Yorgun ama huzurluEdebiyat & Roman
Uzunca bir aradan sonra sonunda bir kitap okuyup bitirebilmek benim için çok değerli. Sosyal medyada sıklıkla gördüğüm için çok merak ediyordum ve sonunda ona kavuştum. Belki kitabı bitirdiğim anda gelip inceleme yazmak istemem pek de doğru değil ama zihnimde çok fazla düşünce var. Baştan şunu söylemem gerekirse Bizimle Başladı Bizimle Bitti'nin tam anlamıyla bir aşk romanı olduğunu düşünmüyorum. Evet, ortada güzel hisler üzerine kurulmuş iki farklı ilişki vardı ama kitapta bu ilişkilerin özellikle romantik yanı üzerine durulmamıştı. Ama iyi haberi vereyim yazar ikinci kitabın olacağını söylemiş! Yani bu Atlas'ı daha çok okuyabileveğimiz anlamına geliyor sanırsam. Tabii kitap Ekim'de gelecek olsa bile Türkçeye çevrilmesi muhtemelen zaman alacaktır. Ben yine de ingilizcesine ulaşırsam hemen okumayı planlıyorum. Aşkın ilişkiyi devam ettirecek temel kavram olmadığını doğru kişinin de o ilişkide yer almayabileceğini tam anlamıyla kavradım. Doğruyu söylemek gerekirse bunu kesinlikle beklemiyordum. Kitapta beni en çok memnum eden şeylerden biri neredeyse her duyguyu hissedilmiş olmamdı. Üzüldüm, sıklıkla kızdım, endişelendim bazen tebessüm ettim ama bazen de sanki yaşamadığım aşkın acısını ben çekiyormuşum gibi kahroldum. Benim kitaptan beklediğim bu değildi, bunu istememiştim ama sona geldiğimde yine de memnundum. Atlas Corrigan'a tam anlamıyla aşık oldum. Samimiyetle söylüyorum o okuduğum en iyi erkek karakterlerden biriydi. Beni üzen şeylerden birisi onu daha çok okuyabilmek ve daha fazla sahnede yer almasını isterdim. Atlas'ı bir süre Lily'nin anlatımından okuyacaksınız, ilk 100'lü sayfaları geçene kadar karşılaşmayabilirsiniz kendisiyle. Kısacası bana göre o biraz arka planda kalmıştı. Ryle'dan kitabın başında da hoşlanmamıştım. Bir an Lily'nin ona inandığı gibi ben de
Reklam
Yere Yakın Yıldızlara Uzak
Birbirine yabancı on dört genç günlerden bir gün her seferinde yaptıkları gibi istedikleri yerlere gitmek için metroya bindiler. Metro durdu, insanlar indi. Metro yoluna devam etti. Ta ki, son durağa kadar... Bir sarsıntı hissettiler, ışıklar yanıp söndü, metro sarsılarak yoluna devam ederken arkasında taş yığınları oluştu. Biriken taş yığınları tünelin giriş ve çıkış kapılarını kapattı ve onlar metroda mahsur kaldılar. Felaket hikayeleri de işte tam bu sırada başladı. Yere yakın yıldızlara uzak o metroda. Mücadele etmeleri gereken şeyler vardı. Açlık, susuzluk,özlem,keder,hüzün ve ölüm.
Ne kadar çıkış yolu arasalar da tek çarelerinin beklemek olduğunu anladılar. Kurtarılmayı beklerken tanıştılar ve kendileri hakkında kimsenin bilmediği şeyleri paylaştılar. Kavga ettiler, aç ve susuz kaldılar. Kimi yalnızca öleceğini kimi de kurtarılabileceğini düşündü. Ve bazılarının düşüncesi gerçek oldu. Teker teker farklı sebeplerden dolayı ölmeye başladılar. Sona yaklaşırken sayıları azaldı, hayallerine tutundular. Bu sırada metroda ana karakterimiz Beste için çok değerli birisi daha vardı: Oğuz. Ve bu enkazdan Oğuz ile beraber kurtulmak istiyordu. Bu ölümler aralarından yalnızca bir kişi kalıncaya kadar devam etti.
Devamı spoiler olur diye yazamadım. Ne zaman okusam sonunda ağlıyorum. Sizce kurtulan kim oldu? (Ana karakterler ölmez demeyin-bu bir spoiler değil.) Sayfa sayısı yönünden kısa ve şıp diye bitebilecek olan bir kitap lakin son sayfayı çevirdiğinizde kalbinizdeki yükün oldukça ağır olduğunu söylemeliyim. Çok severek okumuştum. Gerilim/dram/romantik seviyorsanız öneririm.
Bol okumalı günler diliyorummm
Emine Tavuz
Emine TavuzGeçmişine dair anılarını kaybeden Lara, bir gece kendini peşindeki adamlardan kaçarken Gece Yarısı Şehri'nde bulur. Yardım dilenirken cellatına yani Gece Yarısı Şehri'nin hâkimi Merih Ferec'e sığınır.
Kendine dair hiçbir şey hatırlamayan gizemli güçlere sahip olan Lara Erez, zihnindeki kilitli kapılar ardındaki anılarına ulaşmak zorundadır. Lakin bunun için önce kendini bir tehdit olarak gören Merih Ferec'in güvenini kazanmalıdır.
