Beklentimin üstünde·152 syf.·
8/10
2026 3. kitabı
Doğu Asya Modern Edebiyat kitaplarını zihnimin çok dolu olduğu dönemlerde su gibi akıp gidecek, tabiri caizse çıtır çerez kitaplar olarak görüp tercih ediyorum. Bu kitabı satın alırken de büyük bir beklentim yoktu. Bana bir şey katmasını beklemiyordum şahsen. Ancak içerik olarak benzer kitaplara kıyasla beklentimin çok üstünde kaldı.
Spoiler içerebilir.
Öncelikle farklı karakterlerin hikayelerinin kısaca da olsa işlenmesi ve bu karakterlerin bir noktada birbiriyle bağlantılı olması; üstüne bir de bu karakterlerin geçmişte yaptığı bir iyiliğin karşılığında ödüllendiriliyor olması beni çok mutlu etti. Yetişkinlik hayatının getirdiği keşmekeş ve anlam arayışı içinde debelenirken bu tarz kitapları okumak bana yalnız olmadığımı hissettiriyor. 
Dünyanın Kıyısındaki Kafe kitabını okurken de benzer hisleri tatmıştım ancak o kitap çok yüzeysel kalmıştı. Bu kitabın da yoğun bir derinlikte olduğu pek ala söylenemez ancak kitabı okurken internette araştırma yapma hissi yaşamam bile yeterliydi. En azından bu kitabı bitirdiğimde bana bir mesaj kaldı: bir şeyler yolunda gitmiyorsa yolumu değiştirmem şart değil; yalnızca nasıl yürüdüğümü ve yola nasıl baktığımı değiştirmem de yetebilir.
Yazarın anlatımını çok beğendim. Diğer kitaplarını da araştırmak istiyorum. Bunda çevirmenin payının da büyük olduğu aşikar. 
Didem İpekoğlu . Kedilerle ve sevgiyle kalın.
Dünyanın Kıyısındaki Kafe kitabını okurken de benzer hisleri tatmıştım ancak o kitap çok yüzeysel kalmıştı. Bu kitabın da yoğun bir derinlikte olduğu pek ala söylenemez ancak kitabı okurken internette araştırma yapma hissi yaşamam bile yeterliydi. En azından bu kitabı bitirdiğimde bana bir mesaj kaldı: bir şeyler yolunda gitmiyorsa yolumu değiştirmem şart değil; yalnızca nasıl yürüdüğümü ve yola nasıl baktığımı değiştirmem de yetebilir.
Yazarın anlatımını çok beğendim. Diğer kitaplarını da araştırmak istiyorum. Bunda çevirmenin payının da büyük olduğu aşikar. Didem İpekoğlu . Kedilerle ve sevgiyle kalın.
Puan vermedi
Çiçek, Çiçeğim… Keşke sonun böyle olmasaydı. Bu kitabı okumak, seni okumak çok güzeldi. Senin için mutlu olmak, senin için ağlamak çok güzeldi. Kendini kötü sansan bile içindeki iyiliği görmek çok güzeldi. İçindeki o çocuğun Ayza’yla beraber dışarı çıkacağına inanmak, senin tekrar bir çocuk gibi mutlu olacağına inanmak çok çok güzeldi.
Ayza, Çiçek’i en çok sevdiğine inandığım sen oldun. Onu sevdiğini söyleyen herkese inat bunu hissettiren tek kişi oldun. İyi ki, iyi ki Çiçek’in hayatında oldun.
Dolunay, Çiçek’i hak etmediğini düşündüm hep. Kitabın sonuna kadar da böyle hissettim. Dolunay, Doğukan, Asır, Kübra, Efe, Aycan… Hiç biri hak etmiyordu bence Çiçek’i. “Kalbim seni istiyor” diyen Asır bile.
Kitabın sonunda onların da acı çekip, çekmediğini görmek isterdim. Bence Çiçek’in hayatına en son giren Ayza bile onlardan daha çok acı çekmiştir.
En acısı da Çiçek hep onların en sevdiği şeyleri bildi, ama hiç biri, kardeşi bile, o en çok neyi sever bilemediler. Hiçbiri, hiçbir zaman onun yanında olmadılar, Dolunay’ın yanında oldukları gibi Çiçek’in yanında hiç olmadılar. Belki yanında olsalardı hiç bir şey böyle olmazdı.
Ayza iyi ki vardı, iyi ki Çiçek kimsesiz kalmadı…
•Bazı kitaplar vardır; tam da zihninizin fazla gürültülü olduğu bir ana denk gelir ve hiçbir şey söylemeden sizi yavaşça sakinleştirir... Dolunay Kafe benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
•Sayfalarını çevirdikçe kendimi bir hikâyenin içinde değil de, gece denize karşı içilen sıcak bir kahvenin huzurunda gibi hissettim. Sessizdi, yavaştı, sakindi… ama bıraktığı his inanılmaz derindi.
•Kitabın o yumuşacık Japon edebiyatı atmosferi her satırda kendini hissettirdi. Hafif hüzünlü, biraz melankolik ama bir o kadar da umut dolu bir tarafı vardı. Bazı cümleler öyle güzel yerlere dokundu ki, altını çizmek yetmedi; uzun uzun düşünmek istedim. Sanki kitap beni değil de ben kitabın içinde kaybolmuş gibiydim.
•Bu bir “ne olacak şimdi?” kitabı değil. Daha çok “ben ne hissediyorum?” kitabı… Büyük olaylardan çok insanların iç dünyasına, kırgınlıklarına, yarım kalmış hislerine dokunuyor. O yüzden okurken acele etmiyorsunuz; aksine her bölümde biraz daha durup düşünmek istiyorsunuz. Bana kalırsa kitabın en güçlü yanı tam olarak buydu: insana kendini dinletmesi.
