• Tazmîn-i Kelâmü’l-Mülûk Mülûkü’l-Kelâm

    Gel ey fasl-ı bahâran mâye-i ârâm u hâbımsın
    Enîs-i hâtırım kâm-ı dil-i pür-ıztırâbımsın

    Dehân-ı goncayı bâz et zebân-ı sûseni ter kıl
    Şikest-i tevbeye dahl edene hâzır-cevâbımsın

    Gülistandan nümâyan ol çü ma‘nâ-yı bülend ey serv
    Bu mevzun kad ile hakkâ ki beyt-i intihâbımsın

    Açıl ey fasl-ı dey sen gülsitanlardan açılsın gül
    Terennüm eyle bülbül mutrıbım çengim rebâbımsın

    Salındın şöyle kim yıkdın beni ey ar‘ar-ı âzâd
    Seni gördükde sandım dil-ber-i âlî-cenâbımsın

    Gülüm şöyle gülüm böyle demekdir yâre mu‘tâdım
    Seni ey gül sever cânım ki cânâna hitâbımsın

    Müdâm ey lâle-i hâtır-güşâ dûr olma gülşenden
    Seninle neş'e tahsîl eylerim câm-ı şarâbımsın

    Ne hâletdir sana bakdıkça ey cû 'ömrüm eksilmez
    Meger zencîr-bend-i pây-i ömr-i pür-şitâbımsın

    Bu gün gülşende gördüm kim oturmuş pâdişâh-ı gül
    Durup hidmetde bülbül der ki şâh-ı kâm-yâbımsın

    Zemin bûs eyleyüp düstûr-ı ekrem izz ü devletle
    Der ol şehenşâh-ı zî-şâna kim mâlik-rikâbımsın

    Senin lutfun senin feyzinledir hep cümle ikbâlim
    Ki ben bir zerreyim sen devlet ile âftâbımsın

    N'ola kişt-i ümîdim olsa reşk-i hırmen-i pervîn
    Ki ihsânınla sîr-âb eyledin onu sehâbımsın

    Cenâb-ı Hân Ahmed kim onun tûğuna der nusret
    Ki tûğ-ı şâhi-i bâğ-ı du‘â-yı müstecâbımsın

    Hitâb edüp onun eltâfına fasl-ı bahâran der
    Veliyy-i ni‘metim sermâye-bahş-ı reng ü tâbımsın

    Gil-i râhın alup söyler arûs-ı devlet ü ikbâl
    Benim gîsûlarım sen dil-keş eylersin hızâbımsın

    Gubâr-ı pâyini dahı sürüp ruhsârına der kim
    Seni ben penbelerde saklarım kim müşk-i nâbımsın

    Tınâb-ı sâyebânına işâret eyleyüp der hem
    Senin zîrinde pinhandır ruhum bend-i nikâbımsın

    Görüp eyyâm-ı izz ü câhını der rûh-ı Sikender
    Ki ben pîr olmuşumdur sen benim ahd-i şebâbımsın

    Ol sultân-ı keremver kim der İbrahîm
    Pâşâya Ki dâmâdım vezîr-i a‘zamım vâlâ-cenâbımsın

    Nizâm-ı tâze buldu memleket sa‘y-i beliğinle
    Tırâz-ı haşmetim zîb-i der-i devlet-me'âbımsın

    Cihân içre Melikşâhın Nizâmü'l-mülkü var ise
    Benim de sen nizâm-ı devlet-i nusret-me'âbımsın

    Cilâ vermiş ise âyîne-i İskendere Risto
    Benim sen saykal-ı âyine-i re'y-i savâbımsın

    O sadr-ı muhterem kim izz ü şânı âftâba der
    N'ola rif atda olsan hayme-i zerrin-tınâbımsın

    Kef-i zer-pâşı dest-i Ca‘fere söyler ve hak söyler
    Ki ben sahrâ-yı bî-pâyân-ı cûdum sen serâbımsın

    Edüp her bendesin memnûn el-hak zerreye der kim
    Seni yanımda tutmam mazhar-ı tard u itâbımsın

    Der onun âb-ı şâdırvân-ı kasrına gül-i hurşîd
    Seni ben sinem içre perveriş kıldım gül-âbımsın

    Hidîv-i Baykara-meclis ki târ-ı zülf-i nâhide
    Kemine mutrıbı der sen benim târ-ı rebâbımsın

    O düstûr-ı cihan dedikçe ol hâkân-ı devrâna
    Bu izz ü câh u ikbâle medâr-ı iktisâbımsın

    O şehenşâh-ı âlî-şan dahı der kim benim de sen
    Tırâz-ı râ'yet-i zer-peyker-i hurşîd-tâbımsın

    Yine sadr-ı mükerrem pây-ı tahtın bûs edüp söyler
    Efendimsin veliyy-i ni‘metim gerdun-cenâbımsın

    Cihan durdukça dur ikbâl ile taht-ı sa‘âdetde
    Senin lutfunla dil-şâdım her işte feth-i bâbımsın

    Hudâ ayırmasın biri birinden izz ile dâ'im
    Du‘âma sûz-bahş ol ey kalem çeşm-i pür-âbımsın

    Gelüp ikbâl ile devlet desin dergâhına her gâh
    Penâhım melce'im ümmîdgâhımsın me'âbımsın

    Zihî devlet o sadr-ı muhterem derse eger bir kez
    Mu'ammer ol Nedîmâ şâ‘ir-i mu‘ciz-hitâbımsın