Diğer şehirlerin hâkimleri ile tanışan Lara, Merih'le aralarındaki bağ nedeniyle bir takım olup çift rolüne bürünürler. Ve zamanla bu rol gerçeğe dönüşüşür.
Lanetli bir cadı,
Yasak bir ilişki,
Katı kurallar,
Ölümcül bir kehanet.
Tarihin tekerrür edebileceğine bir kanıt olan bu kehanet gerçekleşek ve ikilinin sonu olacak mı yoksa gelecek değiştirilebilir mi?
***
Kurulan fantastik evreni çok sevdim. Bir sürü şehir vardı ve de onların hâkimleri. Gece Yarısı Şehri, Gün Doğumu Şehri, Fırtınalar Şehri, Rüzgarlar Şehri, Yağmurlar Şehri ve Sonbahar Şehri ; her birinin kendilerine özgü özellikleri ve renkleri vardı. Gecenin Koruyucuları, Gölge Adam, mühürler, cadılar, hâkimler derken içerideki dünyaya keyifle dahil oldum.
Kitabın başındaki Merih Ferec'i pek sevememiştim bana biraz katı ve kaba gelmişti, gerçi onun da kendince sebepleri vardı. Ama ilerledikçe karakterdeki değişiklik hoşuma gitmedi değil. Sonuç olarak baştaki Merih ile sonlardaki Merih farklıydı ve bunu diğer karakterlere de hissettirmişti. Lara'nın ismi dahil olmak üzere hiçbir şeyi hatırlamayışı beni oldukça şaşırtmıştı. Gittikçe gelişen bir Lara'yı okumak çok hoşuma gitti.
Güç temalı fantastik kitapları zaten seviyordum, Cevf-i Leyl'i de sevmem çok vaktimi almadı. Uzun süren bir reading slump'tan çekip aldı beni ki bunun sebebi kitabın oldukça akıcı olması olabilir. Yazarın
Bir sır, bir ihanet, üzeri acıyla örtülen bir geçmiş... Yaşadığı kötü olaylar nedeniyle okuluna ara veren Asel, bir gün geri dönmeye karar verir. Fakat geri döndüğünde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.
Asel'in geçmişiyle günümüzü okurken acılarına tanıklık ediyor, her geçen günde nasıl geliştiğine şahit oluyoruz. Öyle bir ihanet ve yalanla sarılı ki etrafınız okurken kime inanacağınıza şaşırabilirsiniz. Lakin bu hikayede Asel'in acı çektiği ve çektiği acılarla kendine yıkılmaz duvarlar inşaa ettiği aşikar. Daha doğru o duvarlar Deniz Azaklı tarafından yıkılana kadar sağlamdı. Deniz'in her şeye rağmen ısrarla Asel'in o tanıdık ateşe atılmasına engel olması onu düştüğü yerden kaldırmaya çalışması ile ikilinin arasında filizlenen duygular tebessüm etmenize sebep olabilir. Kitabın başından beri bir geçmiş bir günümüz derken son sayfalara ulaşmanız pek de zor olmuyor. Demem o ki kitap oldukça akıcıydı. Ama benim için beklenmeyen kesinlikle kitabın sonu oldu.
Deniz'i ne kadar sevdiysem Eylül'den o kadar nefret ettim. Yer yer empati yapsam da onu sevebildiğimi söyleyemeyeceğim. Ener için üzülmedim diyemem biraz da bu hikayede yanan o oldu aslında. Ama bunca yalan ve ihanetin ardından dürüst olanın galip geleceği bariz bir şekilde ortadaydı.
Ve Asel; her sayfada güçlendiğine şahit olmak benim için çok güzeldi. Çiçeklerin hiç solmasın.
Asel- Deniz ilişkisi kitabın en güzel parçalarından biriydi diyebilirim.
Santiago gitmiş olduğu dini okulu bırakıp papaz olmak yerine bir çoban olarak dünyayı dolaşmak istemiştir. İspanyol bir çoban olan Santiago'nun üst üste iki kez aynı rüyayı görmesi ve rüyasında Mısır Piramitlerinin çevresinde hazine bulması onu etkiliyor. Bunun üzerine onun hazinesini bulma yolculuğu başlamış oluyor.
İçinde barındırdığı olağanüstü ögelerle felsefenin harmanlandığı bir eser Simyacı. Verdiği mesajlar, öğütler ve cümlelerinin inceliği benim çok hoşuma gitti. Son anına kadar merakla okuduğum ve sade bir dilinin olmasıyla akıcıydı, hızlı okunan bir kitap olduğunu belirtmem gerek. Yolda başına çeşitli olaylar gelen ve bununla birlikte yeni kişilerle tanışan Santiago'nun deneyimlediklerine şahit oluyoruz.
"Kişisel menkıbesini bulmak" isteyen karakterlerin yollarına taşlar da çıksa çabalamaktan vazgeçmemeleri ve işbirliği yapan Evren'in hikayesini aktarıyor bizlere Coelho. Satırlarına hayran bırakan bu kitapla mutlaka bir gün tanışmanızı isterim. Tek bir cümleyle özetlemem gerekirse "Bazı şeyler uzun bir yolculuğun sonunda anlamlanabilir, sen yeter ki o yola devam et" derdim.
Reklam