Ayrıca karmaşık strateji oluşturma ve incelemelerimizi çok daha basit bir şeyle yani şefkatle değiştirmek bizim çıkarımızadır. Örneğin bir başkasının davranışı bizim için sorun yarattığında bu kişinin davranışının kendi cehaletinden kaynaklandığı basit gerçeğini kendimize hatırlatabiliriz. Ne kadar sinir bozucu ve incitici olsa da aslında şu anda sahip olduğumuz farkındalık ve bilgelik bize sunulabilecek en iyi şeydir. En çok ilgilendiğimiz şey daha iyi hissetmek ve daha az rahatsız olmaksa sorunları çözmeyi bırakıp bunun yerine içsel deneyimimize ve tepkimize bir doz şefkat eklersek iç huzurumuza katkı sağlamış oluruz.
Çünkü bazıları hasta doğar ve bunu içten içe bir ayrıcalık sayar. Ruhen hasta. Belki de kalben. Evet, doğrusu bu, kalben hasta... Bu tür hastalıklar tehlikeli ve bulaşıcıdır. Ve unutmamalı ki sadece ilaçlar değil, insanlar da reçeteyle kullanılmalıdır. Çünkü sadece ilaçların değil insanların da doz aşımı ölümle sonuçlanır. İlaçlarla değil, insanlarla da intihar edilir. Ve en önemlisi; doğru ilaç seçimi değil, doğru insan seçimidir. Her şeyin fazlası zarar, sevginin de. Hayatım boyunca tutkularımın peşinden gittim, sırf yaşadım diyebilmek için. Cenneti de cehennemi de kursağımdan geçirdim... Öbür dünyaya gittim gittim geldim ve orayı pek benimseyemedim. Yine en sonunda yaşamayı seçtim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Paracelcus’un dediği gibi:“Her şey zehirdir, önemli olan dozudur.”
“ Bu günlərdə heç kəs fikirləşmir, insanlar buna dözə bilmirlər, onların beyni həddən artıq kövrəkdir. Fikirləşmək cəmiyyətin təməlini sarsıdır...”
Oysa bize hemşirelik okulunda ilk öğrettikleri, fazla olan her şeyin öldürücü olduğuydu. Fazla oksijen, yüksek doz ilaç, fazla tecrit...
Temelinde iyi olsa bile eğer doz aşımına uğratırsanız her şifa aracı bir tür zehre dönüşürdü ve şimdi ben o aşırılığı bile isteye kucaklıyordum.
Gözlerim yoldayken nereye gittiğimi biliyordum, onun kalesine ve yine kalbim ona olan hislerle atarken de nereye gittiğimi dile getirmesem de çok iyi biliyordum.
Bu korkutmuyor dersem yalan söylemiş olurdum ama şu an o korkuyu da seviyordum.
