Doomed·56 syf.·1000Kitap
8/10
2026 26. kitabı
mutluluğun paradoksu: mutlu olma sanatı
dünyaya bakış açısı yönünden karamsar olarak değerlendirilen schopenhauer kendi felsefi görüşü üzerinden ıstırap, acı ve arzu kavramlarını ele alarak bunları bir rehber haline getirmiş böylece insanın da içinde bulunduğu duruma bir yol haritası sunmuştur
insan yaşamı schopenhauer'a göre dışsal bir kaderden çok, içsel bir "irade" ile şekillenir bu nedenle insan ne tam anlamıyla bir direnişi ne de sabit bir kabullenişi gerçekleştirebilir insan doğası gereği bu iradenin etkisiyle acıdan kaçma, hazza yönelme, kimi zaman can sıkıntısı yaratır bu can sıkıntısı ise insanı yeniden hazza sürükler
insan hazza ulaşma–boşluk–can sıkıntısı–eksiklik hissi döngülerine girer
bu eğilim insanı kimi zaman saniyelik zevkler peşinde sürüklerken kimi zaman da tatminsizlik yaratır böylece yaşamda sürekli bir eksiklik ve doyumsuzluk hali ortaya çıkar
bana göre ise acı ve ıstıraptan sürekli bir kaçmak da zevklerin peşinden durmaksızın koşmak da hayatı bir noktada anlamsızlaştırır
oysa acı, yalnızca katlanılması gereken bir yük değil aynı zamanda bilincin ve karakterin oluşumu için gereklidir çünkü bilinç, aklın ürünü olduğu kadar duyular yoluyla da şekillenir
mutluluk kavramı da schopenhauer’ın yaklaşımında acının geçici olarak ortadan kalkmasıdır ve bu da kalıcı bir durum değildir
farklı bir açıdan bakıldığında ise bu tatminsizlik kaçınılmazdır çünkü irade hiçbir zaman
tam olarak doyuma ulaşmaz
bir arzu tatmin olsa bile yerini yenisi alır bu yüzden insan yalnızca kısa süreli mutluluklar tadar; bunlar ise bir su misali akıp geçer ve ani bir doğal afet gibi belirir ve kaybolur
peki tamamen kendimizi bu etkiye teslim edip mutluluk için bir hareket halinde bulunmamalı mıyız? schopenhauer'ın da değindiği gibi mutluluk peşinde ne kadar koşarsak aslında o
MY FAVORITE OF ALL TIME·528 syf.·
10/10
Beğendi
·2025 23. kitabı
In Kai’s words: This series is my undoing. Utterly devastating, and yet I can’t seem to stop myself.
Powerless is the first fantasy/romantasy novel I’ve ever read—and because of that, it will forever hold my heart between its pages.
I knew I was doomed to cry my eyes out once I finished it, but I never expected to be this wrecked. No matter how it ended, this book tore my soul apart. And somehow, I still ended up with even more questions.
But I have to say this: from now on, Lauren is my favorite author of all time. I will support her in every way I can, because—God—I truly felt like family while reading.
Lauren, if you ever write another series that mentions Kai or Pae, I beg you: please don’t let them suffer any more.
And finally, I will always remember them. I will always love them—with all my heart.
<3
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Superman doomed ve yky
Aşırı çorba bir eventti hikayede lois lane var lana lang var,steel var var da var arkadaş bunun üstüne birde brainiac hikâyesi eklenince aşırı sıkıcı bir olay örgüsü ortaya çıkmış şöyle de bir bilgi vereyim normalde ayrı bir cilt olan Superman wonder woman 2 cildi de bu kitabın içinde o kısımları gayet beğendim ancak bu kitabın içine basılmaları gibi bir saçmalığı kabul etmiyorum, bunun gibi bir sürü ayrı serinin sayılarını da cilde katarak sevgili yky hibrit bir cilt ortaya çıkarmış bundan mütevellit de zaman çizgisi bir geleceğe bir geçmişe kayıp gidiyor gerçekten skandal bir iş hikayenin kendisi de iyi değil baskısı durumu daha da kötüleştiriyor maalesef New 52 da ki ilk kötü hikayemizi okumuş olduk.
Hikayeye dair aşırı spoiler içeriyor, mümkünse okumayın. Baya tadı kaçar.
