Uzun bir aradan sonra Dostoyevski okumak bana iyi geldi doğrusu. Amcanın Düşü, Dostoyevski'nin alışık olduğumuz ağır ve karanlık atmosferinden oldukça farklı bir eser. Daha çok taşra aristokrasisinin yapaylığını, insanların statü ve çıkar uğruna nasıl şekil değiştirebildiğini mizahi bir dille anlatıyor. Büyük Dostoyevski romanlarındaki derin psikolojik çözümlemeleri arayanlar için eksik kalabilir ancak yazarın mizah anlayışını ve toplumsal gözlem gücünü görmek açısından oldukça keyifli bir okuma oldu benim için. Kısa olmasına rağmen insan doğasına dair birçok şeyi düşündüren bir eser.
Konusu ise;
"Kitap, evde kalmış kızını yaşlı ve oldukça varlıklı bir prensle evlendirmeye çalışan hırslı bir annenin planları etrafında şekilleniyor. Ancak ayakta durmakta bile zorlanan Prens, yaşananların gerçek mi yoksa bir düş mü olduğundan emin değildir. Bunun üzerine yeğeni, amcasını bu evlilikten vazgeçirmek için ona her şeyin bir rüyadan ibaret olduğunu düşündürmeye çalışır. Fakat işler hiç kimsenin beklemediği bir noktaya sürüklenir; evlilik ve soyluluk hayalleri kontrolden çıkarak karakterlerin hayatlarını bambaşka yönlere savurur."
İnce memed1
İnce Memed gelmiş geçmiş en büyük çağdaş Türk anlatılarından biri.
Yapıtın bu kadar başarılı olmasının bir çok nedeni var. Bunlardan biri elbette Yaşar Kemal’in doğduğu toprakları anlatması. Bilirsiniz evrenselliği yakalamak için yapmanız gereken ilk şey en iyi bildiğiniz coğrafyayı yani yereli anlatmaktır. Tolstoy da, Dostoyevski de bu biçimde evrenselliği yakalamıştır. Yaşar Kemal de doğuştan bildiği toprakları anlatır. Çakırdikenliğinden, yılanlardan, Toroslar’dan, Çukurova’dan söz eder. Dilin zenginliğini örnekleyen onlarca yerel ağız kullanımı örnekler. Kitabınn konusuna gelecek olursak aslında sevdiği kızı almak için bir ağaya baş kaldıran Memed’in öyküsünü anlatmaktadır. Ancak Memed boyun eğmeden, haksızlığa karşı durarak yaşamanın ne büyük bir başkaldırı olduğunu iliklerimize kadar hissettiriyor. Okurken çok keyif aldım diğer serilerini de okumak için sabırsızlanıyorum 
İnce Memed 1 
Yaşar Kemal
İnce Memed 1 Yaşar Kemal
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Açıkça ifade etmem gerekirse Ev Sahibesi benim için Dostoyevski külliyatı içinde zayıf ve beğenimi kazanamayan bir novella daha oldu.
Okunmayacak kadar kötü bi kitap değil ama bir oturuşta biten o yoğun povest etkisinden uzak, emekleme dönemine ait gibi. Büyük bi hayranlıkla okuduğum Dostoyevski romanlarının hatrına, ustanın bu sancılı çıraklık adımına da eşlik etmiş oldum..
Petersburg'un o tekinsiz sokaklarında Ordınov yolunu kaybederken, Dostoyevski de henüz kendi dehasının yönünü arıyo olmalıydı zannımca. Ben de o dönemin Rus eleştirmenlerinden birinin bu kitap için söylediği sözlere (o kadar acımasız şekilde olmasa da) kısmen katılıyorum.
"Korkunç bir şey! Anlaşılmaz, sinirli ve uydurma bir saçmalık! Modern edebiyatta yeri olmayan, tamamen modası geçmiş bir gotik hezeyan."
Kitabın başlarında ben de herkes gibi suçun peşine düştüm. Kimin yaptığını bulmaya çalışırken Dostoyevski'nin asıl derdinin suçun kendisi olmadığını fark ettim. Bir noktada Mitya'yı suçladım, sonra şüphelerim değişti. Ama kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey katilin kim olduğu değil; insanların düşüncelerinin, inançlarının, vicdanlarının ve birbirleri üzerindeki etkilerinin ne kadar güçlü olduğu oldu.
En çok etkilendiğim bölümlerden biri Ivan'ın şeytanla konuşmasıydı. Belki de Dostoyevski'nin anlattığı en büyük ceza, insanın kendi zihninden kaçamamasıydı.
Karamazov Kardeşler benim için bir cinayet romanından çok daha fazlasıydı. Aileyi, inancı, özgürlüğü, ahlakı, vicdanı ve insan olmanın karmaşıklığını anlatan bir yolculuktu.
Herkesin hayatının bir döneminde okumasını tavsiye ederim.
2. Okuyuşun Ardından
Dostoyevski'den okuduğum en kolay metinlerden biri oldu. Hikâye oldukça basit, yalnız bir adam ve birkaç gece boyunca tanıştığı genç bir kadın etrafında şekilleniyor. Ancak bence kitabın asıl meselesi olaylardan çok yalnızlık, hayaller ve insanın bir başkasına duyduğu ihtiyaç.
Anlatıcının gerçek hayattan çok kendi hayallerinin içinde yaşaması benim dikkatimi çeken şeydi. Yer yer romantik, yer yer hüzünlü bir havası var. Ancak Nastenka beni dumura uğrayan karakter. Bilemiyorum belki de hepimizde bir Nastenka ruhu vardır.
Sonuç olarak kısa sürede okunan, içi drama dolu bir kitap.
Sanat adı altında yazılan çizilen her şeyin belli bir ahlaksal bir prensibi olması gerekiyor. Dostoyevski'nin ebedi koca kitabında o masum kız çocuğunun ölümü gibi bu kitaplarda da her daim Mazlum masum olan insanların ölümleri gerçekleşiyor. Ben kitabın büyüklüğü yazarın büyüklüğü ne olursa olsun bir sanat eserin içerisinde bir kız çocuğunun veya bir kadının ölmesine karşıyım. Feminizm saçmalıklarından demiyorum. Çünkü bu tanrı kompleksi olan aşağılık bir durumdur. Kendisinden aciz olana el kaldırmak ve onu yaşamaktan mahrum bırakmak İnsan işi değil... Olmuş olan durumu belirtmek veya bunu farklı bir dille, anlatmak içinse yazılabilirim ama gerisi bana mantıklı gelmiyor
