Harry Potter 11 yaşımdan beri çok sevdiğim bir seriydi ama bir türlü kitaplarını okumamıştım ve okuduktan sonra da filmlerin ne kadar eksik olduğunu fark ettim. Birçok yan karakter yok, birçok ana karakterin derinliği yok, çoğu "haa ondaan..." diye aydınlanacağımız detay yok. Tabii ki filme her şeyi sığdırmak mümkün değil ama 'kitaplar ne kadar farklı olabilir ki' adlı savım geri döndürülemez bir şekilde çürütüldü. Kitap serisi ve karakterler bende filmlerde olduğunda çok çok farklı yerlere sahip oldular. Sevdiğim karakterleri daha çok sevdim ve anlayamadığım ilişkileri anladım (ör. ginny&harry, hermione&ron)
spoiler içerebilir!!
Yazar yanlışlıkla mutlu falan olursak diye savaş sonrasını beş satır yazmış neredeyse. Açıkçası sonrası için merak ettiğim tonlarca şey vardı. En basitinden golden trio 7. sınıfı sonradan okudu mu, hangi meslekleri seçtiler, savaş sonrası insanlar nasıl toparlandı, neler yaşandı , travmalarını nasıl atlattılar, nasıl mutlu oldular? 19 yıllık zaman atlaması baya insafsızcaydı bana göre...Mesela George Fred'in ölümüne ne tepki verdi? Lupin'in oğlu nasıl büyüdü? Grimmauld meydanı kimsesiz kalmaya devam mı etti? gibi gibi. Tabii ki tüm sorularım cevaplanamaz ama bir Voldemort tehlikesi olmadan, korku ve endişelerinden özgür karakterlerin mutluluklarını biraz daha görebilirdik.
Bu kitap serisine o kadar alıştım ki başka kitap okumak bana çok garip gelecek bir süre sanırım....
Her Şeyin Başladığı Yere Privet Drive 4 Numara
Tüm seriyi bitirip o devasa evrenin sonuna tanıklık ettikten sonra, her şeyin başladığı bu ilk kitaba geri dönmek... Kelimenin tam anlamıyla büyüleyici.
Felsefe Taşı, ilk bakışta merdiven altındaki öksüz bir çocuğun masalsı kurtuluş hikayesi gibi görünse de aslında edebiyat tarihinin en güçlü dostluk köprülerinin kurulduğu, fedakarlığın ve sevginin ilk ilmeklerinin atıldığı yer. Rowling, o çocuksu masumiyetin arkasına öyle büyük bir kurgu dehası gizlemiş ki; Harry’nin Kelid Aynası’nda sadece ailesini gördüğü o an, güce değil sevgiye aç olan kalbiyle bizi daha ilk kitaptan kendine bağlıyor.
Büyük Salon’un o büyüleyici kokusu, Hogwarts koridorlarının gizemi ve dostluğun o ilk saf hali... Serinin nereye varacağını bilerek bu sayfaları yeniden hissetmek, eski bir dosta sarılmak gibiydi. Hogwarts bizim her zaman evimiz olacak.
Serinin 9. kitabını bitirdim Harry’i hala heri diye okuyorum :S
İlk başta karakterler, isimler bir karıştı, olaya tam giremedim ama kişiler oturduktan sonra elimden bırakamadım.
Bizim toksik Harry gitmiş, yerine duygusal, sağlıklı biri gelmiş.
Katili de bulduğumu zannediyordum, son 20 sayafaya kadar, bulamamışım.
Ama başka bir ters köşeyi buldum.
Bir sürü şaşırtan olay vardı ya, beğendim ben.
Bu incelemede spolır kırıntısı ve mizah vardır haberiniz olsun
Çocukluğumun filminin uyarlanmış olduğu serinin ikinci kitabı bu garip kitap'ta hiç olmayacak bir şey var sihir evet sihir var ve buda yetmez gibi sırlar odası diye gizli bir oda var...bu arada torpili Harry'nin de sen kim koskoca tomu yenmek kim... burada da bir halta yaramayan çakma baş karakter ron'un da... çakma kont drakulla severusunda... bu kitapta tek adam gibi adam tomdur zaten oda yani ne kadar asil bilinen bir şey bunun aksini idda edeni sihir bakanlığı fonluyordur.
Ve evet, asla yapmam dediğim şeylerden birini daha yaptım! ×͜×·272 syf.·
10/10
2026 115. kitabı
"Asla fantastik kitap okumam, beni sadece gerçekler alakadar eder" diyen o büyük konuşan insan bendim işte... ×͜×
Harry Potter serisine başlamak, bana tamamen farklı bir pencere açtı. Kitap o kadar güzeldi ve su gibi aktı ki, nasıl bittiğini gerçekten anlamadım. Meğer insanın bazen gerçek yaşamın koşturmacasından uzaklaşmaya, biraz sihire ihtiyacı varmış.
Harry’nin hiç beklemediği bir anda Hogwarts Büyücülük Okulu’na çağrılmasıyla, biz de kendimizi onunla birlikte maceradan maceraya atılırken buluyoruz. Harry, Ron, Hermione, Hagrid, Dumbledore, Profesör McGonagall ve Snape... Her birini ayrı ayrı sevdim. Düşünün ki Snape'i sevebilmek için bile bir şeyler buldum. (ama Voldemort lütfen biraz ötede dursun!).
Bu kitap; sevgi, dostluk, arkadaşlık, kin, nefret ve cesaret gibi birçok duyguyu bize aynı anda yaşatıyor. Fantastik kitaplara karşı ön yargılı biriyken ne kadar yanıldığımı anladım.
Ön yargılarımı yıktığıma göre fantastik kitaplara şans vermeye devam!
Sırlar Odası açıldı. Varisin düşmanları, kendinizi kollayın
Harry Potter’ın ikinci kitabını az önce bitirdim. İlki gibi bu da çok akıcı ve heyecanlıydı, elimden bırakamadım. Ama bu kitapta olaylar ilkine göre biraz daha karmaşıktı. Yazar araya çok güzel ters köşeler yerleştirmiş, o kısmı çok beğendim. Kafamda olayların arkasında kimin olduğuna dair birkaç tahmin yürütmüştüm ama sonu hiç beklediğim gibi çıkmadı, gerçekten şaşırttı.
Bir de bu kitap ilkinden çok daha eğlenceliydi; özellikle Ron'un bahtsızlıklarına ve Lockhart'ın hallerine bayağı güldüğüm yerler oldu. Tabii bizim muhteşem üçlüyü (Harry, Ron ve Hermione) beraber okumak yine çok keyifliydi. Kısacası harika bir kitaptı, sonraki kitapta neler olacağını şimdiden çok merak ediyorum!