Proleterya , bu ismi ilk olarak seneler önce George Orwell'ın 1984 kitabında görmüştüm..
Ama proleteryanın ve poroleterlerin ne olduğunu ve neyin mücadelesini verdiğini bana Maksim Gorki öğretti. Tam bir baş yapıtla karşı karşıyasınız. Acele etmeden altını çizerek okumanız gereken bir kitap. Neden mi ? Çünkü, sizde biliyorsunuz ki bir toplumda ilerlemenin olması için emeğin karşılığının alınması için ilk olarak işçi ve emekçi tabanın bunun farkına varması , kendilerinin sömürüldüğünü bilmeleri lazım. İşte , Ana bize bunu anlatıyor.
Ana kahramanlarımız ; okuma yazması olmayan, çilekeş, tipik Anadolu kadınına benzeyen anne Pelageya , toplumun gidişatından memnun olmayan ,fabrikada zor şartlarda çalışan işçilerden biri olan ve bir yerlerde bir şeylerin eksik olduğunun ,emekçiye yapılan haksızlığın farkında olan ve bunun için de mücadele veren bir oğul , Pavel. Tabi ki bir de emekçiyi sömüren patronlar , taşeronlar ve bütün bir günü yutan , insanların kaslarından kendileri için gerekli olan gücü çekip alan makinelerin olduğu fabrika.
Pavel zaman zaman emekçi ve direngen arkadaş grubu ile evinde buluşur toplum, emek, proleterya gibi annesinin bilmediği şeylerden konuşurlardı. Zavallı kadın bu geç vakit gelip giden tiplerden hoşlanmaz ve oğlunun başına iş geleceğinden korkardı fakat oğlunun da kalbini kırmamak için ses etmezdi. Bir yandan semaverini kaynatıp çay ikramında bulunurken diğer yandan da ne konuştuklarına kulak kabartırdı. Derken bu buluşmalar sıklaştı ve bir gün Pavel hapse düştü. İşte o vakit de iş başa düştü bizim Ana oğlunun yerine bu toplantılara eşlik etmeye , kitap, dergi dağıtıp insanların aydınlanmasına yardımcı olmaya başladı ta ki kimliği ortaya çıkana kadar.
Toplumcu gerçekçilik akımının başyapıtlarından bir olarak kabul edilen Ana
Reklam
Aya-chan1000Kitap

Bir insanın kendi ölüm sürecine şahit olması ve bunu kabullenmesi, bir yandan hayata tutunmaya çalışırken diğer yandan da adım adım o hazin sona yaklaşması ne kadar acıdır diye düşünüyorum.
İşte elinizde tuttuğunuz kitap tam da böyle bir kitap. Aya daha hayatının baharında sadece on dört yaşında hayata ve geleceğe dair bir sürü hayalleri var iken omurilik ve beyincik dejenerasyonu hastası olduğunu öğrenir ve hayatı elinden hızlı bir şekilde kayar gider. Ailesine, arkadaşlarına ve çok sevdiği okuluna ve bu güzel yaşama veda etmek zorunda kalacaktır. Ama Aya bir köşeye geçip ölümünü seyretmektense en sevdiği işi yaptı. Her gün tuttuğu günlüğüne yazmaya devam etti. Biz de Aya'nın hastalığının evrelerini, süreç boyunca yaşadığı zorlukları, yetersizlik hissinin ona verdiği yükü ,okulunu, arkadaşlarını hepsini bu tuttuğu günlük sayfalarının annesi ve doktorunun da katkısı ile kitap haline getirilmesi ile öğrenmiş oluyoruz. Evet her güne günlüğüne mütemadiyen bir şeyler yazar Aya ta ki bir süre sonra omuriliği işlevini yitirip kasları beyninin komutlarını dinlemeyene ve yatağa bağımlı olup hareket edemeyene ve parmakları işlevini yitirene kadar. Ne yazık ki Aya yirmi beş yaşında çok sevdiği bu hayata veda etmek zorunda kaldı. Aya-chan daha çok gençsin sen bu hastalığı ve ölümü hak etmedin.
Çok detaya girmek istemiyorum. Harika bir kitap , bir çırpıda okuyacaksınız. Göz yaşlarınızın istemsizce akacağından emin olabilirsiniz.
Kitabı okumadan önce yanınıza bolca mendil almanızı tavsiye ediyorum. Çünkü inanın çok lazım olacak.
''İnsanlara anlatacak güzel bir yaşamım olmadı, sürekli ağlayıp durdum. İmkanım varken keşke daha fazla şeyler yapsaymışım ,pişmanlıklarla dolu bir hayatım olduğu için utanıyorum.'' Aya
Sahaftan gayri ihtiyari Kahraman Tazeoğlu'nun iki kitabını aldım.Bu kitaplarda biri de "Vazgeçtim" kitabı idi.Giriş bölümünde kendimizden de birşeyler bulabilecegimiz tarzda yorumu vardı ama benlik pek bir sey bulamadım.Belki de ben bu kitap için biraz yaşlı kalmış olabilirm:).Eski Türk dizilerinin kitaba uyarlanması tarzında bir hikaye.Yoğun okumalardan sonra dinlenmek için okunabilir.