•Dolunay zamanı ortaya çıkan gizemli bir kafe fikri zaten başlı başına büyülüydü ama kedilerle birleşince kitabın ruhu bambaşka bir şeye dönüşmüş. Kedilerin hikâyeye sadece eşlik etmeyip adeta huzurun sembolü gibi oluşunu çok sevdim. Kitap boyunca kahve kokusu, gece ışıkları ve deniz kenarında esen serin bir rüzgâr hissi vardı sanki.
•Elbette her kısmına aynı hayranlıkla bağlanamadım. Bazı bölümlerde tempo biraz fazla yavaşladı ve astroloji detayları beni hikâyeden kısa kısa uzaklaştırdı. Ama kitabın bıraktığı o sıcak his tüm bunların önüne geçti.
•Dolunay Kafe benim için tam anlamıyla bir “his kitabı” oldu.
İnsan bazen bir kitabın olayını değil, ona nasıl hissettirdiğini hatırlıyor ya… ben bu kitabı ay ışığına karışan
Deniz Eldam’ın Öykü Evreninde Karanlık, Aile ve Yabancılaşma
Deniz Eldam, Gözlerin Karanlığa Alışınca adlı eserinde modern bireyin iç dünyasını ve aile dinamiklerini psikolojik gerçekçilikle harmanlar. Yazarın üslubu, minimalist diyaloglar ve duyusal detaylarla zenginleşen bir yalınlığa sahiptir. Metinlerdeki deneysel yapı, sıradan eylemlerin altına gizlenmiş yoğun bir gerilimi ve can sıkıntısını yansıtır.
Eserin isminde vücut bulan "karanlık" metaforu, sadece fiziksel bir ışıksızlık değildir. Bununla birlikte, aile içi iletişimsizliğin, travmaların ve "söylenmeyenlerin" simgesidir. Kullanılan birçok imge karakterlerin bastırılmış dürtülerini erkek egemen bir dunyada toplumsal rollerin yarattığı boğucu ağırlığı temsil eder. Yazar okuru tekinsiz bir atmosfere yavaş yavaş alıştırır. Karakterlerin bu karanlığa alışması, aslında hayatın kaçınılmaz trajedileri ve hayal kırıklıklarıyla başa çıkma biçimleridir. Bu bağlamda eser, gündelik hayatın maskeler ardındaki gölgeli yüzünü ustalıkla deşifre eder.
Tabii ki favori öykülerim var; Amcamın Domuzu, Peki Ya Bu Havva'nın nesi var? , Uterus Dentata, içinde yılan gibi kıvrılarak ilerleyebileceğimiz bir geçit..
Emeğine sağlık 
Gözlerin Karanlığa Alışınca 
Deniz Eldam
Gözlerin Karanlığa Alışınca Deniz EldamHer Ülkeden Bir Kitap - 48 Umman
Her Ülkeden Bir Kitap okuma yolculuğumda bu sefer durağım Umman oldu. Yazarımız Jokha Alharthi; Dolunay Kadınları ile 2019 Uluslararası Booker Ödülü’nü kazanmış. Umman edebiyatından dilimize kazandırılmış başka bir yazar bulamadım.
Hikaye üç kız kardeşin etrafında dönen yüz yılı aşkın bir anlatımı kapsıyor. Kitapta sürekli zaman atlamaları ve farklı karakter ile anlatmalar mevcut. Üç kız kardeşin yanında, eşleri, eşlerin akrabaları, çocukları hatta köleler de anlatıcı konumunda oluyor. Bu anlatım türüne ne kadar alışık olmasam da keyifle okuduğumu belirtmem gerek.
Kitapta dini baskı yüzünden zulüm gören kadınları görmeyi beklerken; yazarımız, daha modern bir ülke görüntüsü çizmiş. Tam modern de diyemeyiz. Daha çok “gelenek ile modernlik arasında denge kurmaya çalışan bir toplum” görüntüsü verilmeye çalışılmış.
Kitaba edebi açıdan bakarsak “Mozaik Roman” diyebiliriz. Ne kadar üç kız kardeşin başrolde olduğu bir kitap gibi gözükse de farklı karakterlerin de katılımıyla Umman’ın yüz yıllık bir portresi çizilmiş.
Kitabı tavsiye ediyorum fakat şu an baskısı yok. Umarım en kısa zamanda tekrar basılır.
Sıradan bir kasabada dolunay gecesi en fazla ne olabilir?
Kitap’ın dili akıcıydı hızlı okunan bir kitaptı Sel ve Ellana karakterlerini sevdim gerçekten güzeldi. Ama şey klişesini sevmedim. Ana karakterlere kötü davranan zorba kitabın bir kısımından sonra onlarla barışır iyi dost olur klişesi biraz saçma geldi. Ama karakterlerin yaşına göre hareket etmesi güzeldi bence. Ama çocukların kitabın bazı yerlerinde bazı hareketlerini saçma gelmedi diyemem. Kitap okurken merak ettirdi. Merak unsuru bu tarz çocuk-gençlik kitaplarına göre merak kısmı iyiydi. Ben bu kitabı özellikle de 
Labirent: Ölümcül Kaçış kitabına ve delicesine sevdiğim 
Suç Dehaları serisine birazda serinin ikinci kitabı olan 
Suç Dehaları - Kaçaklar kitabına benzetim. Kısacası bu tarz gizem kitaplarını seviyorsanız kesinlikle okuyun derim.
Labirent: Ölümcül Kaçış kitabına ve delicesine sevdiğim Suç Dehaları serisine birazda serinin ikinci kitabı olan Suç Dehaları - Kaçaklar kitabına benzetim. Kısacası bu tarz gizem kitaplarını seviyorsanız kesinlikle okuyun derim.