🌙 Gökyüzü cam gibi aydınlık bir gece ay bana bu dünyadan uzaklaşmak için sonsuz bir ışığı takip etmemi söyledi. Sayısız yol vardı önümde, bazen çıkmaz sokaklara saptım bazen yemyeşil vadilerden geçtim kendime sonsuza kadar yanacak bir ışık bulmak için. Mağarada yürümek için aldığım meşaleyi bana zarar vermesin diye söndürdüm, bahçelikli yoldaki kandiller kendi kendilerine kapandı, denizde fırtına dindi ama deniz feneri orda karanlıkların içinde bir gölge gibi dikiliyor, güneş bile yaşlandığını söylüyor bana, sabah göğü aydınlatıyor sonra hemen kaçıyor o da. Gece karanlıkta gökyüzüne baktım birsürü küçük yıldız tanesi ama hepsi uzakta elimi ne kadar uzatsam onlar o kadar uzaklaşır benden. En sonunda ateş gibi bu aydınlığın kendisi olmak istedim. O ateşin içindeki beyaz kısımı ne kadar sabit tutmaya çalışsam da turuncusu heryeri yağmaladı . Bembeyaz bir ateş olana kadar cehennemin sokakalarında yürümem gerektiğini anladım. Belki de bu kadar uğraşmak yerine bir hiç olmayı deneseydim sonsuz bir güneş bana kendi ayaklarıyla gelirdi.