❝İnsan, kaybettiklerinin değil; hatırladıklarının toplamıdır.❞Hayata Dair
Bazı kitaplar okunur, bazı kitaplar ise insanın kalbine dokunur. Bu eser benim için kesinlikle ikinci gruptaydı. Sayfalar ilerledikçe yalnızca bir insanın hatıralarını değil, hayatın içinden süzülüp gelen gerçek acıları, gerçek sevinçleri ve en önemlisi insanı Rabbine yaklaştıran hikâyeleri okudum.
Büyükanneye Alzheimer teşhisi konulduğu bölümlerde derin bir hüzün hissettim. Bir insanın hafızasını yavaş yavaş kaybetmesi yalnızca tıbbi bir durum değil, aynı zamanda insan ömrünün ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatan büyük bir imtihan. O satırları okurken zamanın kıymetini ve sevdiklerimizin değerini yeniden düşündüm.
Abdurrahman'ın hayat hikâyesi ve ardından gelen vefatı beni en çok etkileyen bölümlerden biri oldu. Hayatın ne kadar kısa olduğunu, insanın yarına dair ne kadar çok plan kursa da her şeyin Allah'ın takdiriyle gerçekleştiğini bir kez daha hatırlattı. Bazı insanlar yaşarken iz bırakır, bazıları ise gittikten sonra kalplerde yaşamaya devam eder. Abdurrahman da benim için böyle karakterlerden biri oldu.
Müzeyyen teyzenin anneliği, fedakârlığı ve sevgisi kitabın en güzel yönlerinden biriydi. Onun şahsında anne yüreğinin ne kadar büyük ve karşılıksız olduğunu bir kez daha gördüm. Hayata vedası ise insanı derinden etkileyen, uzun süre unutulmayan bölümler arasındaydı.
Tacettin amcanın sadakati ve özlemi bana eski insanların vefasını hatırlattı. Günümüzde sıkça kaybettiğimiz değerlerin, aslında insanı insan yapan en önemli özellikler olduğunu düşündürdü. Onun hikâyesinde yalnızca özlem değil, aynı zamanda sabır ve bağlılık da vardı.
Fakat kitap boyunca beni en çok etkileyen şey Dilara Hoca'nın samimiyetiydi. Kendi hayatından kesitleri anlatırken bunu bir gösterişe dönüştürmeden, son derece içten ve doğal bir şekilde aktarması eseri çok daha kıymetli hâle
Güneş yüzü görmeyen dünler...
.
.
Yusuf, hayatının dönüm noktası İstanbul'daki eve arkadaşı Hüseyin ile taşınır. Evde yılların yorgunluğu ve birikmiş yalnızlığın küfü duruyordu. Yeni başlangıçlara temiz bir sayfa açar gibi evi dip köşe temizlerken Yusuf eski bir defter bulur. Bir günlük olduğunu anlar ve günlükte evin eski sahibi Hikmet'in anıları yazmaktadır. Okudukça o defterde aslında Yusuf'un da geçmiş gölgelerinin de olduğunu fark eder.
.
Kitabı bir apartmana benzetirsek, her katta ayrı bir hikayenin bizi karşıladığını görebiliriz. Hikmet'in katında yaşanılan öğrenilmiş çaresizliği ve yaşanılamayan sevginin değerini okurken, Yusuf'un katında ise Hikmet'in ayak seslerini duyuyoruz. Baba sevgisinin yoksunluğu ile başlayan değersizlik ve çaresizlik hissi...
.
Farklı hayatların kesiştiği kaderi okumayı her zaman çok sevmişimdir. Yazar o kadar büyük bir incelikle yazmış ki okurken nasıl bittiğini anlamıyorsunuz. Kesinlikle tavsiye ediyorum. Melankoliye boğmadan gerçeklerle yüzleştiren, insanın kendi iç sesine dokunan bir eserdi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap daha ilk cümlede beni yakaladı: “Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum.” Meursault’un bu kayıtsızlığı, zamanı neredeyse anlamsızlaştırıyor. Dün ile bugün onun için aynı düzlemde; geçmiş bir yük değil, gelecek de bir plan değil. Her şey “şimdi”nin içinde eriyip gidiyor. Camus burada absürdü çok net gösteriyor: Hayatın kendisiyle kurduğumuz anlam arayışı arasında derin bir uyumsuzluk var ve Meursault bunu kabullenmiş gibi yaşıyor.
