Şimdiye kadar yazdıklarımdan sonra planım üzerinde defalarca kafa yorarak zorlukların üstesinden gelmeye alıştım. Bir çözüm bulamadım, hala bir kaosla karşı karşıyayım. Ama pes etmemeye ant içtim ve bu yemini ettiğim anda, mutlu bir anı içimde bir güneş ışını gibi parladı. Benzer bir duyguya, diye anımsadım, şimdikine çok benzer bir duyguya sefere çıktığımızda da kapılmıştım: O zaman da görünüşte imkansız bir şeye kalkışmış, o zaman da görünüşte karanlıkta, nereye gittiğimizi bilmeden, en ufak bir ümit beslemeden ilerlemiştik ama yine de yaptığımız şeyin gerekliliği ve anlamına olan inancımız yüreklerimizde, her gerçeklik ya da olasılıktan daha güçlü bir biçimde parlıyordu. O duygunun anısıyla yüreğim ürperdi ve bu kutsal ürperti anında her şey aydınlandı, her şey yine mümkün göründü.