Şimdi bir köprüden sakin bir şekilde geçerken birdenbire köprünün yıkık ve aşağıda da bir uçurum olduğunu fark eden bir adamınkine benzer bir his duyuyordu. Uçurum hayatın kendisiydi, köprüyse Aleksey Aleksandroviç'in yaşadığı yapay hayat.
Ölüm her yerde.
Varlığı canımı sıkıyor,
Beni yakalıyor; yönetiyor.
Istırapla feryat ediyorum.
Hayatıma devam ederken.
Yok oluş her geçen gün yaklaşıyor.
Geride iz bırakmaya çalışıyorum
Bir anlamı olacak;
Anı yaşayarak.
Yapabileceğim en iyi şey.
Ölüm her şeydir.
Ve hiçbir şey.