Ama ben kitabı okurken tam tersi bir sonuca vardım. Bana göre dünler, bugünleri yarınlar için hazırlamak içindir. Meursault’un geçmişi umursamaz tavrı bana yabancı geldi. Her yaşadığımız şey, her hata, her ilişki, her yalnızlık anı... Aslında dünler boşa gitmiyor; onlar bugünkü halimizi şekillendiriyor ve yarınki versiyonumuzun temelini atıyor.
Kitabın en rahatsız edici yanı da buydu sanırım. Meursault’un duygusal kopukluğu ve toplumsal kurallara karşı kayıtsızlığı, insanı aynaya bakmaya zorluyor. Ben ise bu kayıtsızlığa karşı “birikim” fikrini tercih ediyorum. Geçmişi bir ders deposu olarak görmek, bugünü daha sorumlu yaşamak ve yarına bilinçli bir miras bırakmak… Camus’un absürdüne karşı kendi küçük isyanım gibi oldu bu.
Kısacası Yabancı bende “hayatı daha anlamlı kılma” isteğini tetikledi. Belki de kitabın en büyük gücü bu: Okuyanı kendi felsefesini sorgulamaya itiyor.
Zaman akıp gider ve sen hep yarınlara bırakırsın
Oysaki dünler bir önceki günlerin yarınıydı
Daima harekete geç ve kendin olmayı kendini yaşamayı erteleme
Sevgili okurlar merhaba;
Öncelikle kendi fikirlerimi beyan etmek isterim.
Hani okusam okusam ama hiç bitmesin diyeceğiniz kitaplar olur ya işte bu tam da öyle bir kitap. Hiç bitmesin istedim uzattıkça uzattım okumayı. Ama her güzel şey gibi bu güzel kitabında sonuna gelmiş bulunmaktayım. Yazarımız öylesine güzel ve bizden bir üslup kullanmış ki kitabı yazarken, kendinizi onun yanında buluyorsunuz, adete kitaptan bir öge oluyorsunuz. Sıcacık ve duygu dolu. Enfes bir eser, dilerim herkesin kütüphanesinde ve hayatında yer edinir. Şimdiden okuyacak tüm okurlara keyifli okumalar dilerim. Yazarımıza da bir teşekkürü borç bilirim. Kalemine ve yüreğine sağlık, dilerim bir gün yollarımız kesişir de tanışmak da nasip olur, sevgili Dilara TEKİN. 
Dilara Tekin
Dilara Tekin
Puan vermedi·168 syf.·
2026 8. kitabı
Dilara, yaşadığı onca şeye rağmen hayata umutla bakmayı bilen, yaşamayı seven güzel yürekli insan... Kitabın en çok dikkatimi çeken yanları çocukluğunu anlattığı yerlerdi ne kadar da mutlu neşeli cıvıl cıvılmış... Onun çocukluğunun bu neşeli yanlarına bakınca benimkisi sanki çocukluk değilmiş gibi.. benimkine bakıncada onun ki... Bu kitabı okuyunca daha da çok idrak ettim ki hepimizin hayatında var olan ve yok olan şeyler var ve biz başkalarına bakarken hep kendimizde olmayanları görüyoruz, kendimizden olanları yok sayarak, görmeyerek, şükretmeyerek... Unutmayalım ki bizde var olan ve olmayan şeyleri taktir eden Allah'tır. Verdiğinde de hayır vardır vermediğinde de, vermeyeceğinde de.. Ve Allah kulunu en iyi bilendir, neye muhtaç olduğunu da olmadığını da..