Another example of lesbianism ruining lives/j
Şaka maka ben kitabın yarısında eve çat kapı gelen Mehmet'in hayal ürünü olduğunu sezmiştim, dedim bunlar yer değiştirdiyse, çünkü sevdiğim bir çizgi dizide de böyle bir olay geçiyordu. Sonrasında dedim "Yok ya, zaman çizelgesi mantıklı gelmiyor." meğersem tahminim tutmuş. Ona rağmen okurken muazzam zevk aldım. Son bölüm özellikle, üzülmedim de değil. Ana karakterin, Ahmet veya Mehmet artık her kimse, onu psikiyatriye götürecek kimsesi falan olsaydı keşke de, böyle yitip gitmeseydi. Pelin (ha bunu da kitabın sonuna kadar öğrenemememiz çok iyiydi) Podima'ya bir daha gidipte onu bulamayınca ne yapar acaba? Onu bırak Kerberos'a kim bakıcak? Kurgusu sağlam bir kitaptı. Kitap da kitap olduğunun farkındaydı, onu da çok sevdim. Üzerinden birkaç ay geçsin, mutlaka tekrar okuyacağım. Ahmet'in psikolojisini, geçmişini ve yaşadıklarını da hesaba katarak tekrar okuması nasıl olucak onu merak ediyorum. Kitabın bu özelliği de çok hoş, kendini tekrar okutup kendinde yine yeni yeni şeyler buldurabiliyor. O kitabı bitirince siz siz değil, başka biriymişsiniz de kitabı o yeni kişi olarak okuyup hakkında farklı düşüncelere sahip olmuşsunuz gibi. Normalde ilk satırdaki şakayı yapıp bunu böyle bırakıcaktım, en fazla 150 satır olmak zorunda yoksa yayınlayamazsın dediler bende yazdıkça yazdım. Olga ve Ludmilla aynı Madoka ve Homura'ya benziyor, onu da söylemeden edemem. Aynı doomed yuri ama ikisi Japon diğer ikisi Rus. Sağlıcakla kal <3
Dünyanın her yerinden gönüllülerin katıldığı bir Deney, güneşin kapatılıp açıldığı bir şehirde yönetici sınıfı yok ve kurulan sistemde şehir sakinleri dönem dönem farklı mesleklere atanarak sistemin devamlılığını sağlıyorlar. Deney için gelip şehirde yaşamaya başlayanlar ise sıkça “Deney, deneydir.” diyerek şehirdeki kaosa ve sürreal olaylara ayak uydurmaya alıştıkları için o garip atmosfer büyük bir merak duygusuyla kendini okutuyor.
Amma ve lakin siz de benim gibi naif bir şekilde Sovyetler dönemi gerçekliğinden bağımsız bir bilimkurgu okuması yaptığınıza inanarak kitabın sayfalarını çeviriyorsanız birçok soru işareti havada asılı kalacak ve ne kurulan distopik evreni ne de olayların neye ve nasıl evrildiğini anlamlandıramayacaksınız, en azından bende öyle oldu. Kitabın sonundaki yazarın son sözünü okuyana dek her şey belirsizdi benim için, sıkça yer verilen "Deney, deneydir." sözüyle nasıl bir deney yürütüldüğünü ve deney beraberindeki belirsizlikleri anlamaya çalışmak heyecanlıydı, fakat Son Söz’e dek hiçbir şey tam olarak bir cevaba kavuşmamıştı.
Bilimkurgudan ziyade alegorik anlatımıyla Sovyetler komünizmi idealini sembolleştiren hatta komünizmin de ötesinde ideolojilere bağlılığı sorgulatan bir kitap oldu. Yer yer yapılan Sovyetler dönemi tarihi ve politikalarına yapılan göndermeler okumayı biraz zorlaştırsa da genel itibariyle keyifliydi. Kitaba dair en sevdiğim kısım ise ana karakterin gelişimini ve düşünce yapısındaki değişimi gözlemlemek oldu, bir astronom olan Andrey’in çöpçülükle başlayan macerasını ve meslek değiştirdikçe analizlerindeki gelişimi görmek şahaneydi.
Eğer kitabın özünde neyi anlattığını bilerek daha bilinçli bir okuma yapmak istiyorsanız aşağıdaki yazıyı okumanızı tavsiye ederim, tabi kitapta geçen ögeleri ve olayları açıkladığı için
All The Broken Places is a gripping , full of twists , and profoundly written sequel to the beloved novel "The Boy in Striped Pyjamas" , by the author John Boyne. With an intelligent way of narrative, which shifts between the past and the future , the author does not only explore the psychological complexities of guilt, and complicity, but he also gives us a clear understanding of the circumstances after the War and its effects on both victims and haunters. In this sequel, "the Hopeless case" , whom we know as Gretel, finds herself constantly running from her doomed past , while her past does not intend to loose its grip , even though after she entered her early nineties. Craving for redemption , she had no idea that her newly settled neighbors would be the turning point of her life , concluding whether she runs away as always or counters her past at all cost.
I became completely immersed by this beautifully written and thought provoking novel with its surprising conclusion. It is highly recommended to both JB fans and those enjoyed "The Boy in Striped Pyjamas". Many thanks to the author and the publishers.
