Dünya güzeldi, içim de güzel olsun istedim.İçimde bir suçluluk hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam, yavaş yavaş kötülüğü unuturdum.Böylece hiçbir şey olmamış gibi yapmaya başladım.Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız ve gerçekten de hiçbir şey olmuyorsa hiçbir şey olmaz sonunda.
Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım soğuk bir cehennemi andıran sözde”insan” dünyasında tek gerçek şey bu.
Bu yıl yirmi yedi yaşına gireceğim. Saçlarım beyazladı diye insanlar genelde kırkımı geçtiğimi sanıyor.
…O gece saçlarım ağarmaya başladı. Her şeye olan güvenimi kaybettim.Herkesten şüpheleniyordum.Dünyanın işleyişindeki tüm umut,sempati ya da neşe kavramlarına sonsuza kadar yabancılaştım.Bu gerçekten hayatında belirleyici bir andı.Sanki kafam yarılıp açıldı ve o andan itibaren insanlarla kurduğum herhangi bir etkileşim, o yaranın acımasına neden oldu.