə Lennində nəsə çatmadığını və normal bir insan pisxologiyasında olmadığını anlaya bildim. Amma Corcun onunla olan münasibəti içimi əzdi,yenə də onunla niyə bir gələcək qurmaq istədiyini anlaya bilmirdim.
Nəysə yenə hadisələrin davamında Lennin hər daim Corc tərəfində danlanması,əməlli başlı uşaq ruhlu Lennin Corca olan sevgisi nəsə məni çox bağladı kitaba,hələ Lennin dovşan sevgisi deyəsən dovşanlara daha normal gözlə baxa bilməyəcəm….
Bilirsiz kitabda obrazlar hər biri dedikləri ilə insanda yer etsədə,siz Lennin oxuyanda nəsə deməsinə ehtiyac olmadan sempatyanız ona qarşı yaranır,mənə görə yazıçı bir qəddarlığı,xəstəlikli bir halı uşaq ruhlu bir obrazda birləşdirməsi o qədər ziddiyyətlidir ki, məncə oxucunun Lennin bir başa yargılamasın deyə də etmiş ola bilər bilmirəm tam.
Kitabda tənhalığın ən yaxşı ifadəsi Zənci Qozbel idi,o qədər içim ağradı ki ona,onun cümlələrini alıntı kimi paylaşcağam,inanın mənə sırf irqinə görə ayrım görən,gün sonunda heç kimi olmayanda,Lennin onun otağına girəndə acıqlasa da əslində onunla danışıldığı üçün sevindiyini düşünürəm. Qadın obrazını yazıçı adlandırmaq baxımdan kitabda sadəcə “Qıvrımsaçın
Günəş yalnız səmada deyil, insanın içində də batar…
Osamu Dazainin Batan Günəş əsəri Yaponiyanın II DM sonrası dağılan aristokrat sinfini təsvir etməklə yanaşı, fərdi çöküşün və yenidən doğulma ehtiyacının dərin bir hekayəsidir. Əsərin baş qəhrəmanı Kazuko zəngin bir ailənin qızıdlr və ailəsinin dağılmasını izlədikcə, həm cəmiyyətin, həm də qadınlığının dəyişdiyini hiss edir.
Əsər boyunca Kazuko atasızlığın boşluğunu, anasının ölümü ilə təkliyin ağırlığını, qardaşı Naojinin intihar və ümidsizliklə olan mübarizəsini yaşasa da, o özü bu dağıntılar içində yeni bir yol, yeni bir mən axtarır. Bu yönü ilə Dazai Kazuko obrazında müharibədən sonrakı Yapon qadınının daxili və sosial dönüşümünü təmsil edir. Artıq qadın itaətkar və susqun deyil, onlar sorğulayır, qarşı çıxır, seçir.
Əsər o qədər mənfiliklərlə doludur ki... o qədər çətin idi ki mənə bitirmək. Hər sətrində bir ağrı gizlidir, hər fikrində bir ümidsizlik, amma eyni zamanda bir azadlıq qığılcımı da var. Fikrimcə yazarn öz həyatı da bu obrazlarda əks olunur,xüsusilə ümidsizlik, intihar və sosial uyğunsuzluq mövzularında.
Kazukonun seçimi ilə əsər “batan” bir ailənin içindən “doğan” bir qadının hekayəsinə çevrilir. Günəş batsa da, yeni bir sabahın işartısı onun ruhunda görünməyə başlayır.
Mən səndən üstünəm.Edebiyat
İlk əvvəl qeyd etməliyəm ki,kitabın səriştəli bir tərcüməsi var və əziyyətinə görə Azər Əhmədova böyük minnətdarlıq bildirirəm.Əsərin təhkiyəsi isə qəribə idi və biraz dili çətin olduğu üçün anlaşılması çətin yerləri var.Əsərin özünə gəldikdə isə başlığı sıxıcı olsa da,İzabelin oğlu Lintonla,Ketrinin arasında yaranan münasibət qismindən sonra kitab su kimi getdi və fikirlərim müsbət surətdə dəyişməyə başladı.Sanki kitab oxunduqda əvvəldəki hadisələrdə öz mahiyyətini tapmağa başladı.Oxumayanlar üçün mövzudan çox dəm vura bilməyəcəm ancaq,qarşılıqsız eşq və sinif təbəqəsinin yaratdığı acınacaqlı küskünlüyün kinə çevrilməsini çox mükəmməl surətdə Emili Bronte müdhiş qələmə ilə bizə göstərir.Hilstklif kimi bir obrazda kinin insanı necə bir varlığa çevrildiyini gördüm və əslində onu pis adam kimi yox,sadəcə içində çox incinmiş,söz eşitməyən bir uşağın,zamanla böyüyən ruhuna qarşı etirazını və bu etirazında israrlı olmasına bənzər bir səhnə canlandı gözümdə.Nəticə olaraq isə etdikləri əlbəttə ki,təsdiq olunası hal deyil.Məhəbbət qismində belə bir fikir bildirə bilərəm ki,Hiltsklif obrazının içindəki kindən,onun sevgi dolu qəlbini heç kitabda görə bilmədim,nə qədər də bu romanı məhəbbət romanı adlandırsalar da.Başlıqda da qeyd etdiyim kimi,"mən səndən üstünəm"-fikiri nə zaman qədər varsa,o vaxta qədər də küsgünlükdən doğan acılar kinə çevrilib toplumda Hilstklif kimi obrazların sayını artıracaq.