Enes Başak
@drenesbasak
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Jose Mauro De Vasconcelos, yazarlıktan önce birbiriyle alakasız onlarca işte çalışmış. Doğrusu ne zaman kendisinin bir kitabını okusam: “iyi ki Vasconcelos yazarlıkta karar kılmış” diyorum. Eserlerinde şiirsel bir anlatım kullanan Vasconcelos, hiç şüphesiz kendi yaşadığı zorlukları bazı eserlerine yansıtmış diyebiliriz. “Kardeşim Rüzgâr, Kardeşim Deniz” işte bu minvalde bir eser. Kuraklık sonucu yaşadığı yeri terk eden karakterin serüveni anlatılırken o tarihlerde var olan kıtlık, çalışma hayatının zorlukları ve toprağa bağlılık gibi konular halkın gözünden işleniyor. Bu da esere samimi bir hava veriyor. Okuyucuyu hiç yormayan, süreğen, gerçekçi ve şiirsel bir anlatıma sahip olan bu eseri zevkle okuyacağınızı düşünüyorum.
Nobel ödüllü Kolombiyalı yazar Gabriel García Márquez’in “Şer Saati” bir kötü yönetim portresi olarak değerlendirilebilir. Daha iyi yöneteceğini iddia ederek ve kan dökerek başa gelen hükümetler birbirinin tekrarı niteliğindedir. Değişenler sadece isimler ve kişilerdir. Şaşırtıcı olan ise, hükümetler hep böyleyken, halkın daha iyi bir yönetim için ümidini kaybetmemiş olmasıdır. Baskı, iltimas, nepotizm gibi kavramların bol miktarda bulunduğu “Şer Saati” koşulsuz itaatin bir sonucu olarak varlığını gösterir. Hikâyenin geçtiği yer Márquez tarafından belirtilmezken, yoğun eleştiri komedi ile harmanlanır. Bir çırpıda okunan eser, iyi bir dinlenme kitabı olarak okunabilir.
Daha önce “Sineklerin Tanrısı” kitabını okuduğum William Golding’in bugün “Kule” kitabını bitirdim. Son zamanlarda en uzun sürede bitirdiğim kitap bu oldu diyebilirim. Buna son bir haftadır var olan yoğunluğum katkıda bulunsa da, buradaki esas önemli etmenin kitabın kendisi olduğunu düşünüyorum. Zira ne yazık ki “Sineklerin Tanrısı” kadar iyi bir eser değildi. Bir kilisenin başrahibi, temeli iyi olmamasına rağmen kilisenin tepesine kule dikmeye karar verir. Pozitif bilimden ve akıl ve mantıktan uzak olan bu kule yapma fikrinin, kendisine Tanrı tarafından emredildiğine inanır. Üstelik meleklerle de görüştüğüne inanan başrahip, hezeyan kaynaklı bir duygu seli ile başarılması asla mümkün olmayan bir kule fikri arasında kalır. Kitabın konusu ilgi çekici ancak konuda ve kurguda çok fazla tekrara gidilmiş. Yazar meramını daha az sayfa sayısıyla ifade edebilirdi veya kurguya başka şeyler ekleyebilirdi diye düşünüyorum. Çünkü sürekli tekrarlanan tek bir olay örgüsü bir süre sonra sıkıcı geliyor. Tavsiyem şu ki William Golding imzalı okuyacağınız ilk eser “Kule” olmamalı.
