Enes Başak
@drenesbasak
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Franz Kafka, harika bir yapıt ile karşımızda. Bir sabah sivil kıyafetli adamlar tarafından tutuklanan K., anormal bir yargılama süreci içerisinde bulur kendini. Karakola gidilmez, ifadeler adliyede alınmaz, K.’ya hangi suçun üzerine atılı olduğu dahi söylenmez. İfadeler metruk binalarda alınır. Suçunu bilmeyen K., kendini neyden savunacağını dahi bilmez. Aynı durumu 5 yıldır yaşayan bir başka karakter ile bu dava sürecinin yıllarca sürebildiği, bu durumun suçsuz bir kişiye zamanla kendini suçlu hissettirdiği ve akli melekelerin bir süre sonra yitirildiği anlatılır. Kafka “Dava” ile Nazilerin yargılama sürecini eleştirir. Ortada bir suç olmadan, hatta kişiye ne suçu olduğu dahi ifade edilmeden yapılan yargılamalar, baskılar ve cezalandırmalar veciz bir şekilde anlatılır. Bir suç olmadığından bazen ceza verilemez. Böyle bir durumda ise olay sürüncemede bırakılır ve yıllarca devam eden mahkeme süreci beraat veya cezalandırma ile sonlanmaz. Kişiye yıllarca süren psikolojik şiddet uygulanır. Sindirme ve yıldırma politikası olarak Nazilerin çok güzel uyguladığı bu durumlar, genelde oligarşik sistemlerde yaşansa da, oligarşi ile arasında ince bir zar bulunan demokratik sistemlerde de yaşanabiliyor.
Jose Mauro De Vasconcelos, “Şeker Portakalı” ile başlayan serinin üçüncü kitabı “Delifişek” ile Zéze’nin serüvenlerine son veriyor. Zéze artık bir yetişkindir. Hayal dünyasından tamamen sıyrılmış olup hayatın gerçek sorunları ile yüzleşiyor. İş, aşk ve aile sorunları ile mücadele ediyor. Bu kitapta da şiirsel bir anlatım mevcut ancak benim hissettiğim, Vasconcelos kitabı hızlı bir şekilde bitirmek istemiş gibi. Konular çarçabuk ifade edilmiş ve biran evvel sona gelinmek istenmiş. Sanırım Vasconcelos seriyi tamamlamak adına kendini bu kitabı yazmaya mecbur hissediyordu. Bu mecburiyet bir takım zorluklarla birleşmiş olacak ki kitap çarçabuk yazılmış gibi duruyor. Kendisi de bir yerli olan Vasconcelos, ayrıca yerli halkın sorunlarını ifade ediyor, anlaşılır bir şekilde onların hakkını koruyor. “Şeker Portakalı”, “Güneşi Uyandıralım” ve “Delifişek” üçlemesi, aslında Vasconcelos’un kendi hayatından kesitler sunuyor. Yazar, yaşadığı zorlukları Zéze’nin kalbinden ifade ediyor. Kim bilir, belki de Vasconcelos’un da bir portakal ağacı vardı…
Vasconcelos’u, en çok okunan kitabı “Şeker Portakalı” ile tanımıştım. O şiirsel ve duygu yüklü anlatımın tadına varınca da Vasconcelos’tan vazgeçememiştim. “Şeker Portakalı” kitabının devamı olan “Güneşi Uyandıralım”, Zéze’nin çocukluktan ergenliğe geçiş dönemini anlatıyor. Gerçek ailesinden uzakta, evlatlık olarak bir ailede yaşayan Zéze, hayatın gerçekleriyle mücadelede hayal dünyasının zenginliğinden faydalanıyor. Yaşadığı, aileye, şehre ve çevreye kendini ait hissetmeyen çocuk yüreği, hayaller ile ayakta duruyor. Ve gerçeğe, yetişkinliğe ilk adımı, çocukluk aşkı ile atıyor. Vasconcelos, Zéze ile kavuştuğu ünü sonuna kadar hak ediyor. Akıcı, duygusal ve şiirsel anlatımı ile okuyucuyu kitaba bağlıyor. Ayrıca, bir çocuğun olaylara ve söylemlere olan tepkisini o kadar güzel anlatıyor ki kitabı okuyanları çocuklara karşı daha hassas davranmaya teşvik ediyor. Bu, kitabı okuyanlar için çok güzel bir kazanım. Son derece güzel bu kitap ile Ocak ayını tamamlıyorum. Şubat ayında, yeni eserler ile buluşmak üzere.