    - Nedim -
  • Tazmîn-i Kelâmü’l-Mülûk Mülûkü’l-Kelâm

    Gel ey fasl-ı bahâran mâye-i ârâm u hâbımsın
    Enîs-i hâtırım kâm-ı dil-i pür-ıztırâbımsın

    Dehân-ı goncayı bâz et zebân-ı sûseni ter kıl
    Şikest-i tevbeye dahl edene hâzır-cevâbımsın

    Gülistandan nümâyan ol çü ma‘nâ-yı bülend ey serv
    Bu mevzun kad ile hakkâ ki beyt-i intihâbımsın

    Açıl ey fasl-ı dey sen gülsitanlardan açılsın gül
    Terennüm eyle bülbül mutrıbım çengim rebâbımsın

    Salındın şöyle kim yıkdın beni ey ar‘ar-ı âzâd
    Seni gördükde sandım dil-ber-i âlî-cenâbımsın

    Gülüm şöyle gülüm böyle demekdir yâre mu‘tâdım
    Seni ey gül sever cânım ki cânâna hitâbımsın

    Müdâm ey lâle-i hâtır-güşâ dûr olma gülşenden
    Seninle neş'e tahsîl eylerim câm-ı şarâbımsın

    Ne hâletdir sana bakdıkça ey cû 'ömrüm eksilmez
    Meger zencîr-bend-i pây-i ömr-i pür-şitâbımsın

    Bu gün gülşende gördüm kim oturmuş pâdişâh-ı gül
    Durup hidmetde bülbül der ki şâh-ı kâm-yâbımsın

    Zemin bûs eyleyüp düstûr-ı ekrem izz ü devletle
    Der ol şehenşâh-ı zî-şâna kim mâlik-rikâbımsın

    Senin lutfun senin feyzinledir hep cümle ikbâlim
    Ki ben bir zerreyim sen devlet ile âftâbımsın

    N'ola kişt-i ümîdim olsa reşk-i hırmen-i pervîn
    Ki ihsânınla sîr-âb eyledin onu sehâbımsın

    Cenâb-ı Hân Ahmed kim onun tûğuna der nusret
    Ki tûğ-ı şâhi-i bâğ-ı du‘â-yı müstecâbımsın

    Hitâb edüp onun eltâfına fasl-ı bahâran der
    Veliyy-i ni‘metim sermâye-bahş-ı reng ü tâbımsın

    Gil-i râhın alup söyler arûs-ı devlet ü ikbâl
    Benim gîsûlarım sen dil-keş eylersin hızâbımsın

    Gubâr-ı pâyini dahı sürüp ruhsârına der kim
    Seni ben penbelerde saklarım kim müşk-i nâbımsın

    Tınâb-ı sâyebânına işâret eyleyüp der hem
    Senin zîrinde pinhandır ruhum bend-i nikâbımsın

    Görüp eyyâm-ı izz ü câhını der rûh-ı Sikender
    Ki ben pîr olmuşumdur sen benim ahd-i şebâbımsın

    Ol sultân-ı keremver kim der İbrahîm
    Pâşâya Ki dâmâdım vezîr-i a‘zamım vâlâ-cenâbımsın

    Nizâm-ı tâze buldu memleket sa‘y-i beliğinle
    Tırâz-ı haşmetim zîb-i der-i devlet-me'âbımsın

    Cihân içre Melikşâhın Nizâmü'l-mülkü var ise
    Benim de sen nizâm-ı devlet-i nusret-me'âbımsın

    Cilâ vermiş ise âyîne-i İskendere Risto
    Benim sen saykal-ı âyine-i re'y-i savâbımsın

    O sadr-ı muhterem kim izz ü şânı âftâba der
    N'ola rif atda olsan hayme-i zerrin-tınâbımsın

    Kef-i zer-pâşı dest-i Ca‘fere söyler ve hak söyler
    Ki ben sahrâ-yı bî-pâyân-ı cûdum sen serâbımsın

    Edüp her bendesin memnûn el-hak zerreye der kim
    Seni yanımda tutmam mazhar-ı tard u itâbımsın

    Der onun âb-ı şâdırvân-ı kasrına gül-i hurşîd
    Seni ben sinem içre perveriş kıldım gül-âbımsın

    Hidîv-i Baykara-meclis ki târ-ı zülf-i nâhide
    Kemine mutrıbı der sen benim târ-ı rebâbımsın

    O düstûr-ı cihan dedikçe ol hâkân-ı devrâna
    Bu izz ü câh u ikbâle medâr-ı iktisâbımsın

    O şehenşâh-ı âlî-şan dahı der kim benim de sen
    Tırâz-ı râ'yet-i zer-peyker-i hurşîd-tâbımsın

    Yine sadr-ı mükerrem pây-ı tahtın bûs edüp söyler
    Efendimsin veliyy-i ni‘metim gerdun-cenâbımsın

    Cihan durdukça dur ikbâl ile taht-ı sa‘âdetde
    Senin lutfunla dil-şâdım her işte feth-i bâbımsın

    Hudâ ayırmasın biri birinden izz ile dâ'im
    Du‘âma sûz-bahş ol ey kalem çeşm-i pür-âbımsın

    Gelüp ikbâl ile devlet desin dergâhına her gâh
    Penâhım melce'im ümmîdgâhımsın me'âbımsın

    Zihî devlet o sadr-ı muhterem derse eger bir kez
    Mu'ammer ol Nedîmâ şâ‘ir-i mu‘ciz-hitâbımsın

    - Nedim -