Fadime KAYA ERDEM
@drfke
Puan vermedi·352 syf.··
Beğendi
·2020 4. kitabı
·19 günde okudu
·Okunma: 09 Temmuz 2020 15:12
Bu kitaba başladığımda daha önce niye okumamış olduğumu düşünmeden edemedim. Devlet ve dünya düzeni hatta belki dini değerlerle ilgili dayatılan doğruların ne kadar doğru olduğunu sorgulayan sorgulatan ve belki hepimizin aklından zaman zaman geçen düşünceleri daha sistematik bir şekilde ele alan bir kitap olmuş. Yazar bunu ütopik bir dünya üzerinden anlatmış. Ama günümüze bakıldığında çok da ütopik olmadığı söylenebilir. Kitabın Içinde parti sözcüğü geçtiğini gören insanlar bu kitabı siyasi bir kitap sanabilir ama bence öyle değil. Yani sizi siyasi olarak bir noktaya yönlendirmeye çalışmıyor, objektif bir biçimde düzeni eleştiriyor.
Kitabı beğenmekle birlikte okurken rahatsız edici bir hisse kapıldım, aynı hissi kafka dönüşüm ü okurken de yaşamıştım. Bunda kitabın, insanın tek başına kendi düşüncesiyle kısa vadede bir seyleri degistiremeyecegini, bazı şeylerin kaderini sadece senin değil içinde bulunduğun toplumun belirlemesi gerçeğini farkettirmesinin payı var. Kafka dönüşüm le özdeşleştirmemin nedeni ise insan olarak ne kadar aciz olduğumu butun cıplaklığıyla yüzüme vurması oldu. Ve yer yer işkence içeren bölümlerin de bunda payı var.
Sonuç olarak bakış açısını genişleten bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okunmalı. Herkes zevk almayabilir belki ama az buçuk bir şeyleri sorgulayan herkesin beğenecegini düşünüyorum.
Reklam
Her şeyin sapsarı bir incinme kesildiği bir gücenik vakitti. Çarşıların bir örnek giydirdiği insanlar, yine çarşıların yüzlerine çektiği eğreti bir incelikle, yalnızca kendilerine bakarak yürüyorlardı. Herkesin dünyası kapı aralığı kadar genişti ve kimsenin sesinde mavilik yoktu. Kadın acıyla kaldırdı başını. Acıyla eğildi adamın üstüne. Iki bulanık göldü gözleri kirpiklerinden taşan. 'Her şeyi biliyorum' dedi. 'Bunaldım. Insan gövdesiyle çarpmıyor kötülüğe. Yüreğinden alıyor yarayı. Bencillik, yalan, hırs, kabalık... İnandıklarını koruyabilmek için çırpına çırpına tükeniyor akıl. İnceliğin nasıl bir yanılsama olduğunu görmek için başını kaldırmak yeterli. İçindeki iyilikle yenik düşüyorsun. Kırk boğuntu halkasından geçtim, her birinde seni biraz daha isteyerek. Geldim ve bugün yüzün kırk birinci acım oldu. Tuhaf değil mi insanın gücü sevdiğine yetiyor. Benim biricik ayricaligimsin oysa. Sana işgal dersem dünyayı nasıl tanımlarım ben. Damla kendini tamamladı ve gelip sana düştü. Hepsi bu..'
Ayağa kalktıklarında iki gözyaşıydı kucaklaşan..
... Kitap onu büyülemiş, daha doğrusu düşündüklerini haklı çıkarmıştı. Gerçi bir bakıma yeni bir şey söylemiyordu, ama çekici gelmesinin bir nedeni de buydu. Dağınık düşüncelerini toparlayabilseydi, o da kitapta söylenenleri söylerdi. Kendininkine benzemekle birlikte, daha güçlü, daha sistemli, daha korkusuz bir zihnin ürünüydü bu kitap. En iyi kitaplar insana zaten bildiklerini söyleyen kitaplardır, diye geçirdi aklından. ...
İnsan, ardında tek bir iz bile, bir kağıt parçasına karalanmış tek bir adsız sözcük bile bırakamadiktan sonra, geleceğe nasıl seslenebilirdi?
Reklam